Berichten van 1 augustus 2007 tot 31 augustus 2007

Mijn tuin is de gelukkige bezitter van een deurtje.
Wat dromerig van aard. En totaal niet volgens de 'hof-etiquette'.
Ik ben ervan overtuigd dat mijn buren het graag zouden vervangen.
Ik niet.

Het heeft alle kenmerken van een romantisch poortje.
Het kriept in z'n hengsels. Zoekt al leunend wat steun.
Hangt scheef om het in directe taal te zeggen.
En om het af te sluiten heb ik boven een schopje steken.
Tusen een balkje. Een 'schopbalk'. Achter de deur.

Het poortje staat verborgen tussen m'n wuivende beukenhaag.
Nog zo'n bron van ergernis voor de beschaafde wereld.
Ooit had 'n passant de moeite gedaan om er een brief aan vast te pinnen. Hij zou ze zelf komen kortwieken of de burgemeester erbij halen.

En als je onze bekende burgervader zou kennen
dan zou je misschien wel mijn buitensporige reactie begrijpen.
Ziedend knipte ik de takken tot tegen de stam weg.
Slechts het skelet overleefde. Het werd een kankerhaag.
Net terug van een chemokuur.

Als ik er nu aan terugdenk ben ik nog beschaamd en verdrietig.
In plaats van de dader aan te pakken koelde ik m'n woede op het slachtoffer.
Hing tegen m'n tuindeur een antwoord voor de 'woordenagressor'.
Maar ach, ...

Na twee zomers en winters, herstelt ze zich langzaam van haar groene gaten.
De wind trekt terug aan haar haren. Ze fezelt en ze frazelt weer.
Ik hoor ze praten.

Uvi

 

Thuis.


De wind heette me welkom toen ik thuiskwam.
Het ontroerde me. Zoveel trouw.
Hij kwispelde in de bomen als een tevreden hond.

Thuis. Is mijn tederste woord. Ook voor haar.
Ik streelde de hortensia's. En die enige late roos.
Mijn vingers voelden hun trage ademhalen.

Over de tegula's ligt het patin gespreid.
Van voeten. En van tijd.
Als ik goed luister hoor ik nog de stemmen.

Uvi






 

 

Vertrouwen


Heel even maar
raak ik je aan.
Wil ik verdwalen
in je blauw.

Mezelf niet tegenkomen.
Tenzij onherkenbaar trouw.
Mezelf omgorden
met je lichte lenden.

En over de deining
van je woorden stappen
als was het
breekbaar water.

Uvi



 

Sommigen kunnen dat.
Schrijven.
Licht als een libelle.

Net of hun pen over papier zweeft.
En nu en dan een woord laat druppen.
Dat dan ligt te glanzen in het blauw.
Een glimpwormpje. Een glimwoordje.

Een zeepbel of een pluisje ...
Of iets onvoorstelbaar mooi als
de ogen van een vrouw.

Ik wou dat ik kon schrijven
zoals haar lippen kussen.

Uvi

 

Het ochtendlicht en het avondlicht
is familie van elkaar.
Traag en teder, opstaan en ondergaan.

Het vroege licht laat mij lezen en schrijven.
En met Gruwez aan tafel ook herfstig weemoedig worden.
Terwijl het nog volop zomer is.

Zijn letters zijn late tranen
over het sepia kleuren van de jeugd. Een zerk op z'n vage idealen.
Later moet alles afgelijnd kloppen.
Een baan en kinderen zijn nefast voor je dromen.

We all read to know we're not alone. (Shadowlands)

Mijn leven is een perkament.
De tijd schreef het vol. Gerimpelde gevoelens.

In een hoekje
koestert de zon nog wat vergeten dromen.
Papier is een hoffelijke spiegel.
Wat blauwe schmink over de rimpels van het leven.

Uvi

PS.
" ... tussen droom en daad,
tussen alles wat je nog even zijn mag en het weinige
wat je uiteindelijk worden zult, ..."
" ... dat niemand straffeloos ouder dan twintig wordt."
Uit "Een stenen moeder" Luuk Gruwez.

 

 

 

Het licht van september is lankmoedig.
Het is trager, valt lager.

Dat voel ik vandaag al.
Het hangt als een blonde lok over m'n schouder.
Ik zit aan tafel.

Daar wacht ik dan op het verdwijnen van de ochtend.
De andere dagen resideer ik in m'n zetel.
Zonder haar zachte stralen.
Maar vandaag zit de zon met mij aan tafel.

Wij wachten ...
op jou.

Uvi

Vakanties, ach, wat zouden ze zijn zonder brochures.
En buren bereidwillig om te luisteren naar hun versleten verhalen.
Het graniet van 't lange wachten op de havens,
voor hun vlucht het land verliet. De verveling daar gelaten.

Het groene ginder dat hen zal verrassen.
De tuberculose van hun dromen moet genezen.
Met wat zanderig water. En een druppel blauw.
Terwijl heel even maar de symptonen worden aangepakt.
En diep onder hun bruine vel, de leegte gaapt.

Het eten en de drank. Het bed. En als het kan. Wat seks.
En dan de zon om in te slapen.
En als de laatste bar stomdronken de brochure dichtslaat,
dan wacht weer het doordeweeks verlangen. Thuis.
Te vergeten. En het waarom.

Ach, zeg ik dan, in de spiegel,
wanneer trek jij nog eens je vleugels aan ...

Uvi

Epiloog

O Heer,
geef mij de vakantie van weleer

Moe van het werk
in een lege zetel vallen

Geen iele ochtendstond
of duister avond,
geen baas, gezaag,
of hitte, barre koude,
geen stof of zwarte longen.

Maar langs het tuinpad
van m'n vader,
kijken naar het kweken
van de slakken en wat frêle sla
nog geen september ...

nog jong
en geen Kopland in gedachten ...

Ze liggen naast mij. Als gestapelde gedichten.
De boeken waarmee ik de ochtend opensla.
Hun namen lijken mij al verborgen verhalen.

Een stenen moeder. Mijn tweede stem.
Lof der lankmoedigheid. Loerhoek.
Blauwzieke badkamer. Alle uitbarstigen.
Laat alle deuren op een kier.
en o, zo levensecht :
De prijs van de passie. Trouw aan ontrouw.

Ze liggen op elkaar en lijken zo wel een novelle.
Het leven geschreven in titels.

Ik had vanochtend kunnen kijken naar het blauw.
En luisteren naar het fluisteren van de wind.
Mijn gedachten laten weken op de dauw.

Maar in mijn handen hoor ik schrijvers.
Intenser dan ik kijken kan.

 

Uvi

 

 

Heen en weer

 

Als het blauw
van water

en het wit
van papier

drijven woorden
over later

weer
naar hier



Uvi







Moe van de actie.
Geen tijd voor gedachten.

 

Het licht trekt traag schaduwen.
Uitgerokken duplikaten.
Het klonen van de dingen.

Ochtend groet het gloren.
In mijn hoofd rusten nog de spinnen.
Zonder web van woorden.

Slapen in herinneringen.
En hoe het vroeger
nooit geweest was.

Het aftasten van de dag.
Weldra zal het geluid
weer zingen. Decibels te luid.

 Uvi

Neen, een kopje staat er niet zomaar. 
Zelfs leeg heeft het een tweede leven.
Het bewaart ochtend of verzamelt herinnering.

Zo ook, kan dat gebeuren met het licht.
Het ligt dan zonder ogen te wachten op een boek.
Gebundelde aarzeling van woorden.

Het betasten van het leven.
Wat nog moet komen. De dood. Als een oefening.
En het leven. Om te leren verliezen.

Daarom staat er een kopje. Ook al is het leeg.
Op de daartoe bestemde plaats. Na genot, een etalage van gemis.
En licht. Gevangen om te lezen. Wat een ander reeds wist.

 

Uvi

 

Het geluk ligt aan zee.

Dat schreef ik gisteren.
Toen ik zopas m'n Afrikaner trachtte te 'Skypen'
was hij niet thuis.

Had het te druk met
voetballen op het strand. Van de oceaan.

Ligt het geluk
ook aan een oceaan voor het rapen?


Uvi

Soms geuren m'n woorden
naar oude filosofen.
Ze dragen de namen van bomen.

Frazelen in hooghartige hagen.
En plensen blauwe letters
in wit water.

Dikwijls moet ik me reppen
om te volgen wat m'n vingers
me dicteren.

Ik voel me dan een schooljongen
die de kadans van de meester
verliest bij een dictee.

Het gaat me boven m'n petje.
Vraag me af waar die vingers
hun taal hebben geleerd.

Of ze meer deden dan peuteren.
Kleurden ze woorden
die spraken. Voelden ze blind.

Wat andere vergaten.
Te zeggen.
Nu en dan vraag ik aan m'n vingers.

Of ze even
tot op mijn kniehoogte
zouden willen spreken.

Soms voel ik ze vervreemden.

Uvi

Het geluk ligt aan zee.

Wat een zin.
Van Sam de Graeve in DSL van gisteren, vrijdag.
Schrijven, het lijkt eenvoudig.

Vandaag de dag krijg je heel wat publiciteit
rond 'Creatief schrijven'.
Er zijn handige jongens, ook dames, die brood zien
in de 'schrijfdrift' van aanstormende pennenlikkers.

Je kan het hen niet kwalijk nemen.
Niet iedereen verkoopt warme broodjes of bloedpens.

Op donderdag 9 september 2004,
schreef Gilbert Roox in De Standaard der Letteren,
onder de kop 'Schrijfzucht' ondermeer dit:
"De bruggepensioneerde in deze contreien die
nog geen boekje geschreven heeft, krijgt meteen een prijs."

"Op de persoonlijkheidsmarkt van het Internet
is iedereen alleen bezig met zichzelf te promoten, niemand luistert.
Eigenlijk stort je je ziel uit in een leegte."

Ook nagels met koppen.
Ik ben geen bruggepensioneerde, maar een échte gepensioneerde.
Kan dus rustig verder schrijven.
Heb immers nog geen cursus gevolgd of boekje gevuld.
Ik maak deel uit van "De naakte massa" (Jeffrey Rosen).
Hoor het zwarte gat reeds suizen in de leegte.

Uvi

 

Ik heb
een buurjongen

hij heeft
the blues

en gitaarmuziek
met luid verdriet

het stopt
niet aan de muren

Uvi

 

De ochtend blijft onaangeroerd.
De stilte geeuwt zich wakker.

In de veilige verte roept een moeder
haar toekomst tot de orde.
Dewulf baadt nog
in z'n blauwzieke badkamer.

Het leven zoals
het hoort te zijn.

Het kleppen van een klok.
Geschetter van een ekster.
De wind die amper ademt.
De hagen die nog slapen.

Dit huis
is mijn heilige huid
mijn staat
van genade.

Vandaag
wil ik het niet verlaten.
Amper
tot aan de brievenbus
van de buren op vakantie.

De Morgen
kan beginnen.

uvi

 

Niets

 

En als
de dag ooit slaapt
en niet meer
wakker wordt

waar
ben ik dan
in welke staat
Frankrijk of Amerika

of
in het Land van Zand
de zee
van alle doden

en is daar blauw
over het strand
gespoten
of enkel niets

Uvi

 

Goedenmorgen, Het licht drapeert zich reeds rond de blauwe ochtend. In de tuin verschuilt de dauw zich in een vrouwenmantel. Spinnen spinnen als een poes een web. Een schrijver spint. Om woorden in te vangen. Goedenmorgen, Als de angst nog slaapt dan borrelt geluk in de fontein van mijn gedachten. Wat ben ik gelukkig! Mijn kleinzoon ziet weer enkel! Eén beeld per keer! Geen plagiaat meer! Hallelujah! Zo dikwijls moest ik deze week denken aan 'Clarence'. Zegt haar naam je nog iets? Uit 'Safari' of 'Met een luipaard op schoot'? Zij was een leeuwin en zag alles dubbel. Clarence kan nu gewoon weer 'tata' zijn die bij hem in Afrika woont. Hallelujah! De naakte aap

Onderwijl vergat zij nog het land van twijfel waar elke pauw zich spiegelt in de dauw en een naakte aap in veelvoud kleurt Uvi Gewoon ergens anders geschreven als reactie op een tektst. Zo inspireren wij elkaar! Aan alle lezerers geluk vandaag! En morgen ook!

 

Un petit bleu


un petit jardin secret
teken ik op jouw huid

fluister in je poriën
het geluid van een geheim

als jij luistert
met de oren van je sensoren

dan hoor je de zee ...

                   ***



Van alpha tot omega


En zij schreven de chronologie
van de liefde.

Het monochrome blauw
van diep vergeten.

De rauwe rouw.
Tot aan de horizon.

Van omega.


Uvi

Een lieve oma schreef me een vertederende reactie.
Een stukje:


ik wou dat ik hem kon ontmoeten,
dat lieve, flexibile afrikaantje.
misschien zijn de geuren
van Afrika reeds weggeschrobt.
of zit er toch nog een beetje
rode aarde, achter zijn linkeroortje.

ik zou hem toefluisteren
dat ik ook van Afrika hou,
misschien gelooft hij mij wel.

...

een oma

 

Dag lieve Oma,

Rode aarde.
Zou de aarde kleuren van het bloed?
Het verdriet van verschroeide tranen?

Geluk in grote ogen, witte lachende tanden.
Dat is Afrika in de brochures.
Ze dansen voor de gestresseerde blanke man.

Hij komt 'armoede consumeren'.
Om nadien, enkele weken terug thuis in het paradijs,
minder snel te 'verzuren'.

Afrika,
en ik denk aan bootvluchtelingen,
mensen die liever sterven op het water
dan te verhongeren op de rode aarde.

Een moeder vertelt
dat haar zonen zelfmoord pleegden
omdat ze haar niet meer konden helpen.

Congo, Rwanda, Soedan, Somalië, Niger, Ethiopië ...
Allemaal Afrika ...
Aids en verbod op condooms en medicatie ...
Corruptie op elk echelon.

Van de gerant in de auberge,
die het geld in eigen zak steekt,
als er 's nachts nog een toerist over de vloer komt,
de boekhouderS die met geld gaan lopen,
de aannemer ...
de politieman, de dedouanier ...
a neverending story van armoede en wanhoop ...

Vergat ik de krijgsheren en de regeringen?

Afrika, wat ben jij mooi tijdens je vakantiedagen.
Helaas, willen ze jou allemaal verlaten ...



Lieve oma,

deze woorden mag je me niet kwalijk nemen.
Ze zijn niet bitter. Klagen ook niet aan.
Ze zijn alleen maar verdrietig ...


Een opa
die niet naar Afrika wil
die hier het geluk maar voor op te rapen vindt



PS.

Voor alle duidelijkheid:
Afrika is een schitterend continent voor mensen met geld.
Zelfs voor ontwikkelingshelpers met 'westerse statuten'.
Voor 'les nouveaux riches'. O ja, die zijn er ook daar.
De kustlijn van het dorp waar m'n dochter woont
wordt vol gebouwd met villa's.
Haar vennoot noemde me het onlangs 'Blankenberge'.

Afrika is wellicht zo verschillend als elke zandkorrel.

 

 

Valavond.
Shadowlands.

Anthony Hopkins dixit:
"The most intens joy lies not in the having, but in the desire."

Hij was dan ook professor literatuur.
Een waargebeurd verhaal. Met een jongetje in.
Zijn mama sterft.

Ik heb de video gestopt.
Geen zin om me te laven aan verdriet. Vanavond.

Integendeel.
Ik tracht het te misleiden.
De vergetelheid te verleiden.

Hier treuzelt de tristesse.
Laat alle deuren op een kier, schrijft de dichter. Nolens.
Ik sluit ze.
Klap de luiken dicht. Als klaprozen bij valavond.

De troost van woorden.
Slenter langs de geur van syllaben.
Ze ruiken naar de aarde. Na blauwe regen.

Dag professor,
'Het verlangen naar verlangen.'

Arme lui leven van hoop op verandering.
Rijke intellectuelen rusten op een lauwerkrans.
Van gemis.

Uvi

 

 

Hij maakt de ochtend wakker.
En opa ook.

Ik laveer me
langs Kaap de Goede Hoop.
Koffie.

Moet de nacht
nog van m'n huid schrobben.
Het water wacht.

Was straks
de stormen uit m'n hoofd.
Wil wat blauw
als vitamines voor m'n dag.

Mijn ritueel
is hopeloos verstoord.
Straks komt zijn oma langs.
Hij gaat mee. Voor even.

Ik strijk
alles in de oude plooi.
Zondag
klimt hij hoog op vleugels.

Mijn hart
traint reeds het kloppen.
Zonder hem.


Uvi

Hij is weg.
Met de buren naar de speelweide.
Een open plek in het bos.
Naakte ruimte. Lucht tussen het lover.
Hier zal en moet men spelen.

Hij laat me achter.
Alleen. Samen met m'n gedachten.
Ik verdwaal in verdriet.

Vlinders. Sneeuwvlokken.
Vallen in m'n hoofd. Imiteren tranen.
Lastig leed. Om dragen.

Twee jongetjes.
Eentje speelt.
Een ander lijdt. Onder weten.
Terwijl het zelfs nog geen vermoeden is.

Bang voor de angst.

Uvi

 

Hoe kan ik me verstoppen?
Vluchten kan niet meer.

Na een komma, slechts een adempauze.
Ergens zingen zinnen van geluk.

Ze zijn voor mij op de vlucht.
Het regent herfst in m'n letters.

En zeggen dat de winter nog moet komen ...

 Uvi

Het alfabet van de angst.

 

Alarm.
Kleinzoon ziet alles dubbel.
Plagiaat. Duplikaat.

Haat.
Het geschetter van letters.

Dokter. Oogarts.
De speeltuinen van m'n afrikaantje.

Angst tolt door m'n hoofd.
Dolt met m'n emoties.

Welke zin hebben woorden?
Als ze slechts het alfabet
van de angst kennen?

 

Uvi

"Actie is de vijand van de gedachte."
Dixit Anthony Hopkins tegen Nicole Kidman
in "The human Stain".
Naar een boek van Philip Roth.

OK.
Maar "de vriend van het vergeten",
pleit ik pro domo.

Vanmorgen, weer maar eens, ontredderd door een telefoon van ex.
Kleinzoon klaagt van hoofdpijn.
Dat doet hij nu al weken. De dokter stelde:
"dat zal wel van de spanning zijn."

Nu nog, na drie weken?

Dit soort 'incidenten' laat mij, lome reus op lemen voeten,
al wankelen.
Kan je je inbeelden hoe ik het leven door laveerde?
Angst zit in elke gen van mij.

Hoe en waarom?

Vergeten en aanvaarden.
Het adagium van een versleten mens.

Ik heb meteen m'n personeel geconfisceerd.
Stofzuiger en dweil.
En het huis gereinigd van gedachten.

Nu nog vergeten.

Uvi

Vasco da Gama en Columbus.
Ze deden het. Per boot.
Ik. Met de pen.

Nieuwe werelden ontdekken.
Van hier
tot in Buenos Aires.

Ik trek grenzen rond mensen.
Opdat zij ze zouden kunnen overschrijden.
Overschrijven.

De anarchie van het woord.
Het uitbreken van zinnen.
Gevangen gedachten bevrijden.

Molenwieken tegen de orde.
Van de leegheid.
De succulente strijd tegen de saaiheid.

Van het duplikaat.
Het kopiëren van plaatjes.
Het flikkeren van tweedehands pixels.

Sterven op de barricades.
Van het originele.
Liever niets. Dan 'second hand roses'.

Uvi

 

Zesenzestig. Ben ik volgens de Burgerrijke Stand.
Ik durf dat te betwijfelen.
Het zomert nog volop in m'n hoofd.

Nu en dan, het kan ook meer,
puber ik als de beste. Met een door acne geprikkeld verlangen.
Pukkels op m'n testosteron.

Als er zo'n zonnebloem op lange stengel
voorbij flaneert, word ik nog verblind door de zon.
In haar gedecolleteerd cocon.

Ach, de brand van een ouwe schuur is vlug geblust.
Het vuur gaat liggen zoals het is opgeflakkerd.
De natuur is genieus geschapen. God was ne straffe couturier.

En naast m'n opstandige genen
wordt mijn geest vooral gegrepen,
door de schoonheid van een intellect.

Dat kan zich elegant verbergen, zonder modieus A'accent,
achter elk gelaat, gerimpeld of gladgestreken.
Onder wat erudiete schmink kan een bibliotheek schuilen.

Zopas zag ik een flits uit 'Zomergasten', zondag ll. gemist.
Rita Levi, nobelprijswinaar geneeskunde, zegt:
"Wat wetenschap en kunst gemeen hebben is intuïtie."

Het ontroert me.
De huid van mijn ziel bestaat tastbaar uit één vel sensoren.
Pure intuiïtie, helaas, zonder wetenschap of kunst.

Alleen een pelletje schmink.
Het weten kan leiden tot lijden.
Vergeten en aanvaarden is de enige uitweg.

Uvi




 

Er zijn talrijke soorten.

Velen lezen slechts voor het verhaal.
Het boek is zoals een Cola-blikje,
gewoon een ding om 'het' in te bewaren.

Er zijn er die zich laten verleiden door de cover.
En het installeren in hun boekenkast. Een grote naam.
Staat goed voor de etalage van hun verstand.

Dàt zijn twee uitersten.
Daartussen ligt nog een gamma aan variëteiten.
De oogst van het woord is groot.

Ik hou van schrijvers en hun tabernakels.
Koester een cover. Kus hem. Bijna.
Ruik bij de pluk meteen tussen zijn bladen.
Of hij van een goed jaar is. En geurt naar verse letters.

Ik leg hem nu en dan in mijn handen. Te slapen.
Vooral in de ochtend. Als ikzelf nog moet ontwaken.

Het is goed een boek binnen leesbereik te hebben.
Met een schrijver, ben je nooit alleen.

Uvi

Ben ongeduldig voor m'n woorden.
Geef hen niet de kans
om klaar te komen.
Met de zin van hun bestaan.

Ik ijl naar Isphahaan.
De tuinman wacht.
Hij teelt wat dood.
Tussen het onkruid van de dagen.

En papavers vloeien
lijk blauwe vlinders over water.
Verlangen naar inktwitte vlaktes.
Woorden zonder vaderland.

 Uvi

De dag is wakker.
Schalt in een ver geluid.

De akkerwinde
krinkelt langs de haag.
Als een trage hinde.

Het is vrijdag. Zonder vrijen.
Vasten. Het noodlot van onthouding.
Door alleen te zijn.
Of met twee. Alleen.

In de krant van de buren
leeft het land. Verder. Hertoginnendal.
Hier tureluurt het provincialistisch. In de keuken.
Het niveau van een gepensioneerde man.

Aan de afwas.
Een boodschappenlijstje.
De Delhaize.
En een keramisch vuur.

Ingrediënten voor
een banale dag.
Diep in mij ligt
het wonder nog te slapen.




Uvi

 

"Een blog is wat men zélf wenst dat het is."

Dit kan je lezen op de voorpagina van SN Blog.

Wat wensen mensen zoal, dacht ik.
En klikte er enkele aan.
Gewoon op basis van de naam.

En toen dacht ik :
"Is het dit wat deze mens wil voor zich?".

Je krijgt een 'publiek Forum',
een speaker's corner zoals in Hyde Park London.
Een technisch wonder. Een goddelijk geschenk.
Leesbaar over de hele wereld.

En dan zeg je aan die ganse virtuele mensheid :
"Dit ben ik dan."

Bij het begin van de autobiografische film, zegt Irish Murdoch:
" Niet in de vrijheid, noch in het onderwijs, ligt het geluk.
Vrijheid ligt alleen in de geest.
En onderwijs dient om ons te leren dat we gelukkig zijn."

Mijn God,
hoeveel honger heb Jij in m'n hoofd gestopt?
Hoeveel verlangen in mijn ziel?

Waar vind ik Jouw vingerafdruk ?
Jouw Blog.

Uvi




 

 

Hier
leef ik
m'n virtuele leven.

Schrijf
wat ik
voel en denk.

Daarbuiten
ligt het échte leven.
Daarstraks
kwam ik het nog tegen.

Daar
zeg ik
dikwijls niet
wat ik voel en denk.

Raar
toch die discrepantie
tussen
twee levens.




Uvi

Daarbuiten
heeft de herfst
het blauw seizoen bezet.
En slaat wonden
in de zomer.

De accacia
frutselt grillig in haar haren.
De linde
krijgt reeds geel
tussen haar bedeesde blaren.

Net
een gepensioneerde dame.
Met
wat opgetutte draden
van een ijverige spin.

Haar stijl
is retro.
Haar dromen
zijn nog blauw.

Straks
komt een Indian Summer
de herfst vertalen.
In zuiders lichte talen.




Uvi

Grijs geschreven

Gewikkeld in de navelstreng,
werd ik blauw geboren.

Ik leefde bleu et blue.
En zal sterven in het blauw.

Alleen aan het blauw
was ik trouw.

En jij neemt er afscheid van...

Geen korenbloemen meer.
Of azuur aan je hemel.

Geen inkt als Koningsblauw
om het wit van een gedicht te eren.

Ooit als het grijs je overwoekert
in je haren en je knoken

zal je roepen
om een zuchtje blauw.

Uvi






PS.
Schreef dit elders als een reactie
op een gedicht:
Afscheid van het blauw.

Ach,
in menig gedicht
gakken de ganzen
wel.

Maar hier,
boven het nest 
van mijn hoofd
vlogen ze over.

Niet vleugelvast.
Ze kantelden
uit hun evenwicht.
Ze vielen uit de lucht.

Voor sommige
hun eerste vlucht.
Het tasten
naar het draagvlak van de wind.

Het volgen
van de watervlekken.
Hun kompas
in V verspreid.

Als vallende engelen.
In fragiele formatie
over het labiele land.
Naar standvastig water.




Uvi

De wolken zijn gejaagd.
Waar haasten ze zich naartoe?
Net gestresseerde mensen.

Zou hun vakantie geslaagd zijn?
Waar stapelden ze zich op?
Lieten ze hun regen de vrije loop?

En over welke trage weiden
lieten zij
licht en schaduw glijden?

Zagen zij
een schreiende moeder?
Met een jongetje
aan haar zijde?

En dekten zij
haar angsten toe?
En dropten zij
voor hem wat dromen?

Zodat als hij
op een sprietje zoog
in het lauwe gras,heel hoog
vakantie nam.

In Scandinavië,
en schapen langs het jaagpad.
En in de verte
'als ik later groot ben' zag?

Uvi






 

In wat late zonneogen
hangt een wit hemdje. Te drogen.
Te dromen.

Straks kruipt daar
een ventje in.
Eentje
om te minnekozen.

Ik luister
naar het vallen
van de avond.

Dat kan
nog uren duren.
De wind die twijfelt
in de bomen.
Zoals de schemering.
Zij tast het duister af.

Van de horizon
drupt nog wat rood.
Nog even
en zij zal het licht
uitkleden.

Ik draag
het jongetje naar boven.
Zie hoe
de dag al in hem
slaapt.

Uvi

Dan sla ik m'n ogen dicht.
En dek me toe met De Standaard der Letteren.
Laat de zon aan m'n voetzolen likken.

Een schone slaper.

En sta ik weer recht uit m'n zetel.
Om deze woorden in te tikken.
Zo niet zijn ze verdwenen.

En dan weer platte rust.

OK, je mag wat meewarig glimlachen. Maar niet overdrijven.
Zonder die zinnen ging het leven ook wel verder.
Juist, maar je weet dan nooit tot wat ze zouden leiden.

Zoals het vermoeden
de stem en stappen te horen van een geliefde.
En dan roept er iemand: 'Koekoek'. Onder je balkon.
En het is geen koekoek. Alhoewel.

En de rest vertel ik lekker niet.

Je trekt weer terug naar je basiskamp.
Een trouwe zetel.
Maar de woorden houden je wakker.

En de slaap staakt.
En je vingers jeuken.
En hij is niet hier. Maar daar.

Je trekt een lasso over de tijd.
En je schrijft ...



Uvi

Zij schreef een reactie. Vandaag.
En toen ik wilde antwoorden stond er als adres: ogentroost.
Wat een wauw-woord!

Ik denk natuurlijk aan 'Euphrasia'. Allergie.
Een produkt om in je ogen te druppelen als ze jeuken.
Maar de turbulente hersenen van mij juichten om wat anders.

Zij hadden iets poëtischer in petto.
Ogentroost.
'De definitie van een gedicht'!

Dankjewel, m'n beste grijze kwabben.
Ik had het zelf niet kunnen bedenken!

 

Uvi

 

Het was meer dan een half jaar geleden
dat ik nog iets van hem had gehoord.

Ach, geeft niet, zeg ik.
Dat is slechts een komma in de tijd.
En vriendschap stopt slechts na een punt.

Raar, hoe kameraadschap aanvoelt.
Je eindigt met een 'tot ...'. En je begint met een 'Hééé ...'
En wat daartussen ligt is slechts wat tijd.

Het is alsof de zinnen verder deinen.
Op een talmende zee.
Tot ebbe en vloed elkaar weer kruisen.

Het strand van de vriendschap wacht.


Uvi

(En een ablatief na de, Give?).

Het licht was al daar.
De ochtend was te laat.

Zij is gestorven. Op tijd.

Ze ging op aarde reeds door het vagevuur.
Ik vermoed dat ze klokvast de hemel binnenvaarde.

Het zal aan mij en m'n bizarre gedachten wel liggen.
Maar ik begrijp niet zo goed die uitspraken als:
 "ik was erbij".

Bijna als een palm de lucht in.
Terwijl voor mij het 'er bij zijn' in het leven
zo primordiaal is.

In de "rust"huizen roest de eenzaamheid niet.
Zij kleeft als een tweede huid aan vele bewoners.
Waar zijn ze dan?

Uvi

Rigor mortis 

En dan komen de eeuwige woorden.
Over de dood.
Het ritueel van de troost.

Het vocht in de ogen. Druppels verloren verdriet.
Handen verdwalen in de baan van hun gebaren.
Lichamen vertalen waar letters falen.

Nooit meer zorgen. Nooit meer morgen.
Altijd heden in het verleden.
Dat stilaan verrimpelt door het vergeten.

Verdriet dat verwelkt.
De doden blijven zo jong als ze sterven.
Jaren verjaren niet meer. De teller verdwenen.

Pp

Nog een ere-saluut voor de afgestorvene.
In illo tempore bakte zij dikwijls
'patatjes met een ei erover' voor mij.

Voor alle duidelijkheid: bijna dertig jaar geleden.
U zal begrijpen dat na een (v)echtscheiding met
haar dochter er een brede afstand groeide.



Nog iets van Herman de Coninck.

Sterven doe je alleen.
Leven ook ...

Of iets van die strekking, sorry Herman.

De schrijver is maar een medium.
Verhalen zoeken vingers om uit te treden.
Toetsen noteren.

De scribent zorgt voor inkt en papier. Hij is de fourir.
Maer tevens de bewaarder van de woorden. Een cipier.
Sluit hen op in boeken. Of in bundels. Zodat ze niet verdwalen.

Hij koestert ze als kleine kinderen.
Dat zijn ze ook. Eigenwijs.
Maar meer dan dat.

Het zijn aparte werelden. Ze bestaan op zichzelf.
Ze worden groter
dan de schepping van de schrijver.

En dan wordt zo'n universum een zwart gat.
Een bibliotheek wordt leeg gelepeld.
Door de Packman. De tuinman van de hersenen.

Ik heb zopas naar het leven van Iris Murdoch gekeken.
Beroemde filosofe en schrijfster. Stierf aan Alzheimer.
Plak haar naam in Google. En daar lees je alles.

Uvi




 

Er zijn vele merken van opa's.
In de speeltuin vind je een aardig assortiment.
Vele exemplaren zijn vergezeld van een oma.
En van een camera.

Vooral met dat laatste willen ze spelen.
In de speeltuin.
Zeer secuur verzamelen ze verleden voor later.
Alsof je dan nog geen gisteren genoeg hebt.
Tenslotte rest er dan nog weinig morgen.

De mama's worden meestal meisje.
Ze dragen dan nog vlechtjes in hun tred.
Wuiven ze blond naar achteren.
Met één betoverende beweging.

Papa's bereiden hun pupillen voor op het échte leven.
Een speeltuin is een trainingkamp.
Ikken zonder schrikken.
Stoer de sterkste spelen. Overleven.

Boven de bomen spelen de wolken verstoppertje.
Ik spel wat letters in m'n hand.
In mijn hoofd hark ik wat herinneringen samen.

Uvi



 

Hoe hij ligt te slapen. In de armen van de onschuld.
Als een verse engel.
Net gevallen uit de hemel.

Hoe ik Dewulf mis.
Als een huisschilder.
Om dit moment in een aquarel te gieten.

Omdat een foto slechts een 'ogenblik' bevriest.
Terwijl verf
bezieling in een beeld schept.

Ook al zijn het dan maar woorden.
En zijn ze monotoon blauw.
Ze leven. Voor heel even.

Mijn kleine nazaat.
Hij stapelt tederheid
in mijn oude zinnen.

En in mijn monochrome hart
nestelt zich de angst.
Een opa met zoveel toekomst.

Voor zich.
In dat slapende bed.
Hoelang leeft een engel?

Uvi

Zij heeft nachten.
Om na te denken.
Gedachten zijn wakker.

Werd zich pijnlijk bewust
van het onderscheid.
Tussen een minnaar
en een alleenstaande opa.

Daar ligt een hemel tussen.
Van verschil.
Zij maakte een kompasfout.

Herstelt de koersrichting.
Verzamelt ondersteuning.
Het wordt pétanque.
En een ijsje likken.

Opa recupereert.
Schuld stagneert.
Bult gereduceerd.

Uvi

 

Wat doet een opa-kok zoal
om een Afrikaan aan het eten te krijgen?
En dàt klinkt zowat als
een contradictio in terminis!
Het is dan ook een blanke zwarte.

Opa schept
verbeelding op een bord.
En daaruit eten wij.

La terre - van pommes de terre - puree
le soleil - comme un tournesol - halve perziken
la lune - twee halve maantjes - filetjes van kip

We praten en we smaken.
Maar de dag nadien eet ik vis met rauw witloof.
Hoe verbeelden we dat in onze gastronomische literatuur?

Witlof. Ah, c'est le vent.
Mmmmm, ik hou van witlof en van de wind.
Et le poisson? Ca devient la mer.
Ah, on va nager. In ons bord.

 Uvi

Misschien is je jeugd wel de belangrijkste periode van je leven.
Laat ons stellen: je zet dan de 'wegwijzers' uit
voor de rest van je voortbestaan.

Je maakt een studiekeuze en
daaraan kleeft meestal een beroep.
Je kiest een geliefde.
En wordt ouder. Niet alleen in leeftijd.
Kinderen. De meest cruciale verandering in je bestaan.

Ouders moeten lijnen en regels opstellen.
Maar vooral trachten ze samen met het gebroed te respecteren.
Onvoorstelbaar moeilijk.
Ik slaagde niet. En je kan niet bissen.

Je wil je laten leiden door liefde. Het wordt eerder lijden.
Vraag is:
kies je in de opvoeding niet voor gemakszucht? Eigenliefde?
Het zal wel een mengeling moeten wezen.
Slaan en zalven. Tegenwoordig binnen het kader van de wet.

Grootouders die zijn op de wereld gezet om te vertroetelen.
Zij mogen de gaatjes van de vrije tijd opvullen.
En geven wat ze als ouder niet mochten.
Buiten de lijntjes kleuren. Daar zijn ze handig in.

"Dat wéten wij allàng!" Ik hoor jullie tot hier.
Juist. Maar wat nu volgt ook?

Als opa een mama heeft als minnares
wat zie je dan gebeuren?
Zij bekijkt opa als een papa.

Hij mag de kleinzoon niet tweemaal per dag een bad geven.
Want zo kan de huid van de wonde niet verharden.
Hij mag niet elke dag 'kip met perziken' geven.
Want er moeten gezonde groenten op het bord.
Hij mag niet altijd zalf tussen de billen smeren. (Verzoek oma en dr.).
Want er zitten cortisonen in.
Hij mag niet steeds Frans praten met dat manneke.
Want hij moet z'n Nederlands leren ...

Enfin, een verhaal van 'niet mogen en moeten'.

Tja, beste oma's en opa's,
Toch maar oppassen als jullie vlinders de kriebels krijgen.
Want voor je het weet zit je weer te kleuren tussen de lijnen.
En da's niet altijd handig.

Uvi
met een dikke bult van eigen schuld

 

Vanmorgen nog voor de ochtenstond het goud opblonk
in zijn mond, kreeg ik telefoon.
Aan bed. Ik lag er nog in. Alleen.

Mannen alleen hebben een telefoon naast bed.
Mannen met een vrouw hebben dat niet nodig.

De oma van m'n kleinzoon sprak gebroken woorden.
Haar ma was stervende en
'of ik meteen onze kleinzoon kon komen halen'.
Alleen de douche liet ik niet wachten voor de dood.
Want ik weet, de dood is steeds gehaast.

Raar maar mensen hebben dàn geen tijd te verliezen.
Ze willen op tijd de dood inhalen.
Net of ze nog een schuldsaldo moeten vereffenen tov de stervende.
Dàt wat ze te weinig gaven aan de levende. Tijd.

Het is zoiets als 'Allerheiligen'.
Dan worden de doden bedolven onder de bloemen.
Terwijl, als ik mag kiezen, dat liever zou hebben
wanneer ik ze nog kan ruiken, bekijken en betasten.

Mensen zijn rare wezens. De doden ook.




Uvi

 

Laten we niet flauw doen.
We kijken allemaal al wel eens met een scheef oog
naar ons numeriek bestaan.
Ook al klagen we dan het belang of de methode aan
die anderen zich veroorloven
voor de opwaartse druk van het getal.

Hoe groter, hoe belangrijker.
Ik wil de grootste hebben ... (Raymond van het GW).
Big is beautiful.

Laat ik deemoedig bekennen:
ik onderzoek geregeld de conditie van mijn lezermeter.
Heeft hij koorts? Of ligt hij op apegapen?

Een diagnose is dan vlug gesteld.
Ik haal de letterdokter er bij.
Teel wat frêle frazen, wikkel ze in een boeketje woorden.
En zet ze in m'n etalage. Lokvogels.

Maar ik heb het voorzichtige gevoel
dat er enkel vrouwelijke vlinders fladderen over
m'n bloemrijke parolen.

Hoe kan ik die mannelijke ontbrekende helft inpalmen?
Door ze te pakken op hun weke plek,
fluistert het (zet)duiveltje in mijn gewillige oren.

Monteer wat rode lampionnekes voor je venster.
Ontbloot een bil. Desnoods een ander stuk met een b.
En test hun testosteron-kwetsbaarheid.

Ah, wat zou een mens al niet doen om
deze labiele teller aan het zwijmelen te krijgen.
Ik veeg deze viriele verlangens manmoedig van m'n pc-tafel.

Schermke, schermpje aan de wand,
wie heeft het mooiste Blogje van gans het land?

Voel me soms Doornroosje. Voor honderd jaar slaperig.
Of Sneeuwwitse. Met één armzalig dwergje.
Soms wil ik zelfs een jager wezen ...
op zoek naar Roodkapje met een wulpse grootmoeder in bed.

Schiet dan in het grote bos op elke lezer die beweegt.
En hang z'n scalp als een trofee aan m'n teller.
Ziezo nu ben ik weer Old Shatterhand en Winnetou.

Waar zit hier een nietsvermoedend 'Letterhoofd'?
Aha ... daar rinkelt weer m'n "trofeeënkast"!

 

Uvi

Maar voor de rest hecht ik écht geen belang
aan de teller, hoor.
Neen, alleen maar aan dat wispelturig getalleken  ...