Rood verdriet

 

 

Valavond.
Shadowlands.

Anthony Hopkins dixit:
"The most intens joy lies not in the having, but in the desire."

Hij was dan ook professor literatuur.
Een waargebeurd verhaal. Met een jongetje in.
Zijn mama sterft.

Ik heb de video gestopt.
Geen zin om me te laven aan verdriet. Vanavond.

Integendeel.
Ik tracht het te misleiden.
De vergetelheid te verleiden.

Hier treuzelt de tristesse.
Laat alle deuren op een kier, schrijft de dichter. Nolens.
Ik sluit ze.
Klap de luiken dicht. Als klaprozen bij valavond.

De troost van woorden.
Slenter langs de geur van syllaben.
Ze ruiken naar de aarde. Na blauwe regen.

Dag professor,
'Het verlangen naar verlangen.'

Arme lui leven van hoop op verandering.
Rijke intellectuelen rusten op een lauwerkrans.
Van gemis.

Uvi

 

 

Hij maakt de ochtend wakker.
En opa ook.

Ik laveer me
langs Kaap de Goede Hoop.
Koffie.

Moet de nacht
nog van m'n huid schrobben.
Het water wacht.

Was straks
de stormen uit m'n hoofd.
Wil wat blauw
als vitamines voor m'n dag.

Mijn ritueel
is hopeloos verstoord.
Straks komt zijn oma langs.
Hij gaat mee. Voor even.

Ik strijk
alles in de oude plooi.
Zondag
klimt hij hoog op vleugels.

Mijn hart
traint reeds het kloppen.
Zonder hem.


Uvi

Hij is weg.
Met de buren naar de speelweide.
Een open plek in het bos.
Naakte ruimte. Lucht tussen het lover.
Hier zal en moet men spelen.

Hij laat me achter.
Alleen. Samen met m'n gedachten.
Ik verdwaal in verdriet.

Vlinders. Sneeuwvlokken.
Vallen in m'n hoofd. Imiteren tranen.
Lastig leed. Om dragen.

Twee jongetjes.
Eentje speelt.
Een ander lijdt. Onder weten.
Terwijl het zelfs nog geen vermoeden is.

Bang voor de angst.

Uvi

 

Hoe kan ik me verstoppen?
Vluchten kan niet meer.

Na een komma, slechts een adempauze.
Ergens zingen zinnen van geluk.

Ze zijn voor mij op de vlucht.
Het regent herfst in m'n letters.

En zeggen dat de winter nog moet komen ...

 Uvi

Het alfabet van de angst.

 

Alarm.
Kleinzoon ziet alles dubbel.
Plagiaat. Duplikaat.

Haat.
Het geschetter van letters.

Dokter. Oogarts.
De speeltuinen van m'n afrikaantje.

Angst tolt door m'n hoofd.
Dolt met m'n emoties.

Welke zin hebben woorden?
Als ze slechts het alfabet
van de angst kennen?

 

Uvi

"Actie is de vijand van de gedachte."
Dixit Anthony Hopkins tegen Nicole Kidman
in "The human Stain".
Naar een boek van Philip Roth.

OK.
Maar "de vriend van het vergeten",
pleit ik pro domo.

Vanmorgen, weer maar eens, ontredderd door een telefoon van ex.
Kleinzoon klaagt van hoofdpijn.
Dat doet hij nu al weken. De dokter stelde:
"dat zal wel van de spanning zijn."

Nu nog, na drie weken?

Dit soort 'incidenten' laat mij, lome reus op lemen voeten,
al wankelen.
Kan je je inbeelden hoe ik het leven door laveerde?
Angst zit in elke gen van mij.

Hoe en waarom?

Vergeten en aanvaarden.
Het adagium van een versleten mens.

Ik heb meteen m'n personeel geconfisceerd.
Stofzuiger en dweil.
En het huis gereinigd van gedachten.

Nu nog vergeten.

Uvi

Vasco da Gama en Columbus.
Ze deden het. Per boot.
Ik. Met de pen.

Nieuwe werelden ontdekken.
Van hier
tot in Buenos Aires.

Ik trek grenzen rond mensen.
Opdat zij ze zouden kunnen overschrijden.
Overschrijven.

De anarchie van het woord.
Het uitbreken van zinnen.
Gevangen gedachten bevrijden.

Molenwieken tegen de orde.
Van de leegheid.
De succulente strijd tegen de saaiheid.

Van het duplikaat.
Het kopiëren van plaatjes.
Het flikkeren van tweedehands pixels.

Sterven op de barricades.
Van het originele.
Liever niets. Dan 'second hand roses'.

Uvi

 

Zesenzestig. Ben ik volgens de Burgerrijke Stand.
Ik durf dat te betwijfelen.
Het zomert nog volop in m'n hoofd.

Nu en dan, het kan ook meer,
puber ik als de beste. Met een door acne geprikkeld verlangen.
Pukkels op m'n testosteron.

Als er zo'n zonnebloem op lange stengel
voorbij flaneert, word ik nog verblind door de zon.
In haar gedecolleteerd cocon.

Ach, de brand van een ouwe schuur is vlug geblust.
Het vuur gaat liggen zoals het is opgeflakkerd.
De natuur is genieus geschapen. God was ne straffe couturier.

En naast m'n opstandige genen
wordt mijn geest vooral gegrepen,
door de schoonheid van een intellect.

Dat kan zich elegant verbergen, zonder modieus A'accent,
achter elk gelaat, gerimpeld of gladgestreken.
Onder wat erudiete schmink kan een bibliotheek schuilen.

Zopas zag ik een flits uit 'Zomergasten', zondag ll. gemist.
Rita Levi, nobelprijswinaar geneeskunde, zegt:
"Wat wetenschap en kunst gemeen hebben is intuïtie."

Het ontroert me.
De huid van mijn ziel bestaat tastbaar uit één vel sensoren.
Pure intuiïtie, helaas, zonder wetenschap of kunst.

Alleen een pelletje schmink.
Het weten kan leiden tot lijden.
Vergeten en aanvaarden is de enige uitweg.

Uvi




 

Er zijn talrijke soorten.

Velen lezen slechts voor het verhaal.
Het boek is zoals een Cola-blikje,
gewoon een ding om 'het' in te bewaren.

Er zijn er die zich laten verleiden door de cover.
En het installeren in hun boekenkast. Een grote naam.
Staat goed voor de etalage van hun verstand.

Dàt zijn twee uitersten.
Daartussen ligt nog een gamma aan variëteiten.
De oogst van het woord is groot.

Ik hou van schrijvers en hun tabernakels.
Koester een cover. Kus hem. Bijna.
Ruik bij de pluk meteen tussen zijn bladen.
Of hij van een goed jaar is. En geurt naar verse letters.

Ik leg hem nu en dan in mijn handen. Te slapen.
Vooral in de ochtend. Als ikzelf nog moet ontwaken.

Het is goed een boek binnen leesbereik te hebben.
Met een schrijver, ben je nooit alleen.

Uvi

Ben ongeduldig voor m'n woorden.
Geef hen niet de kans
om klaar te komen.
Met de zin van hun bestaan.

Ik ijl naar Isphahaan.
De tuinman wacht.
Hij teelt wat dood.
Tussen het onkruid van de dagen.

En papavers vloeien
lijk blauwe vlinders over water.
Verlangen naar inktwitte vlaktes.
Woorden zonder vaderland.

 Uvi

De dag is wakker.
Schalt in een ver geluid.

De akkerwinde
krinkelt langs de haag.
Als een trage hinde.

Het is vrijdag. Zonder vrijen.
Vasten. Het noodlot van onthouding.
Door alleen te zijn.
Of met twee. Alleen.

In de krant van de buren
leeft het land. Verder. Hertoginnendal.
Hier tureluurt het provincialistisch. In de keuken.
Het niveau van een gepensioneerde man.

Aan de afwas.
Een boodschappenlijstje.
De Delhaize.
En een keramisch vuur.

Ingrediënten voor
een banale dag.
Diep in mij ligt
het wonder nog te slapen.




Uvi

 

"Een blog is wat men zélf wenst dat het is."

Dit kan je lezen op de voorpagina van SN Blog.

Wat wensen mensen zoal, dacht ik.
En klikte er enkele aan.
Gewoon op basis van de naam.

En toen dacht ik :
"Is het dit wat deze mens wil voor zich?".

Je krijgt een 'publiek Forum',
een speaker's corner zoals in Hyde Park London.
Een technisch wonder. Een goddelijk geschenk.
Leesbaar over de hele wereld.

En dan zeg je aan die ganse virtuele mensheid :
"Dit ben ik dan."

Bij het begin van de autobiografische film, zegt Irish Murdoch:
" Niet in de vrijheid, noch in het onderwijs, ligt het geluk.
Vrijheid ligt alleen in de geest.
En onderwijs dient om ons te leren dat we gelukkig zijn."

Mijn God,
hoeveel honger heb Jij in m'n hoofd gestopt?
Hoeveel verlangen in mijn ziel?

Waar vind ik Jouw vingerafdruk ?
Jouw Blog.

Uvi




 

 

Hier
leef ik
m'n virtuele leven.

Schrijf
wat ik
voel en denk.

Daarbuiten
ligt het échte leven.
Daarstraks
kwam ik het nog tegen.

Daar
zeg ik
dikwijls niet
wat ik voel en denk.

Raar
toch die discrepantie
tussen
twee levens.




Uvi

Daarbuiten
heeft de herfst
het blauw seizoen bezet.
En slaat wonden
in de zomer.

De accacia
frutselt grillig in haar haren.
De linde
krijgt reeds geel
tussen haar bedeesde blaren.

Net
een gepensioneerde dame.
Met
wat opgetutte draden
van een ijverige spin.

Haar stijl
is retro.
Haar dromen
zijn nog blauw.

Straks
komt een Indian Summer
de herfst vertalen.
In zuiders lichte talen.




Uvi

Grijs geschreven

Gewikkeld in de navelstreng,
werd ik blauw geboren.

Ik leefde bleu et blue.
En zal sterven in het blauw.

Alleen aan het blauw
was ik trouw.

En jij neemt er afscheid van...

Geen korenbloemen meer.
Of azuur aan je hemel.

Geen inkt als Koningsblauw
om het wit van een gedicht te eren.

Ooit als het grijs je overwoekert
in je haren en je knoken

zal je roepen
om een zuchtje blauw.

Uvi






PS.
Schreef dit elders als een reactie
op een gedicht:
Afscheid van het blauw.

Ach,
in menig gedicht
gakken de ganzen
wel.

Maar hier,
boven het nest 
van mijn hoofd
vlogen ze over.

Niet vleugelvast.
Ze kantelden
uit hun evenwicht.
Ze vielen uit de lucht.

Voor sommige
hun eerste vlucht.
Het tasten
naar het draagvlak van de wind.

Het volgen
van de watervlekken.
Hun kompas
in V verspreid.

Als vallende engelen.
In fragiele formatie
over het labiele land.
Naar standvastig water.




Uvi

De wolken zijn gejaagd.
Waar haasten ze zich naartoe?
Net gestresseerde mensen.

Zou hun vakantie geslaagd zijn?
Waar stapelden ze zich op?
Lieten ze hun regen de vrije loop?

En over welke trage weiden
lieten zij
licht en schaduw glijden?

Zagen zij
een schreiende moeder?
Met een jongetje
aan haar zijde?

En dekten zij
haar angsten toe?
En dropten zij
voor hem wat dromen?

Zodat als hij
op een sprietje zoog
in het lauwe gras,heel hoog
vakantie nam.

In Scandinavië,
en schapen langs het jaagpad.
En in de verte
'als ik later groot ben' zag?

Uvi






 

In wat late zonneogen
hangt een wit hemdje. Te drogen.
Te dromen.

Straks kruipt daar
een ventje in.
Eentje
om te minnekozen.

Ik luister
naar het vallen
van de avond.

Dat kan
nog uren duren.
De wind die twijfelt
in de bomen.
Zoals de schemering.
Zij tast het duister af.

Van de horizon
drupt nog wat rood.
Nog even
en zij zal het licht
uitkleden.

Ik draag
het jongetje naar boven.
Zie hoe
de dag al in hem
slaapt.

Uvi

Dan sla ik m'n ogen dicht.
En dek me toe met De Standaard der Letteren.
Laat de zon aan m'n voetzolen likken.

Een schone slaper.

En sta ik weer recht uit m'n zetel.
Om deze woorden in te tikken.
Zo niet zijn ze verdwenen.

En dan weer platte rust.

OK, je mag wat meewarig glimlachen. Maar niet overdrijven.
Zonder die zinnen ging het leven ook wel verder.
Juist, maar je weet dan nooit tot wat ze zouden leiden.

Zoals het vermoeden
de stem en stappen te horen van een geliefde.
En dan roept er iemand: 'Koekoek'. Onder je balkon.
En het is geen koekoek. Alhoewel.

En de rest vertel ik lekker niet.

Je trekt weer terug naar je basiskamp.
Een trouwe zetel.
Maar de woorden houden je wakker.

En de slaap staakt.
En je vingers jeuken.
En hij is niet hier. Maar daar.

Je trekt een lasso over de tijd.
En je schrijft ...



Uvi