Zaterdag 22 april 2017
Troostende handen
Zij wou voorgoed slapen
Zich toedekken met
een deken van leegte
Haar heldere ogen
zochten nog eenmaal de hemel
maar tevergeefs...
Er was geen ontkomen...
Toen haar alles ontviel
bleef zij steken in angst
rouwend om vergane schoonheid...
Zacht streelde hij haar verwarring
en zij vond vrede in zijn handen...
Bijlagen