De laatste dag

Vanavond heb ik gasten


De stilte en de wind,
die zitten al aan tafel.
De regen en de nacht,
verwacht ik toch wat later.

Het zijn trouwe vrienden.
Ik ken ze reeds vanuit m'n schoolse tijd.
Trokken samen door de velden en het bos.
Tuurden naar de lucht. Doorheen het lichte lover.

We waren dol op wolken. Vooral die trage witte
over de lange weide. Ooit las ik bij een schrijver
dat zijn moeder erom schreide.
Ik weet nu wat hij toen bedoelde.

Heb kinderen gekregen om te begrijpen.
Als straks de gasten weer verdwijnen
dan blijf ik achter met mijn allenige gedachten.
Ik neem dan nog een pilletje papier.

Uvi



Is dit nu later? Stef Bos.
Opgedragen aan alle mensen die zich eenzaam voelen.

Als eerbetoon een toemaatje :
Uit 'Wolken' laatste strofe.

—Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.—


Martinus Nijhoff

De ochtend zwijgt. Hij heeft geen kinderstem.
En ook geen plakker nodig op z'n voet.
Stilte. Koffie en een zesgranenspeculoos.
Het ritueel wacht ongeduldig op m'n mond en open ogen.

Maar terwijl ik onder m'n dagelijkse douche sta,
wordt hij reeds wakker in m'n hoofd.
Doolt er rond in wat verontruste vragen. M'n Afrikaantje is nu elders.
Doch zet zich pardoes parmantig neer in m'n geschreven woord.

De chaise longue, leeg, laat hij nu voor mij alleen.
Dewulf profiteert ervan, komt er bij gekropen. Op m'n schoot.
Ik lees hem voor uit de verhalen in zijn 'Loerhoek'.
Ademloos luister ik als in een sprookje.

Uvi

 

Ik luister naar de avond die valt.
Voel me bijna onrechtvaardig bevoordeeld.
Hier valt nooit een bom.
Alleen wat regen of zonnestralen.

En niemand die daarover verwonderd is.
Dat verbaast me.

Daarstraks met dat ventje naar de stad geweest.
Komt hier toe met z'n prachtige bruine ogen. Z'n kort geknipt haar. Maar zonder tandenborstel. Zonder onderbroekjes, hemdjes en andere vestimentaire ondersteuning.

Vorige vakantie plunderde opa-ooievaar al de Wibra.
Vandaag een 'replay'.
In Go-sport weederom keepershandschoenen, shoes, bal...

Beste lezer-es, ik wil je hier je avond niet verknallen
met mijn financiële uitspattingen.
Neen, ik wil enkel mijn dankbaarheid uitstallen.
Voor mijn bankkaart en de milde gever.

Hoe erg moet het zijn voor mensen die telkens moeten tellen.
Meestal zijn ze dan nog niet lang naar school geweest.
Tellen met hun vingers om de eindjes aan elkaar te knopen.

Als de wolken zwijgen, de avond valt ...
een al te late merel zijn repertorium repeteert,
dan vallen zomaar dit soort gedachten in mijn hoofd.

En morgen gezond weer op ... Hoe zou het met Sonja zijn?

Uvi

 

Tussen zijn praten, eten en spelen,
tracht ik mijn dag te leven.
Vooral als hij slaapt.

De nacht bedekt hem nog.
Afrikaanse nachten tikken twee uur later.
Als het voor mij al ochtend is
dan is het voor hem nog slaap.

Dat is goed verdeeld zo.
Kan ik m'n ochtendvingers wakker maken.
Vooraleer zijn ogen dag worden.

Mijn zinnen worden nog korter dan anders.
Achter ieder woord kan een punt vallen.
Dat bepaalt zijn Afrikaanse slaap.

 

Uvi

 

En dat het zo dichtbij ligt.
Ik geef toe,
het verbergt zich heimelijk.

In een stukje Dewulf, bijvoorbeeld.
Het kan ook in een zuchtje wind.
Of in longen vol adem gezogen.

Het kan zelfs in afwezigheid.
Van pijn, bijvoorbeeld.
Zelfs in het gemis. Van.
Ik zeg maar wat: een geliefde.

En dan kan je weer heerlijk verlangen.
Naar wie of wat.
En weten dat het of jij
straks weer wordt vervuld.

Wat kan geluk dichtbij liggen.
Terwijl je dikwijls denkt
dat het zich ver weg verborgen heeft.

Uvi

 

Wat ben ik een ouderwetse man.
Je zou dat niet meteen denken als je het curriculum vitae
van m'n huwelijkse carrière kent.

Aan tafel zit de oma van m'n kleinzoon.
Zij is mijn eerste ex. Naast haar zit haar vriend.
Die mij verving toen er een vacature kwam.

Ik leef in de beste verstandhouding met hem.
Hij was altijd veel vriendelijker dan zij.
Die ex van mij.

Zijn dochter, vertelden ze, ging bevallen in september.
Donderdag was zij met haar vriend getrouwd.
Haar huidige man dus. En voor het eerst vader. Op vijftig.
Sommige mannen verliezen op jonge leeftijd reeds hun haar
en pas op latere leeftijd hun verstand.

De getuige van dat gelukkige stel was de oude man van de bruid.
Die veel jonger is dan haar nieuwe man.
Maar ook al een nieuwe vriendin heeft.
En dat marcheert perfect tussen die koppels, zegden ze.
Je kan nog volgen hoop ik.

Ik zeg tegen de vriend van m'n ex, die op zijn beurt ook een ex was.
'In onze tijd liep dat allemaal veel moeilijker, hé.'
Hij lacht z'n tanden bloot. Zij groen.

Uvi

 

 

Tijd.
Hij vraagt 'hoe lang hij blijft'.
Tot 26 augustus, antwoord ik.

Is dat lang?
Vijf weken. Zou dat lang klinken in zijn oren?
Zijn ogen zeggen niets.

Kijk es, hoe laat is het nu? Ik toon hem een tikkende klok.
Hij leest het niet. En hij is al acht?!
Zou de tijd dan toch niet bestaan in Afrika?

Uvi

 

Klara wekte me onbetamelijk vroeg.
Nog geen vijf uur. Dat is niet haar gewoonte.
Maar ze deed het met stijl, speelde een pianoconcerto.
Het weze haar vergeven.

De nacht sliep nog. Zwart van het duister.
Eén enkele overmoedige merel deed een aanzet.
Het bleef donker. Nog te vroeg voor het licht.

De trein had hoffelijk voor mij een gans coupé gereserveerd.
Zo is het altijd een beetje reizen.
Vooral als hij naar de luchthaven rijdt.

Daar zag het weer zwart van het volk.
Nogal wiedes m'n kleinzoon komt uit Afrika.
Donkere mensen, zonnige gezichten.

Wat is die kleinzoon, amper acht, ongelooflijk veel moediger dan z'n opa.
Zo helemaal alleen. In een vreemd vliegtuig.
Geef hem één hand en hij stapt met je mee. Waar je ook naartoe gaat.

Hij had zelf zijn plaats gevonden. Numéro trente-trois.
En hij had in de keuken mogen helpen.
Geslapen tot in Brussel. Want gisteren al vertrokken.

Het werd lang wachten. Et le voilà aan de hand van een steward.
Even een handtekening als bewijs van ontvangst.
De ooievaar dropt niet zomaar een jongetje. Je moet er voor bijbetalen.
Maar hij landt dan ook op het juiste adres.

Uvi

En als ik nu eens trager dan de tijd zou schrijven.
M'n woorden oppoetste als oud koper.
Of er bloemblaadjes overstrooide. Zoals in een processie.

Dan kon ik misschien wat zielerust kweken.
In de tuin van m'n zinnen.
Of hoop planten. Met een stevige stengel geloof.
Bloesemend van liefde.

En als ik dan langs het tuinpad zou slenteren,
hier en daar, wat berouw wieden.
En er korrels spijt overheen strooien.

Want 'dans mon petit jardin secret'
tiert het onkruid welig. Volgens de zedige tuingidsen toch.
Of heerlijke doodzonden. Zo kan je die bloemetjes ook noemen.

Zondag. Ochtend. De stilte slaapt nog een hazenslaap.
De mussen sjilpen. De hagen frazelen.
De wolken schuifelen. De wind wuift in de bomen.

Zonde om zo'n dag te vergapen.


Uvi

Op 29 03 2008 16:11:57
vervalt de houdbaarheid van het stukje Côte d'Or
dat ik zopas bij de koffie in m'n mond liet smelten.

Stel je voor, zeg ik tegen mezelf.
Vermits ik alleen ben, spreek ik geregeld met mezelf.
Beleefd maar toch in de jij-vorm, kwestie van gemoedelijk
maar toch hoffelijk te blijven tegenover het gezelschap.

Stel je voor dat er vooraf op de liefde een houdbaarheidsdatum
vastgelegd werd.
Bruid en bruidegom geven elkaar de kus en kijken vol verwachting
naar de burgemeester die zijn datumstempel bovenhaalt.
En dan tergend traag, bewust van de belangrijkheid van het ogenblik,
met enige zelfingenomenheid, maar plechtstatig in het boekje
de stempel klopt: 29 03 2008 16:11:57.

Tja, dan wist je tenminste waar je aan toe was.

Ach, ik heb wel meer gekke gedachten.
Ik schrijf ze dan liever op, opdat ze niet in m'n hoofd zouden rotten.
Schrijftherapie.

Zopas baadde de zon nog topless in de hemel.
De oevers van de Rhône walsten rood in m'n glas.
En in m'n diepe bord zag ik de heuvels en valleien van Toscana.
Geuren en kleuren gevangen in een ambachtelijke spaghetti à la Flamande.

Je bent 'un voyageur immobile' of niet.

Bosbankje, jij weet bijna zoveel als Google.
En sinds God gestorven is en in de hemel van z'n pensioen geniet,
wil dat toch wat zeggen.


'Bleu comme la nuit'.

Président de l'académie Goncourt, François Nourissier n'écrit pas des romans. Il écrit des digressions. Mais sur le moment, on s'en fout, qu'il nous entraîne dans des méandres sans but apparent, on remarque à peine qu'il pourrait nous faire tourner en rond, car avec une écriture aussi riche, l'instant présent nous comble. Phrase après phrase, on se laisse hypnotiser. On goûte les mots, l'oeuvre d'un géant qui, ni poète, ni penseur, ni conteur, mise tout sur le style, un style sûr et plein où chaque mot porte, où chaque mot se réinvente quasiment sous nos yeux, serti dans un ensemble littérairement sans faille.


Kijk, Bosnimf,
Sorry, maar die Côtes du Rhône hebben krachtige oevers.
Daar heb je me toch weer op het goede spoor gezet.
Die monsieur Nourissier lijkt me een man naar m'n hart te zijn.
Moet ik dringend instellen op m'n GPS.

Maar eerst vlij ik me nog even in de armen van Morpheus.
Bij gebrek aan beter.

Uvi

Godenmorgen lezer-es,
en Bosrankje en J-M, en alle anderen,

Mijn vingers zijn echt gevoelig.
Soms willen ze me iets duidelijk maken.
Herlees even het eerste woord.

Ze lieten mij één letter vergeten
en de ochtend werd nog mooier.


Beste Bosrankje,
stel je voor dat ze in je groene naam
pardoes één o tussengooiden,
die verstrooide vingers van mij.
Dan zou je misschien wel boos op me zijn.
En een polemiek beginnen.
Mààr we hebben beiden te weinig tijd, gelukkig maar,
om daar de tijd aan te verspillen.

Ik bezit geen waarheid en kan ze bijgevolg niet verkopen.
En 'het gelijk' interesseert me niet. Te oud voor geworden.
Dus laten we onze resterende jaren reserveren
voor de écht belangrijke dingen.

Zoals een ochtend
die traagzaam als een witte wolk
voorbij de dag schuift.
De geur van vers beregende aarde.
Of van pannenkoeken misschien.
Het fezelen in de hagen van een wispelturige wind.
En vederlichte vlagen van verbazing
over blauwe woorden in mijn hand.

O, als ik één iemand van jullie kon geven
wat ik des morgens zomaar krijg
uit de zilveren pen van mijn geliefde schrijver.
Dàn was de dag niet voor niets
wakker geworden ...



Uvi

 

Hij weet het niet. Godzijdank.
Zopas moest ik weer hevig slikken.
Hij ontroert me.

Elke ochtend neem ik mijn blauwe vitamientjes.
In 'Loerhoek' van Dewulf.
Deze ochtend schreef hij voor mij over de eerste fietsrit van z'n dochter.
Hoe alles nieuw wordt voor haar. En hem.

De straten. De tweedehandsfiets. De dochter. De papa.
Misschien wel geïnspireerd door Bram Vermeulen.
Of Herman van Veen.
Wat een heerlijke papa is Dewulf op papier.

En ik denk aan m'n dochter
en aan al die vermetele jonge mensen
op de pui van het stadhuis. Vooral vrijdag is trouwdag.
Ze lachen naar zichzelf. De fotograaf en het geluk.
Ze bewaren dit. Als bewijs voor later. En het leven.

Wat hoop ik dat de toekomst hen goed gezind zal zijn.
Dat hun keuze de juiste is. En dat ze er getrouw aan blijven.
Dat ze vechten tegen de verleiding. En voor trouw.
En dat ze nu en dan voelen waar ze van droomden.


Uvi



Bram Vermeulen - de wedstrijd

Het jongetje zit bovenop het huis,
Het is wel honderd meter hoog,
Zo hoog zat werkelijk nog niemand,
En hij ziet Engeland,

Kijk hem zijn best doen op zijn fiets,
Hij gaat zo hard, dat je hem bijna niet ziet,
Wedden dat hij de honderd haalt, voor hem is dat niets,

Het is een wedstrijd, het is een wedstrijd, het is een wedstrijd,
Die je niet winnen kan,

...


Herman van Veen

Fiets

Hé kleine meid op je kinderfiets,
De zon draait steeds met je mee
Hé kleine meid op je kinderfiets,
De zomer glijdt langs je heen
Met je haar in de wind en de zon op je wangen,
Rijd je me zomaar voorbij, fiets

Hé kleine meid op je kinderfiets,
Je lacht en je zwaait naar een zwaan
En de vijver weerspiegelt je witte jurk,
En het riet fluistert je naam
En het zonlicht speelt in de draaiende wielen,
Schitterend strooi je het licht, fiets

...

Het is middag. En vakantie.
De straten slapen hun siësta.
Een slome toerist treuzelt langs de gevels.
Wat trage wagens meanderen door de stad.

Ik zoek schaduw langs het park.
De banken hebben bezoek. Vooral van de ijsjeslikkers.
Een man en een vrouw, met fiets, eten hun dagelijks brood.
Met volle mond stamelt hij tegen zijn eega:
"Da's ne professor, se".

HIJ is duidelijk niet van mijn stad.
IK word geconnecteerd aan een versleten cliché van het verleden.
Ach, ik ben het gewoon ondertussen niet te beantwoorden aan een verwacht profiel.

Het doet me denken aan de opmerking van een dame aan m'n geliefde:
"Ach, als hij zijn vlinderdasje uitlaat dan zien ze dàt niet meer in hem."
Zij is nochtans erg vriendelijk als ze met me praat.
Maar wat ik achter de rug hoor is toch niet zo positief.
Mijn imago wringt haar blijkbaar.
Die dame is dan ook de wettelijke echtgenote van een échte prof.
Hij heeft de moderne look van een docent. Type sportieve wielertoerist.


Tja, en vandaag droeg ik nochtans een das. Weliswaar sober klassiek.
Ik heb m'n vlinderdasje al een tijdje opgeborgen. Zonder mottenbollen.
Ben een beetje bang om het nog te dragen.
Zo weinig mogelijk opvallen is veiliger vandaag.

Hoever moet ik me nog ontmantelen?

Uvi

God heeft nog geen e-mail. Spijtig.
Hij verbaasde mij. De abt.

Zijn lievelingsplek was niet de abdij, maar de kluis.
Verborgen in een groene uithoek van het klooster.
Alleen vogels, wind en stilte. En God.
Want daar ervaarde hij het beste de aanwezigheid van God.

Eén keer per week, op woensdag, trok hij zich terug in de kluis bij God.
Helaas, had hij dit jaar nog geen tijd gevonden. En het was al juni.
Waarom niet, wilde de reporter weten.

Ah, sedert hij e-mail had zat hij daar dan voortdurend met de gedachte dat heel de boel bleef liggen in zijn brievenbus tot zaterdag.
En daarom ledigde hij ze maar op woensdag. Zijn vrije dag.

Het wordt dringend tijd dat God zich een pc aanschaft.
Zouden er ook 'solden' in de hemel zijn?


Uvi

 

Zo sterk als het alfabet,
is een schrijver.
Maar ook zo zwak,
als een ongeletterde.

Dit soort gedachten houdt me dikwijls uit m'n slaap.
En betekenen ze maar niets voor jou, dat is je goed recht,
voor mij zijn ze verhelderend.

Ze sluiten aan op een andere overtuiging van mij:
'Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer.'

Schrijvers zijn er meer dan voldoende.
Lezers, helaas, worden schaars.


Uvi

Zelfs tijdens de vakantie,
blijft het schuldgevoel aan m'n geweten kleven.
Dolce far niente. Nog steeds zonde.
Ledigheid is het oorkussen des duivels, weet je wel.

Gelukkig is er niemand die me attendeert op m'n aangeboren luiheid. Ik sus m'n consciëntie.
Seffens ga ik afwassen. En wellicht ook wat stofzuigen.
Probeer het in de luren te leggen.
Haal het ultieme grof geschut naar boven: de dood.

Naast mij ligt een 'doodsprentje'.
Van een dame amper 53 geworden. Gestorven aan een maligne melanoom.
Dat herinnert me eraan: woensdag heb ik een afspraak op dermatologie.



Gisteren. Zondagnamiddag.
De kraanvogels staan lusteloos op hun poot te turen
over het bloeiende beton.
Eén van hen vloog hem op haar vleugels naar de dood.
Telkens als ik er met de fiets passeer, hou ik even halt bij z'n foto.

Hoelang duurde het jongen eer je op haar rug geklauterd was?
Wat dacht je onderweg? Of heb je al die gedachten weg geduwd?
Heb je nog even getwijfeld voor je sprong?

Op de foto aan zee met je geliefde
zie je er nog zo gelukkig uit. Maar was dat zo?

Willen we het gluk niet vastpinnen op het blauw van water?
Het witte zachte zand.

Zou het geluk daar gedijen?
Hoe hou ik het vast? En jij?
Of moet jij het nog vinden?

Uvi




Ik ga het even opzoeken aan de afwas.

De ochtend is koel open geslagen.
Als een blank blad in een boek.

Ik schrijf een brief naar haar.
Ze is een week weg. Koken voor kinderen. Op een danskamp.
Als ze terugkomt zal ze dag na dag
er telkens één openen.

Schrijven is praten met papier ertussen.

Een affiche met die wijsheid, hing jaren voor m'n neus
op het werk. Zo wilde ik ook schrijven.
De lezer in de ogen kijken. En luisteren. Net ademen.

Ik zie nu letters als ballonnetjes uit een open mond vliegen ...
Een scène voor een film van Jaco van Dormael.
Of een tekening van Jan de Maesschalck in De Morgen.




Uvi

Ik heb het geluk stevig bij het nekvel gegrepen.
Zodat het niet weg kon.

Na de afwas meteen begonnen aan de reiniging van
garagepoort, enfin, alle houtwerk in voorbereiding van een laagje weerbaarheid.
Ook hout heeft eelt op de ziel nodig om te overleven.

En wat stel ik vast, nu het gedaan is,
het hout gelijkt op mij.
Kan beter tegen de winter dan tegen de zomer.
Dat bewijzen mij de vier windstreken.
Ik heb haar ziel bedekt.


Mijn schuldgevoel is ongemeen hardnekkig vandaag. Eerst alle hout afgewassen, droog gekuist en dan hier en daar wat afgeschuurd. En terug afgestoft.
En nog zeurde het de oren van m'n kop terwijl ik volop bezig was.

Ik weet waar m'n geweten knelt.
In de garage geraak ik amper door de stock.
M'n zoon moest m'n oude salon dan toch niet hebben.
Wel de kleerkast et voilà. Zie je het daar allemaal al liggen.
Net Oostpriesterhulp in betere tijden.



Even een antwoord voor denook in vriendschap.

Ik heb het gevoel dat je me kwalijk neemt dat
ik niet in de ban van de wiskunde geraak. Waarom toch?!


Ik denk terug aan 'Close up' van gisteren.
Over Chris Maene, de pianobouwer.

Ook  klank heeft een kleur. Dat leerde ik gisteren.
Et le piano chante. Zoals de mensen heeft ze ook minder of meer diepgang.

Helaas, ben ik ziende blind en doof. Geen van beide kan ik ervaren.
Noch de kleur, noch de diepgang.
En dat terwijl ik de verf van woorden ruik tot in m'n ziel.

Wel beste denook,

Je kan het toch een blinde niet kwalijk nemen dat hij niet ziet.
Of een dove dat hij niet hoort.

Snap je wat ik bedoel?


Ondertussen is dat knagende geweten toch ingedommeld.
Ik ben moe, maar tevreden.
Ik vermoed dat dit z'n habitat niet is.


Uvi




PS.
Denook slaat op een persoon elders op SN

Barmhartige wolken trekken een boerka over de zon.
De koelte van de ochtend heeft zich terug getrokken in de tuin. Nachtschaduw.
De voorkant van het huis is reeds oosters tropisch.

Zopas gelezen in 'Uitgelezen'. Ik werd er angstig van.
Woorden hebben een verschroeiende impact op mij.
Beelden ook. In zinnen of pixels.
De schrijver kijkt mij ernstig in de ogen.

Hij heeft de zwaarwegende blik van zijn vader. Nolens.
De dichter zelf lijkt ook altijd in stervensgevaar te zijn.
De zoon verblijft, vermoed ik, op kosten van Anciaux en dus van ons
in 'een land op zoek naar zijn roots'. Estland.

Hij schrijft voor de krant een dagboek.
De lectuur maakt me onrustig. Maar eveneens rustig.
Gelukkig moet ik niet naar de Baltische zee
om te beseffen dat Vlaanderen de hemel op aarde is.

God heeft mij gezegend met een ontembare verbeelding.
Maar vooral met een onuitputtelijke verwondering.
Daardoor is elke dag alles weer nieuw.
Leg een nacht over het leven en ik word weer geboren.

Met wijdopen ogen. Zo blijf ik ook altijd een oud jongetje.
Met de nadelen vandien. Temidden van de grote mensen
ben ik een ukkepuk. Niet op z'n plaats. Een bizarre verschijning.
Een belegen lichaam met een jongensziel.

Deze dag heeft alles in zich om een wonder te worden.
Te zijn. Te blijven.
Al mijn zintuigen reizen.
Partir sans sortir.



Uvi