De heren van de stad.

Waar eens het godslicht brande
en vele mensenhande
gekruisigd en het hoofd omlaag
rest enkel nu en zelfs heel vaag
een laatste muur, slechts een skelet
geen psalm meer, neen geen gebed
geen klingellende klok die luid
Hier is de mis voor altijd uit.

uit \"gedichten van een krabbevanger\"
van \"Werner Bril\"

De wilgentakjes recht omhoog,
zijn voetjes nu nog even droog.
een kort moment, dan gaat hij dood,
de wilg naast veld en poldersloot.
Vaarwel gij kerktoren,
vaarwel gij zicht van wiegend koren.
Het is voorbij,
het eind nabij

                  Uit "gedichten van een krabbevanger"
                                                  Van "Werner Bril"

 

Laag per laag weggevreten miljoenen tonnen zand en poldergrond. Begin van een stukje heimwee. Einde van een plaatselijk tijdperk.





Waar eens de paarden graasde, 
zojuist een dertigtonner raasde
en\'t boerken nu voor goed ontzield,
die van zijn veld en piepers hield,
ziet nu alleen maar mist en rook,
en zeker van geen vuurkestook,
wanneer hij op den Scheldedijk,
ziet \'t eeuwenoude zwarte slijk,
waarnaast zij stonden eens te loeien,
zijn wit me zwart geplekte koeien. 

     uit \"gedichten van een krabbevanger\"
                                door \"Werner Bril\"

De inkom van het Fort te Lillo, verdween in 1896 wanneer de vestingsgracht gedeeltelijk werden gedempt. Deze poort met valbrug bevonden zicht te hoogte van de hedendaagse binnenparking. opgenomen vanaf de zeedijk.

Toen scheet de koei nog op de stoep,
er stoengen lepels recht in moe heur soep.
Ne meute waarde mor een jaar,
en werkvolk kreeg geen blaar.
Hun eeltlaag was zo dik,
hun spieren sterk as een krik.
Wa wast ne goeie ouwe tijd,
die rook nor hooi en koeieschijt.

uit:   "Gedichten van een Krabbevanger"
van:     Werner Bril

In de linker marge kan U
enkele foto's zien van
mijn ouders en grootouders.
Daar ik hen niet allemaal in levende
lijve heb gekend,
bleef ik even bij deze gedachten staan,
*
*
*
*
Wie waren zij,

wie waren zij die jaren trug
in weer en wind, en met gekrommde rug,
met visgerij en boeralaam,
ons int verleen zijn voorgegaan.
en die in lief en leed,
voor ons hebben gesmeed,
met zweet en bloed
en veel gevroet,
een landeke klein, maar ho zo zoet.

uit "gedichten van een krabbevanger"
van:  Werner Bril

Voor diegenen die even niet kunnen volgen. Lillo, zoals nu bekend, is maar een klein restantje van het vroegere geheel.
het bestond eigelijk uit 3 delen.
Wanneer we vanaf de Schelde naar Stabroek gingen, vertok je op het fort, een unieke plaats in Europa, daar het blijkbaar het enige fort was waar burgerbevolking tussen de wallen woonden.
Het tweede deel waar we vroeger doorheen gingen was Oud Lillo, je begrijpt direct dat dit het oudste deel van het, buiten het fort gelegen dorp was.
Het derde en laatste stuk van Lillo, welke aan Stabroek grenste was de Kruisweg.
genaamd naar het kruispunt waar de Eenhoornmolen stond.
Een zeer oude verbindingsweg naar Berendrecht en Zandvliet in het noorden. Stabroek en verder gaande dorpen en gemeenten, reeds bekend vanaf de Romeinse tijden, in het oosten. En Antwerpen via de nog steeds bestaande Kruisschans, waar vroeger ook een fort(schans)deel uit maakte van de verdedigingslinie rond Antwerpen.