Het tabernakel van een lezer

Ben ongeduldig voor m'n woorden.
Geef hen niet de kans
om klaar te komen.
Met de zin van hun bestaan.

Ik ijl naar Isphahaan.
De tuinman wacht.
Hij teelt wat dood.
Tussen het onkruid van de dagen.

En papavers vloeien
lijk blauwe vlinders over water.
Verlangen naar inktwitte vlaktes.
Woorden zonder vaderland.

 Uvi

De dag is wakker.
Schalt in een ver geluid.

De akkerwinde
krinkelt langs de haag.
Als een trage hinde.

Het is vrijdag. Zonder vrijen.
Vasten. Het noodlot van onthouding.
Door alleen te zijn.
Of met twee. Alleen.

In de krant van de buren
leeft het land. Verder. Hertoginnendal.
Hier tureluurt het provincialistisch. In de keuken.
Het niveau van een gepensioneerde man.

Aan de afwas.
Een boodschappenlijstje.
De Delhaize.
En een keramisch vuur.

Ingrediënten voor
een banale dag.
Diep in mij ligt
het wonder nog te slapen.




Uvi

 

"Een blog is wat men zélf wenst dat het is."

Dit kan je lezen op de voorpagina van SN Blog.

Wat wensen mensen zoal, dacht ik.
En klikte er enkele aan.
Gewoon op basis van de naam.

En toen dacht ik :
"Is het dit wat deze mens wil voor zich?".

Je krijgt een 'publiek Forum',
een speaker's corner zoals in Hyde Park London.
Een technisch wonder. Een goddelijk geschenk.
Leesbaar over de hele wereld.

En dan zeg je aan die ganse virtuele mensheid :
"Dit ben ik dan."

Bij het begin van de autobiografische film, zegt Irish Murdoch:
" Niet in de vrijheid, noch in het onderwijs, ligt het geluk.
Vrijheid ligt alleen in de geest.
En onderwijs dient om ons te leren dat we gelukkig zijn."

Mijn God,
hoeveel honger heb Jij in m'n hoofd gestopt?
Hoeveel verlangen in mijn ziel?

Waar vind ik Jouw vingerafdruk ?
Jouw Blog.

Uvi




 

 

Hier
leef ik
m'n virtuele leven.

Schrijf
wat ik
voel en denk.

Daarbuiten
ligt het échte leven.
Daarstraks
kwam ik het nog tegen.

Daar
zeg ik
dikwijls niet
wat ik voel en denk.

Raar
toch die discrepantie
tussen
twee levens.




Uvi

Daarbuiten
heeft de herfst
het blauw seizoen bezet.
En slaat wonden
in de zomer.

De accacia
frutselt grillig in haar haren.
De linde
krijgt reeds geel
tussen haar bedeesde blaren.

Net
een gepensioneerde dame.
Met
wat opgetutte draden
van een ijverige spin.

Haar stijl
is retro.
Haar dromen
zijn nog blauw.

Straks
komt een Indian Summer
de herfst vertalen.
In zuiders lichte talen.




Uvi

Grijs geschreven

Gewikkeld in de navelstreng,
werd ik blauw geboren.

Ik leefde bleu et blue.
En zal sterven in het blauw.

Alleen aan het blauw
was ik trouw.

En jij neemt er afscheid van...

Geen korenbloemen meer.
Of azuur aan je hemel.

Geen inkt als Koningsblauw
om het wit van een gedicht te eren.

Ooit als het grijs je overwoekert
in je haren en je knoken

zal je roepen
om een zuchtje blauw.

Uvi






PS.
Schreef dit elders als een reactie
op een gedicht:
Afscheid van het blauw.

Ach,
in menig gedicht
gakken de ganzen
wel.

Maar hier,
boven het nest 
van mijn hoofd
vlogen ze over.

Niet vleugelvast.
Ze kantelden
uit hun evenwicht.
Ze vielen uit de lucht.

Voor sommige
hun eerste vlucht.
Het tasten
naar het draagvlak van de wind.

Het volgen
van de watervlekken.
Hun kompas
in V verspreid.

Als vallende engelen.
In fragiele formatie
over het labiele land.
Naar standvastig water.




Uvi

De wolken zijn gejaagd.
Waar haasten ze zich naartoe?
Net gestresseerde mensen.

Zou hun vakantie geslaagd zijn?
Waar stapelden ze zich op?
Lieten ze hun regen de vrije loop?

En over welke trage weiden
lieten zij
licht en schaduw glijden?

Zagen zij
een schreiende moeder?
Met een jongetje
aan haar zijde?

En dekten zij
haar angsten toe?
En dropten zij
voor hem wat dromen?

Zodat als hij
op een sprietje zoog
in het lauwe gras,heel hoog
vakantie nam.

In Scandinavië,
en schapen langs het jaagpad.
En in de verte
'als ik later groot ben' zag?

Uvi






 

In wat late zonneogen
hangt een wit hemdje. Te drogen.
Te dromen.

Straks kruipt daar
een ventje in.
Eentje
om te minnekozen.

Ik luister
naar het vallen
van de avond.

Dat kan
nog uren duren.
De wind die twijfelt
in de bomen.
Zoals de schemering.
Zij tast het duister af.

Van de horizon
drupt nog wat rood.
Nog even
en zij zal het licht
uitkleden.

Ik draag
het jongetje naar boven.
Zie hoe
de dag al in hem
slaapt.

Uvi

Dan sla ik m'n ogen dicht.
En dek me toe met De Standaard der Letteren.
Laat de zon aan m'n voetzolen likken.

Een schone slaper.

En sta ik weer recht uit m'n zetel.
Om deze woorden in te tikken.
Zo niet zijn ze verdwenen.

En dan weer platte rust.

OK, je mag wat meewarig glimlachen. Maar niet overdrijven.
Zonder die zinnen ging het leven ook wel verder.
Juist, maar je weet dan nooit tot wat ze zouden leiden.

Zoals het vermoeden
de stem en stappen te horen van een geliefde.
En dan roept er iemand: 'Koekoek'. Onder je balkon.
En het is geen koekoek. Alhoewel.

En de rest vertel ik lekker niet.

Je trekt weer terug naar je basiskamp.
Een trouwe zetel.
Maar de woorden houden je wakker.

En de slaap staakt.
En je vingers jeuken.
En hij is niet hier. Maar daar.

Je trekt een lasso over de tijd.
En je schrijft ...



Uvi

Zij schreef een reactie. Vandaag.
En toen ik wilde antwoorden stond er als adres: ogentroost.
Wat een wauw-woord!

Ik denk natuurlijk aan 'Euphrasia'. Allergie.
Een produkt om in je ogen te druppelen als ze jeuken.
Maar de turbulente hersenen van mij juichten om wat anders.

Zij hadden iets poëtischer in petto.
Ogentroost.
'De definitie van een gedicht'!

Dankjewel, m'n beste grijze kwabben.
Ik had het zelf niet kunnen bedenken!

 

Uvi

 

Het was meer dan een half jaar geleden
dat ik nog iets van hem had gehoord.

Ach, geeft niet, zeg ik.
Dat is slechts een komma in de tijd.
En vriendschap stopt slechts na een punt.

Raar, hoe kameraadschap aanvoelt.
Je eindigt met een 'tot ...'. En je begint met een 'Hééé ...'
En wat daartussen ligt is slechts wat tijd.

Het is alsof de zinnen verder deinen.
Op een talmende zee.
Tot ebbe en vloed elkaar weer kruisen.

Het strand van de vriendschap wacht.


Uvi

(En een ablatief na de, Give?).

Het licht was al daar.
De ochtend was te laat.

Zij is gestorven. Op tijd.

Ze ging op aarde reeds door het vagevuur.
Ik vermoed dat ze klokvast de hemel binnenvaarde.

Het zal aan mij en m'n bizarre gedachten wel liggen.
Maar ik begrijp niet zo goed die uitspraken als:
 "ik was erbij".

Bijna als een palm de lucht in.
Terwijl voor mij het 'er bij zijn' in het leven
zo primordiaal is.

In de "rust"huizen roest de eenzaamheid niet.
Zij kleeft als een tweede huid aan vele bewoners.
Waar zijn ze dan?

Uvi

Rigor mortis 

En dan komen de eeuwige woorden.
Over de dood.
Het ritueel van de troost.

Het vocht in de ogen. Druppels verloren verdriet.
Handen verdwalen in de baan van hun gebaren.
Lichamen vertalen waar letters falen.

Nooit meer zorgen. Nooit meer morgen.
Altijd heden in het verleden.
Dat stilaan verrimpelt door het vergeten.

Verdriet dat verwelkt.
De doden blijven zo jong als ze sterven.
Jaren verjaren niet meer. De teller verdwenen.

Pp

Nog een ere-saluut voor de afgestorvene.
In illo tempore bakte zij dikwijls
'patatjes met een ei erover' voor mij.

Voor alle duidelijkheid: bijna dertig jaar geleden.
U zal begrijpen dat na een (v)echtscheiding met
haar dochter er een brede afstand groeide.



Nog iets van Herman de Coninck.

Sterven doe je alleen.
Leven ook ...

Of iets van die strekking, sorry Herman.

De schrijver is maar een medium.
Verhalen zoeken vingers om uit te treden.
Toetsen noteren.

De scribent zorgt voor inkt en papier. Hij is de fourir.
Maer tevens de bewaarder van de woorden. Een cipier.
Sluit hen op in boeken. Of in bundels. Zodat ze niet verdwalen.

Hij koestert ze als kleine kinderen.
Dat zijn ze ook. Eigenwijs.
Maar meer dan dat.

Het zijn aparte werelden. Ze bestaan op zichzelf.
Ze worden groter
dan de schepping van de schrijver.

En dan wordt zo'n universum een zwart gat.
Een bibliotheek wordt leeg gelepeld.
Door de Packman. De tuinman van de hersenen.

Ik heb zopas naar het leven van Iris Murdoch gekeken.
Beroemde filosofe en schrijfster. Stierf aan Alzheimer.
Plak haar naam in Google. En daar lees je alles.

Uvi




 

Er zijn vele merken van opa's.
In de speeltuin vind je een aardig assortiment.
Vele exemplaren zijn vergezeld van een oma.
En van een camera.

Vooral met dat laatste willen ze spelen.
In de speeltuin.
Zeer secuur verzamelen ze verleden voor later.
Alsof je dan nog geen gisteren genoeg hebt.
Tenslotte rest er dan nog weinig morgen.

De mama's worden meestal meisje.
Ze dragen dan nog vlechtjes in hun tred.
Wuiven ze blond naar achteren.
Met één betoverende beweging.

Papa's bereiden hun pupillen voor op het échte leven.
Een speeltuin is een trainingkamp.
Ikken zonder schrikken.
Stoer de sterkste spelen. Overleven.

Boven de bomen spelen de wolken verstoppertje.
Ik spel wat letters in m'n hand.
In mijn hoofd hark ik wat herinneringen samen.

Uvi



 

Hoe hij ligt te slapen. In de armen van de onschuld.
Als een verse engel.
Net gevallen uit de hemel.

Hoe ik Dewulf mis.
Als een huisschilder.
Om dit moment in een aquarel te gieten.

Omdat een foto slechts een 'ogenblik' bevriest.
Terwijl verf
bezieling in een beeld schept.

Ook al zijn het dan maar woorden.
En zijn ze monotoon blauw.
Ze leven. Voor heel even.

Mijn kleine nazaat.
Hij stapelt tederheid
in mijn oude zinnen.

En in mijn monochrome hart
nestelt zich de angst.
Een opa met zoveel toekomst.

Voor zich.
In dat slapende bed.
Hoelang leeft een engel?

Uvi

Zij heeft nachten.
Om na te denken.
Gedachten zijn wakker.

Werd zich pijnlijk bewust
van het onderscheid.
Tussen een minnaar
en een alleenstaande opa.

Daar ligt een hemel tussen.
Van verschil.
Zij maakte een kompasfout.

Herstelt de koersrichting.
Verzamelt ondersteuning.
Het wordt pétanque.
En een ijsje likken.

Opa recupereert.
Schuld stagneert.
Bult gereduceerd.

Uvi

 

Wat doet een opa-kok zoal
om een Afrikaan aan het eten te krijgen?
En dàt klinkt zowat als
een contradictio in terminis!
Het is dan ook een blanke zwarte.

Opa schept
verbeelding op een bord.
En daaruit eten wij.

La terre - van pommes de terre - puree
le soleil - comme un tournesol - halve perziken
la lune - twee halve maantjes - filetjes van kip

We praten en we smaken.
Maar de dag nadien eet ik vis met rauw witloof.
Hoe verbeelden we dat in onze gastronomische literatuur?

Witlof. Ah, c'est le vent.
Mmmmm, ik hou van witlof en van de wind.
Et le poisson? Ca devient la mer.
Ah, on va nager. In ons bord.

 Uvi

Misschien is je jeugd wel de belangrijkste periode van je leven.
Laat ons stellen: je zet dan de 'wegwijzers' uit
voor de rest van je voortbestaan.

Je maakt een studiekeuze en
daaraan kleeft meestal een beroep.
Je kiest een geliefde.
En wordt ouder. Niet alleen in leeftijd.
Kinderen. De meest cruciale verandering in je bestaan.

Ouders moeten lijnen en regels opstellen.
Maar vooral trachten ze samen met het gebroed te respecteren.
Onvoorstelbaar moeilijk.
Ik slaagde niet. En je kan niet bissen.

Je wil je laten leiden door liefde. Het wordt eerder lijden.
Vraag is:
kies je in de opvoeding niet voor gemakszucht? Eigenliefde?
Het zal wel een mengeling moeten wezen.
Slaan en zalven. Tegenwoordig binnen het kader van de wet.

Grootouders die zijn op de wereld gezet om te vertroetelen.
Zij mogen de gaatjes van de vrije tijd opvullen.
En geven wat ze als ouder niet mochten.
Buiten de lijntjes kleuren. Daar zijn ze handig in.

"Dat wéten wij allàng!" Ik hoor jullie tot hier.
Juist. Maar wat nu volgt ook?

Als opa een mama heeft als minnares
wat zie je dan gebeuren?
Zij bekijkt opa als een papa.

Hij mag de kleinzoon niet tweemaal per dag een bad geven.
Want zo kan de huid van de wonde niet verharden.
Hij mag niet elke dag 'kip met perziken' geven.
Want er moeten gezonde groenten op het bord.
Hij mag niet altijd zalf tussen de billen smeren. (Verzoek oma en dr.).
Want er zitten cortisonen in.
Hij mag niet steeds Frans praten met dat manneke.
Want hij moet z'n Nederlands leren ...

Enfin, een verhaal van 'niet mogen en moeten'.

Tja, beste oma's en opa's,
Toch maar oppassen als jullie vlinders de kriebels krijgen.
Want voor je het weet zit je weer te kleuren tussen de lijnen.
En da's niet altijd handig.

Uvi
met een dikke bult van eigen schuld