PRIJSVRAAG

Hoi. We kwamen Ullrich en Claudien weer tegen. In Melle stonden ze bij de toeristen-informatie. De e-bike van C, ze is overigens wiskundedocent en heeft een sabbatical, heeft kuren. Een kontaktje brandt door omdat ze 130 kg. in totaal is, en als je dan de berg opfietst met de motor op maximale hulp wordt de stroomsterkte te groot. Dat had U, die iets met natuurkunde doet, uitgevogeld. Nu waren ze op zoek naar een soldeerbout, zodat ze een omleiding zouden kunnen maken. Ik knikte dat ik het allemaal begrepen had. Dat had ik beter niet kunnen doen. C. testte mij of ik wel wist hoe stijl een helling van 100% is en U. wilde weten of er ook zonnebrandcreme bestaat met beschermingsfactor 0. Ik kon het niet laten om te vragen hoeveel kilogram U. weegt op de maan inclusief bepakte e-bike. Dolle boel dus. We hebben elkaar bon courage gewenst voor de volgende dagen. U. vond het fijn dat hij kan zwemmen in zee want dat is goed voor pseuriasis. Of juist tegen..

Dan hoef je niet naar de Dode-Zee. Want dat is toch wel een stukje uit de route. Later kwamen we aan in Taillebourg, maar daar was geen camping meer. Who cares: dan plakken we er toch nog 15 km aan vast. Dat heb je vast ook wel eens met een auto. Je wilt tanken en dan is het station opgeheven. Denk maar aan het tankstation van garage Slomp. Ik had met mijn eerste brommer en verdubbel: het station was weg. Moest ik mijn Honda Scoopy helemaal naar pompstation Noordeloos duwen. Toen was daar nog een winkeltje bij. Ach ja, wat zei onze toenmalige  burgemeester ook al weer: "stilstaan is achteruitgaan". En de bevolking van Hoornaar klapte de handen blauw. En nu hebben we dus een zwart plein en hangjeugd en winkelleegstand naast de bloemist. En een weitje naast de pastorie voor de schaapjes. Je hoofd gaat helemaal op hol na zo'n dag fietsen. Ik snap best dat Pantani de weg kwijt raakte. Allee, douchen en morgen gezond weer door.

Hallo lezers,

Als jongste telg neem ik de verantwoordelijkheid van de blogmaster over indien hij moeilijkheden heeft met de wifi. Het voorgaande bericht met foto's is goed gelukt dus ik probeer het nog een keer.

Mijn ouders zijn nu in Vivonne en hopen morgenavond in St Jean d'Angely aan te komen.

Prima op de route volgens mij.

Gegroet!

 de klankkast

zelfs de drummer was niet helemaal tevreden

de moeder geniet want ze krijgt s'avonds pannenkoeken

 tja jongen je moet met de gegevens leren leven

er zei iemand sinterklaas tegen mij

je kunt m'n rug op we gaan naar Tours

tadaaaah! we zijn er

de laatste foto voor de dienst begon

ik denk ... dat ik mijn kop maar weer eens in het zand steek

dit moesten Viktor en Rolf eens zien

XXXXXXX

Let op het paneel. Goed voor een productie van 30 W. Zo wordt zelfs tijdens het fietsen de reserve-accu opgeladen. Het ziet er wel bijzonder uit als U en C  voorbij komen.

Het lijkt mij dat wat minder bagage of een wat lichtere fiets meer energie oplevert. Maar ja, niet alle hondjes heten Sam.

Uiteindelijk stak er een zwarte kat over en werd alles anders. Geen kale boerenakkers meer maar zonnebloemvelden, waarbij de gelatenheid waarmee de bloemen op hun onthoofding wachten ontroerend was. Alle kopjes gebogen in dezelfde richting. Toen bleek dat de beoogde camping inmiddels opgeheven was. Dan maar door.... en de isis-velden werden keurig opgeschoren lage wijnrankvelden. Wat zijn de druiven klein. En zuur. Daar kun je geen chateau draaiend van houden. Nee pensiondo's, dat wordt ranja klinken volgend jaar. Uiteindelijk werden we op camping Vouvray, op een steenworp afstand van onze klankkast, ontvangen door een alleraardigste vlaams sprekende Brusselse man met veel identiteit. Ook  de Vlaamse Claudine en haar Duitse vriend Ullrich hebben hier een plekje gevonden aan de stroom, want zij gaan elektrisch naar Compostella met in een jampotje nog wat restjes van haar vader. Die hield bij leven erg van lange wandelingen maken over pelgrimspaden en mag nu met de e-bike mee om daar losgelaten te worden. Van haar hoefde het allemaal niet, maar het leek de familie zo'n mooi gebaar. Of dit alles het gevolg is van de zwarte kat is niet duidelijk, maar dat we aan ons warmekant-familie gebeuren kunnen beginnen staat vast. Hoewel we dan niet fietsen, zal ik omdat het toch een zekere verslaving wordt u op de hoogte houden. Ruth haakt en ik tik.

Hoi daar. We zitten in de tent aan een bakkie koffie in Pezou. Geen geluiden van de vooruitgang dit keer. Ruth haakt inderdaad dus ik moet de vrouwendingen doen. We gaan d.v. vandaag naar een slaapplekje dicht bij st.Pierre-des-Corpes. Het lichaam van Piet zouden wij zeggen. Morgen t/m dinsdag hebben wij onze eerste familiedag warme kant. Dan komen de drummer, zijn moeder en haar zus per tgv vanuit Parijs ons opzoeken.

En nu komt het: WE ZITTEN In EEN MOBILHOME.

Dat is zo'n plastic klankkast met tout comfort. Ach ja, alles went. Gewoon niet kijken. Een vrolijke dag toegewenst.