Het natuurreservaat van Plombières

Vandaag zijn we weeral is ne keer op spokenuitstap geweest en we hebben er van genoten amai zenne, er volgde ons een heerlijke dikke regenwolk in de verte, maar dat trokken we ons niet aan hoor hahaha, we reden verder via Eben Emael waar een veldkoers plaatsvond door de weides en de kleine paadjes ertussen, tja dat kom je ook al tegen, daar in Wallonie kennen ze er ook wat van hoor. Zo kwamen we na een tijdje toen we de mooie mergelstreek gepasseerd waren, aan in de Voerstreek, we gingen de visvijvers is een bezoekske brengen, zo reden we via st Martensvoeren naar st Pietersvoeren, waar we aan het mooie kasteel kwamen, er stond daar een beetje verder een oude kerktoren ingepakt, die was men aan het restaureren.  Maat aan die kerktoren daar moesten we niet zijn, we gingen naar de visvijvers aan de  mooie commanderie een oud kasteel dat daar was gebouwd door de ridders van de Teutoonische orde van 1610 tot 1629 het was een prachtig kasteel met vele visvijvers, en erachter was de bron van de Voer zelf gebouwd die gebouwd was in 1933 .  De vijvers worden gevoed met het water van de Voer en het water is er heel helder en proper, je ziet de vissen zo erin zwemmen samen met een paar lelijke ganzen die daar kwamen schetteren, er waren daar een paar vissers aan het vissen, en het was de oudste visteelt in Belgie die onstaan is in 1885, de vijvers samen zijn ongeveer 3 hektare groot.  De soorten vissen die hier gekweekt worden zijn regenboogforellen, farioforellen, albinoforellen, bronforellen en steur.  In de kweekvijvers zelf ook aan de commanderie zie je ook forellen zwemmen, en binnen zie je de hele kleintjes met zeer velen bij de vleet zwemmen in grote groepen en in vele kweekbakken, de eitjes zijn 1 tot 2 mm groot, dan verschijnen er pootvisjes, bij 10 graden c. ze zitten in blaasjes die na een paar maanden verdwijnen en ze kunnen zwemmen in de kweekbakken, ze groeien 1 cm per maand, nadien als ze groot genoeg zijn worden ze uitgezet in de vijvers.  Het water in de vijvers is konstant 10 graden c. winter en zomer.
Van zodra we daar waren, verscheen er in de verte een onweer, dat naderde en wij dus onderdak moesten zoeken, in een nabij gelegen barakske om iets te gaan drinken.  Bij de ingang van  het kasteel zag je nog zo van die ouderwetse toiletten, met zo'n plank en een gat in zoals dat vroeger was.  Daar leefden ze zeker nog in de jaren stillekes en was de tijd er blijven stilstaan.  Ondertussen regende het een stortvloed daar, en er hing veel mist van die regen die stillekes voorbij trok richting Plombieres en  Kelmis via het drielandenpunt zo naar Duitsland.  Wij gingen nadien ook maar is verder, een heerlijk ritje maken achter de Voerstreek, we kwamen uit in Hombourg, gevolgd over het staion in Montzen, nadien naar Plombieres waar mooie en felgekleurde palen stonden die er ons aan deden denken dat er hier maar 30 mag gereden worden omdat er een school in de buurt lag.  En verder reden we tot bij het kerkske van Bleiberg naar Moresnet, waar we vroeger ook al is gaan spoken zijn , en we hebben er mooi gespookt, daar mag je donder opzeggen.  Zo kwamen we voorbij die grote spoorwegbrug van Moresnet, die tijdens de eerste wereldoorlog door Russische krijgsgevangenen gemaakt is in barre omstandigheden en waarbij er verschillende doden gevallen zijn en begraven, deze brug was gemaakt om de provincie Luik en Duitsland met de haven van Anwerpen te verbinden.  Het is daar een pracht van een streek, en nog niet kapot gemaakt door het toerisme en das maar goed ook.  De natuur is er heerlijk en spoken kan je er naar hartelust.  Alleen natuurliefhebbers en wandelaars kennen het gebied.  En de kleine dorpkes zijn er nog puur.  Zo reden we dan maar is ne keer door deze mooie streek, want om gaan te wandelen was het geen weer, het regende er goed, en met de auto daar is doorrijden was ook de moeite.  Zo was onze zondagnamiddag ook goed gevuld en zo reden we ook langs Henri Chapelle langs het kerkhof waar de gesneuvelde helden lagen begraven die hier gestroven waren tijdens de oorlog en dat dit zeer mooi onderhouden is.  En zo reden we nadien maar terug naar huis zodat we nog is ne keer genoten hebben van deze prachtige streek.

Vandaag was het wel koud, maar er stond weeral een tripke vast. We gingen weeral richting Visé, langs de mooie mergelstreek, en reden weeral richting Kelmis.  Benieuwd of de vijver er ook toegevroren was, en ja hoor hij was toe.  In Wallonie lag er een dun laagske sneeuw, op de daken van de huizen en de grasperken waren is voor een dagske wit gekleurd.  In de valleien was het mistig en er hing een zware lucht daar die vol met sneeuw was, maar het sneeuwde gelukkig nog niet, het was wel koud en heel koud voor een wandeling.  We kwamen aan in Kelmis en aan de casinovijver was het een grote drukte van belangstelling, veel drukker dan anders. De vijver was helemaal toegevroren, en er waren vele schaatsers te zien.  Jaja in de kleine landje van vroeger kennen ze dat ook nog.  Op de wandelweg was het ook glad. En schuiven deden we ook natuurlijk of wat dacht je. Het zinkreservaat zag ook wit van de sneeuw.  Eens is een ander kleurtje gekregen zeker, en niet het groene van voorheen.  We zijn er is gaan kijken en we kwamen natuurlijk vele Duitse schaatsers tegen, maar geen Nederlanders, dat zijn toch ook goeie schaatsers, en Vaals ligt er vlak bij. Vlamingen komen we daar heel zelden tegen, die kennen deze prachtige streek niet denkelijk.  Daarna zijn we maar doorgereden naar het drielandenpunt in de bokkerijder, een heerlijk lekker tasje koffie gaan drinken, en de kerstbomen stonden daar ook nog te pronken.  Tja daar kunnen ze inderdaad ook nog goed bokkeriejen hahahahaha.  Tja men kon daar in vroeger jaren heel wat af smokkelen naar Belgie, Nedelrand, Duitsland en Neutraal Moresnet.  Want het was op de grens van vier landen.  En de douanen zullen achter de smokkelaars aan gezeten hebben wie weet daar in al die omliggende bossen, kon men z'n smokkelaar goed verstoppen, en laat in de avond of nacht ze weeral gaan ophalen zonder gezien te worden, dat moet spannend geweest zijn.  Daar liggen verschillenden wouden en bossen.  Het Aachense wald, het Vijlner bos en het woud van Preuss.  Zo zijn we dan maar een heel klein wandelingske gaan doen, maar we vonden het toch maar fris, en vele mensen die daar ook al een frisse neus haalden, want het was druk daar, er stonden vele autos daar, maar de mensen waren gaan wandelen, en dat kan je in die heerlijke streek heel veel. Het is toeristisch niet uitgebuit en je kan er genieten van prachtige vergezichten op Aken en Vaals en Gemmenich. Zo werd het nadien maar tijd om naar huis te rijden en dat hebben we gedaan of wat dacht je, er kwam wat mist op. En die moesten we natuurlijk voor blijven.  Onderweg naar huis kwamen we de vele koopjesjagers tegen die de solden een bezoekske brachten vooral in Riemst.  In Wallonie was er niet veel kerstverlichting te zien vooral in die kleine dorpkes was het ver te zoeken, in Plombiéres was er niet veel gelukkig dat het hier niet zo uitbundig was als in Vlaanderen, want daar heerst er nog de echte sfeer die er vroeger heerste. Zo nu en dan kwamen we een eenzame kerstman tegen die op een bank zat of ergens tegen een gevel omhoog klom of een eenzame kerststal die daar stond te koekeloeren. Met hier en daar wat kerstverlichting maar gelukkig niet overdreven zoals dat hier het geval is, heel sober en mooi.

Voor alle bezoekers en leden van de msn groep nicolaas2vanrusland is er een nieuwe site ontstaan, omdat de msn groepen gaan stoppen volgend jaar en omdat de verzameling niet verloren zou gaan hebben we een nieuwe opgericht waardoor jullie ook hartelijk welkom zijn http://nicolaasvanrusland2.multiply.com/photos

Plombiéres : de terril : vuilste grond van heel Belgie

Plombiéres : ZinkreservaatEen algemeen uitzicht op het mijnterrein wat is het reservaat groot he wwwwwwwwwoooooooooooowwwwww en een slakkenheuvel zie je er ook nog op de voorgrond en potvolkoffie die eenzame berk staat er nog bij. De terril is de vuilste grond van heel Belgie. Het is daar wel wat moerassig hoor !

Plombiéres : aardlagen

Vandaag gingen we nog is een uitstapke maken, en we zouden is naar het kasteel van Genoelselderen gaan, hier verkochten ze lekkere wijn, wij richting Riemst, naar het wijnkasteel, en zo kwamen we na een paar kilometers bij het kasteel terecht, het stond prachtig aangeduid, in de verte zagen we al een heel wit groot gebouw liggen met vele landerijen en velden waar de druiven op gekweekt worden, om wijn te maken, maar helaas was het kasteel gesloten, het lag wel in een prachtige omgeving, en het dorpke Membruggen lag ook in de buurt, wat was dat een klein en eenzaam dorpke, er lag daar in de buurt ook een eenzaam kerkhof en een kerkpleintje uit de jaren stillekes. Aan de andere kant lagen wat golvingen van het Haspengouw.  Ook lage heuvels waren er te bezichtigen, het was er zeer kalm en rustig. Er waren daar geen uitbundige kerstverlichtingen en reklames te zien hetgeen wat een mooie charme had.  Want ja  kerstverlichting loopt de spuigaten uit hier in Limburg, je komt ze overal tegen, het kasteel lag een beetje van de weg al omringt door een prachtig park met een vijver.  Zo reden we dan maar door naar ergens anders en zijn we terug richting Riemst naar Visé gereden, en zo kwamen we dan door Eben Emael en waarom zouden we het oude fort daar is geen bezoekske brengen?  Daar waren we nog nooit gaan spoken,  zo gezegd zo gedaan, eerst door Riemst, daarna door de drie dorpkes Zichen, Sussen, en Bolder en zo verder naar Eben en Emael tot we aan de kerk kwamen en ineens een bordje zagen staan met de weg naar het fort. La forte de Eben Emael.  Er was daar een parking die vol autos stonden, vooral onze Noorderburen waren er heel goed vertegenwoordigd. Ze kwamen voor de mooie streek, want ja de streek is zeer mooi, de mergelstreek.  En de kalkheuvels. Het oude fort was zeer zwart van de beschieting in de oorlog, je kon er de kogelgaten nog in zien, en het was zwartgeblakerd door de bombardementen bij het inmenen door de Duitsers tijdens de tweede wereldoorlog.  Het heeft lang nog gediend als kazerne om te oefenen bij het leger.  Er was daar nog een soort oude kazerne te zien met van die primitieve toiletten zoals dat vroeger was met vanonder de deur een opening en idem vanboven. Er stonden daar nog oude tanks uit de jaren stillekes die in m'n jonge tijd gebruikt werden bij maneuvers. OOk was er een kanon te zien en een paar monumenten als herinnering aan de oorlog. Het fort zelf was gesloten, en is pas in de lente open.  Er kunnen daar mooie wandelingen gemaakt worden, rondom het fort in de bossen alsook boven erop, want er is een heuvel om op te klimmen, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de mergelstreek. Het fort zelf ligt in de grond onder een heuvel.  Wat er binnen te zien is, tja dat weet ik niet, dat zullen we bij een volgende uitstap wel ontdekken in de zomer zeker?  Dat is nog is een plaatske om te ontdekken, zoals we al bij zovelen onbekende plaatsen in Belgie gedaan hebben. Na onze wandeling zijn we nog naar een prachtig entablisement geweest, waar we een heerlijke koffie genomen hebben en wat kwamen we daar tegen wellllllll heel veel Vlamingen en Nederlanders en het personeel was heel vriendelijk en het bediende ons in het Nederlands, het moet kunnen in een Waals gebied. Tja het ligt ook op de grens met Luik en Limburg he ! Kort bij Lixhe en Bassenge. Tja we hebben weeral een heel leuke uitstap gedaan, en hebben weeral is iets ontdekt om is rond te spoken bij een oud fort, het moet kunnen, ook de andere forten rondom Luik gaan we is zeker met een bezoekje vereren.  En deze avond op VRT 1 komt de aflevering van de smaak van de keijzer met de bestorming van het fort van Eben Emael; dat moet kunnen he, dat we het deze namiddag hebben bezocht, in de zomer worden er weeral vele toeristen verwacht die de lokaties is gaan bezoeken en zo komt er natuurlijk weeral wat volk in dit stukje mooie Belgie. Wij gaan het zeker nog is ne keer vereren met een spookbezoekske en zeker in de zomer als het museum geopend is, dan is er nog vanalles te ontdekken in het fort zelf.

Deze namiddag hadden we weeral een uitstapke voor de boeg, we wisten natuurlijk echt niet waar de trip naartoe zou gaan en we gingen is een tripke maken naar het kasteel van Alden Biezen en waarom ook niet he !  Er was in het kasteel een tentoonstelling over Limburg met geweren, of oorlog voeren door de eeuwen heen in het oude Land van Loon, want ja zo heette onze provincie voor 1830 toen Belgie nog onder het bewind van Napoleon stond.  Er waren daar aan de tentoonstelling ook verschillende groepen en we hebben ons maar bij zo'n groep aangesloten, de gids was wel niet zo bijster goed maar we hebben er toch nog wat van bijgeleerd.  Er waren standbeelden van Napoleon, Louis Quatorse, een een paar onbekende OOstenrijkse keizers de Habsburgers. OOk waren er schilderijen  vande boeren, en van soldaten die op doortocht trokken, en gingen inkwartieren bij de boeren of alles plunderde omdat zij dachten dat ze er recht op hadden, alsook de arme bevolking die te lijden had van al die plundertochten van deserteurs. Ook waren er moniken of zoiets die werden vermoord en een paar legeraanvoerders die als tirannen optraden, ook waren er verschillende maquettes te zien, waar de slag van Laafeld op stond tussen Bilzen en Maastricht, of andere plaatsen waar gevochten werd. ER was ook een schilderij te zien van de boerenkrijg in Hasselt.  Wat waren er op die plaats vele bomen, in die tijd.  Nu staat er een kapelleke als herinnering aan die slag in Hasselt op Ter Hilst.  In de kelder van het kasteel was ook verder de tentoonstelling verlopen, op deze plaatsen van het kasteel kom je normaal niet, en zo hebben we die grote kelders ook is gezien, er hingen nog twee heel kleine emmertjes die gebruikt werden bij het blussen van brand, die hingen tegen de muur.  OOk was er een maquette van een klein kerkhof waar vroeger de mensen aan stierven vooral aan allerhande ziektes die de armoede meebrachten, de graven hadden vroeger een speciaal teken als herkenning. Er lagen daar ook twee skeletten die men gevonden had bij de slag van Laafeld.  OOk was er een schedel te zien met een kogelgat, die kogel was van ijzer en hij lag ernaast.  Oude kranten, en drukwerk was er veel. Hoe konden de mensen zo'n prachtige letters maken in die tijd.  Velen waren er niet geletterd maar toch zijn er prachtige teksten te zien. Ook uniformen, vele geweren, musketten vandaar de naam musketiers, dragonders, avonturiers waren er uiteraard ook, en een trommel voor de loting want voor 1910 werd er geloot wie er naar het leger moest. Er waren ook helmen te zien, bajonetten, torso's om te beschermen als men vocht, want ja vechten was gevaarlijk. En waarom werd er eigenlijk altijd maar oorlog gevoerd, wat zou daar het nut van geweest zijn en wat zou men er mee bereikt hebben, ik denk helemaal niks alleen wat armoede en miserie en voor de machthebbers nog meer macht en strijdgenot.
Tja zo weten we nu weeral wat bij over ons Limburgs verleden, het oude land van Loon zoals dat heette.  Het kasteel van Alden Biezen heeft ook een hele geschiedenis erop zitten, het was vroeger het verblijf van de grootcommandeur van Biezen. Dit was een soort gouverneur of zoiets, hij verbleef er samen met een heel leger soldaten.  Er hingen ook schilderijen van die commandeurs. De binnenkoer van de burcht had men ook mooi gemaakt, er was een zeil boven het binnenplein, zodat men toch in de zomer kan buiten zitten en niet nat worden.  Volgende zondag is het kerstmarkt op het plein van het kasteel, men was er vanalles aan het gereed zetten hiervoor.  Het zal er weeral gezellig aantoe gaan daar denkelijk, in de zomer zijn er ook vele aktiviteiten daar en het hele kasteel is op zich al ene bezoekske waard, ook staat er aan de binnenkant een standbeeld van oorlogslachtoffers van de eerste en de tweede oorlog. Het is een gedenkteken voor de gesneuvelden en gevallen helden zowel mannelijk als vrouwelijk. Zo dit was het dan alweer tot een volgende uitstap.

Mijn grootvadertje, is geboren in een klein dorpke,
hij had al heel vroeg z'n vader verloren,
hij had nog twee zusjes, en een broerke die jong gestorven waren.
Hij had nog een ouder broerke, en hij was de middenste van de vijf.
Hij heeft bij z'n oom en tante gewoond, en z'n moeder zou opnieuw gehuwd zijn nadien.
Hij is gehuwd met een groottante van mij,
 die is al op jonge leeftijd gestorven,
Hij bleef zitten met twee kleine ukkies.
Hij is toen hertrouwd met m'n grootmoeder.                   
Ze kregen samen vele kinderen.
In 1914 werdt hij opgeroepen op 33 jarige leeftijd
 hij moest gaan strijden in de eerste wereldoorlog.
Ik weet helaas niet waar hij is geweest,
Men beweerdt dat hij heeft gestreden aan de Yzer,
in de loopgraven, maar heel zeker ben ik er niet van
Anderen beweren dat hij aan de forten van Luik heeft gestreden.
Welk fort is mij ook onbekend. Jammer, anders ging ik het is een bezoekske brengen.
Hij is krijgsgevangen gemaakt door de Duitsers en werd weggevoerd naar Duitsland
Dit was een heel onbekend land voor hem,
want in die tijd was er niet zo veel informatie.
Hij zou gebracht zijn in Solingen, en zou gewerkt hebben in de metaalindustrie
vooral om messen te maken, of naar Soltau kort bij in Nedersaksen waar men ook werkte en dit vooral met de ontwikkeling van Duitsland zoals de ontwikkeling van spoorwegen en treinstellen, metaalbewerking, messen, prikkeldraad, kannonen, geweren munitie en machinegeweren, gifgaswapens maken, transporttechnologie, duikboten, luchtschepen en vliegtuigen, en of op boerderijen helpen bij de oogst of het boerenleven, maar verder is mij er helaas niks van bekend.
Hij zou er vier jaar verbleven moeten hebben als krijgsgevangene.
Na de oorlog werden alle gevangenen bevrijd en gingen ze naar huis.
Hoe zouden ze zich hebben kunnen aanpassen na zoveel jaren,
zo ver weg van huis en van vrouw en kinderen.
Hoe zou m'n grootmoeder toen voor haar kinderen hebben moeten zorgen.
Ze zouden een hoeve gehad hebben, en zouden daar enigzins van kunnen leven hebben.
Na de oorlog nam m'n grootvader z'n oude ambt weeral op namelijk het van landbouwer.
Het zou ook zeer zware arbeid geweest zijn, veelal met paard en ploeg,
zoals ik dit in m'n jonge jaren nog herinner.
EErst het veld omploegen met paard en ploeg, daarna klotten,
en daarna het plat rollen en inzaaien.
Dan was het afwachten op de komst van de lente waardoor alles ging groeien.
Hooien kwam ook aan de orde.
In de oogstmaand was het zwoegen en zweten van al dat vele werk op het land.
Het graan moest gemaaid worden, in bussels gebonden, dan in hutjes te drogen hangen.
Daarna werd het binnen gehaald om het te dorsen, soms met zo'n dorsvlegel,
met zo'n oud dorsmachine, zoals ik het in m'n kindertijd nog herinner.
Het liedje de boerkens smelten van vreugd en plezier kwam hier ook goed van pas.
Dit was dan stro voor het vee en het paard. En de bloem werd gebruikt om te bakken.
Aardappelen en rapen, groeiden ook in het veld en deze werden geoogst.
De schillen werden gekookt voor de varkens, de aardappelen werden dan ook opgeeten juist zoals nu. Z'n vrouw m'n grootmoeder is  op redelijke leeftijd gestorven, zodanig dat hij voor de tweede keer weduwnaar werd, jammer dat ik die ook nooit gekend heb.
In z'n vrije tijd kaartte m'n grootvader heel graag en hij gaf nog een heel goed vloekkonsert erbij.
Tjonge, tjonge, dat was mij wat, hij kon zich zo opjagen hierin, en als hij niet won dan was hij heel kwaad en kon hij goed vloeken als de beste, zoals dat steeds ging. hahahaha.
Helaas heb ik hem niet lang gekend, hij was m'n peter, ik was nog maar een kleuter en herinner hem mij als een zieke oude man die bij een dochter een onderkomen had gevonden en er goed verzorgd werd. Hij had een beroerte gekregen tijdens een kruisprocessie, en was nadien verlamd en was hulpeloos. Hij heeft zo nog drie jaar lang geleden hulpeloos en verlamd. toen hij bij z'n dochter aankwam was hij nog een koe en een paard rijk.  Ik heb hem ooit een bezoekske gebracht na de hoogmis, wat er nog in die tijd was. Samen met m'n pa zijn we hem dan maar gaan bezoeken. Hij lag daar bedroeft en zo ziek, hij was ook verlamd van die beroerte. Hij had ook nog een hemelsblauw hemd aan, hij had korte donkere haar en een snorretje, en nog grote oren zowat van die flaporen. Zo kon hij heel goed horen, maar ik weet niet of hij nog goed hoorde.. Hij is in die zomer nog gestorven, en ligt begraven bij de oudstrijders op een erebegraafplaats. Zo herinner ik mij m'n grootvader, ik was amper zes jaar oud, heb ook nooit een nieuwjaarsbrief naar hem kunnen schrijven en dit vond ik altijd zo spijtig als de anderen in de school dit wel mochten en ik niet.
Ik heb hem vandaag nog een bezoekske gebracht aan z'n graf en heb er nog een bloempot opgezet als herinnering aan m'n grootvader die ook m'n peter was.
Dit is een hulde aan mijn grootvader hij is nog een oudstrijder geweest van de eerste wereldoorlog, die nu dit jaar in 2008, op 11 november 90 jaar geleden is geeindigd, nu zijn er helaas geen oudstrijders meer in leven van deze grote oorlog. Ze zouden ook meer dan een eeuw oud moeten zijn, indien er nog waren.  Hier op de foto m'n grootmoeder en m'n grootvadertje en eronder het graf waar hij ligt begraven.

Deze morgen zijn we nog is ne keer op uitstap geweest en wel naar de kerstmarkten van Aken en Valkenburg.  EErst reden we weeral lang de mooie mergelstreek via Riemst en zo naar Visé via Aubel naar Henrie-Chapelle naar Montzen en wat was daar nog te zien, het was er heel wit, er lag daar nog een laagske sneeuw, langs de wegen en op de weides. Tja daar zit je al op ongeveer driehonderd meter hoogte.  Zo kwamen we dan in Kelmis aan, reden door het Aachense Walt, ze waren overal aan de wegen bezig, er stond daar een file voor een rood licht, en wij dan maar wachten om naar het centrum van Aken te rijden, want daar stond weeral de jaarlijkse kerstmarkt op ons bezoekske te wachten, nadat onze auto op z'n bekende plaats stond op de parking aan de Dom zijn we naar het Domplein gaan wandelen en ja daar stond de kerstmarkt in al haar pracht.  Er waren vele kraampjes te zien allen versierd en ze waren van hout. Ook was er van die gezellige Duitse kerstmuziek te horen, de sfeer alleen was al prima.  Er waren daar toeristen die de kerstmarkt is een bezoekske brachten alsook vele schoolkinderen, kwamen er een kijkje nemen, er waren ook een aantal Vlamingen present wat ons goed opviel en dan natuurlijk ook de vele Nederlanders dus onze buurlanders, en vele Walen, die van aan de andere kant van de taalgrens.  Op de markt verkochten ze allerhande kerstattributen zoals kaarsjes, kerstbollen, slingers, beeldjes, kerststadjes en dorpkes met hun bewoners, ik heb er natuurlijk weeral een paar aan de haak geslagen, hahahaha zo wordt m'n Duits kerstadje weeral wat groter, er staat hier al een hele verzameling te koekeloeren, tja onze portemonee zal wel een depressie krijgen met al die huisjes, hahahahahahaha en de huisjes lonkten zo mooi om mee te komen, en ze zijn ook mee gekomen, en staan hier in het spokenkot op een mooi plaatske.  OOk een heerlijke Duits worst heeft gesmaakt. Tja das een onvervalste he ! En kerstmutsen waren er weeral bij de vleet. Nadien zijn we maar na onze jaarlijkse ronde op de kerstmarkt terug gegaan, naar onze auto die daar nog steeds stond te wachten op ons.  Zo zijn we weeral via Kelmis en Moresnet naar Vaals gereden en richtijg Maastricht afgedraaid naar Valkenburg, en ja daar was ook een kerstmarkt, en wel in de unieke mergelgrotten.  Veel volk was daar niet te zien, overal in de winkeltjes was het een kerstsfeer, verdorie, sinterklaas is nog niet geweest of z'n kloon de kerstman staat al overal te pronken.  Zelfs in de straten van Valkenburg kwam je die kloon overal tegen.  Hier inde winkeltjes waren ook allerhande kerstartikelen te koop, zelfs in de zomer zijn die al te koop, het kan daar precies niet vroeg genoeg beginnen daar in Valkenburg.  OOk de terrasjes waren niet bezet zoals in de zomer maar ze waren wel verwarmd.  In de fluwelengrot waren weeral vele kerstkabouterkes, die in een slede zaten, vele kraampjes met kerstartikelen zoals bollen, kerstkabouters en kerstmannen, beeldjes met engeltjes en bengeltjes, keramiek, kledij, poppen van fimoklei, kerstbomen en takken, gebak, gluewijn, kerstmutsen en kousen, die vond je in Aken ook, kerststallekes, mergelplaatjes, die ze bakten, er waren daar elfjes, dit was het thema dit jaar kerstelfjes, handwerk, was er ook zoals tafellakens, sierdoekjes, en andere hebbedingetjes.  Zo hebben we ook maar een kerstwandeling door de straten gemaakt, en het was overal versierd met kerstartikelen, en zelfs vadertje tijd was present.  Die staat er ieder jaar met z'n lantaarntje en daar brandt een lichtje in. Er waren in de straten ook overal kerstverlichting, muziek, kaarsen die branden, of andere lichten, enz...; Zo kwam dan ook een einde aan ons kerstuitstapke, en we zijn dan nadien maar richting Maastricht terug naar huis gereden, en zo was dit weeral het einde van ons kersttripke.

De bonderskuil in Wellen, de terechtstellingsplaats van de Bokkenrijders en het standbeeld

Het monument voor de oorlogsslachtoffers.

Deze foto op een  -- Kies Product --

Deze foto op een  -- Kies Product --

Het zinkviooltje en een oude zinkertsader in Kelmis.

Deze foto op een  -- Kies Product --

Deze foto op een  -- Kies Product --

Het stadhuis van Aken

de dom van Aken

Deze foto op een  -- Kies Product --