De wetten van een investering

 

M'n kopje staat niet zomaar op tafel.
Het is geometrisch symmetrisch neergezet.
M'n laptop moet ook altijd secuur centraal staan.
Een estheet is moeilijk om mee te leven.

Raar, toch. Want in de tuin laat ik
God's water en wilde verbeelding onbeheerd.
Daar laat ik Moeder natuur haar vrije loop en fantasie.
Geen groene vingers. Ik schrijf blauw.

Het positieve aan buren die met vakantie zijn,
is dat ik hun post uit de brievenbus 'mag' halen.
Twee kwaliteitskranten.
De tijdschriften laat ik in hun gesloten omslag.

Het gewijde moment van het openen
wil ik hen niet ontnemen.
Hoewel een bergje post na een vakantie
dat gevoel wellicht zal reduceren tot een snelle scheur.

Woensdag. En zo kon ik een verse Dewulf smaken.
Over 'nergens op vakantie gaan' ging het.
Was hij niet jonger dan ik,
dan zou ik de 'bakervrouw' ervan verdenken
een stukje tweeling ontvreemd te hebben.

En vermits ik nog denk en dus besta,
kan ik ook nog niet gereïncarneerd zijn.
Hoe kan er iemand leven
die schrijft wat ik denk en voel?!

Uvi






 

Avond. De dag sterft in z'n armen.
Nog de lijkwade van de nacht.
Morgen weer een reïncarnatie van de ochtend.

***

Ben moe. Hij moeder.
Vroeg zelf om te gaan slapen.
Een vage pijn dwaalt door z'n lichaam.

Hoofd. Buik. Fesses.
Ze worden bezet door wat?
Moet ik me zorgen maken?

***

Vandaag hoorde ik haar stem niet.
Een dag zonder geluid.
Oren zonder reden van bestaan.

Wel een smsje.
Ze schrijft beter naar gelang ze verder weg is.
Gemis en verlangen gedijen op afwezigheid.

Uvi

 

 

Het moet vlug vandaag,
want tegen elf uur kleinzoon ophalen bij oma.

Zopas een ochtendwandeling gemaakt
door de tederheid van Dewulf.
En verdwaald in het intellect
van Connie Palmen.

Ze laten me twijfelen.
En dat is heerlijk voor een twijfelaar.
Ze wakkeren ook m'n verwondering aan.
Zo flakkert het vuur van m'n bewondering weer hevig op.

Gaat er iets boven een goed boek?

Een citaat uit de krant dat Dewulf aanhaalt:
"God kon niet overal zijn, daarom heeft Hij moeders gemaakt."

En Palmen, ik verander voor het gemak even de zinsconstructie,:
" ... u had mij in werkelijkheid beter niet ontmoet.
Omdat de driehoeksverhouding tussen schrijver, boek en wereld
puur geestelijk had moeten blijven."

" ... hij sprak gloedvol over een papieren bestaan ...".

Hier kan ik me volledig in vinden.
De drang om de schrijver te zien. Even met je ogen aan te raken.
Het leidt enkel tot demystificatie. Ontmantelt de magie.

Als je dan het ongeluk hebt te dichtbij te komen
en je ruikt een onwelriekende adem, tja, ... dan
worden z'n boeken misschien wel minder bellettrie.

Ooit fantaseerde ik een vrouw
tot een rijzige gestalte met lang zwart ravenhaar,
een vel van romige boter en ogen als een ravijn om in te vallen.

Toen ik ze zag was het schrikken.
En plein public, debiteerde zij haar liefde voor mij en reduceerde zich tot het niveau van een vrouw als alle anderen.
Verliefdheid verdraagt geen veralgemening.


Neen, ik blijf m'n afgod aanbidden daar waar hij thuishoort.
In het tabernakel van een boek.

Uvi

 

De tijd die vrij kwam door het feit dat m'n geliefde met vakantie is, en m'n kleinzoon bij oma, bracht ik door met Connie.

Hij is goed besteed.
Ik weet niet hoe jij tegen vrouwen aankijkt, als jij tenminste een man bent, maar ik hou nogal van de 'van Veense' benadering.

"
Een om mee te praten
Eentje voor de sier
Een om bij te slapen
En een om zo nu en dan en dan alleen voor je plezier

Een om mee te schrijven
Een lelijke met verstand
Een om in te blijven
En eentje in reserve onopvallend bij de hand"

Uit een liedje van Herman van Veen.

Natuurlijk, overdrijf ik.
Mijn geliefde zal dit lezen als ze terug is.
Maar ze kent haar minnaar.
Doch laat me dromen en veronderstellen
dat ik dit gevonden heb in één vrouw.

Behalve dat ze niet lelijk is,
maar een primus perpetuus in de Grieks-Latijnse.
Tja, er zijn veeleisende mannen.
Voor mezelf ben ik heel wat milder. Juist, dames!

Hoe zouden vrouwen naar mannen kijken?,
vraag ik me soms af.

Zouden ze hun slachtoffer kiezen
voor de contouren en de wellust van zijn lichaam?
Of zouden ze in aanbidding staan voor
het weidse panorama van z'n ziel?
Of, en er zijn er voorzeker enkelen,
zouden ze kiezen in functie van het gewicht van z'n grijze cellen?
Ik vrees echter dat er ook een pak zijn
die zich koesteren in de weelde van z'n portefeuille
onder de hemel van zijn status.

Tja, dames en heren,
mannen vallen voor schoonheid en vrouwen voor ...

Ach, ik ben de draad verloren Connie.
Ik ben al onderweg naar jou.

Uvi

Het zal al winter wezen
vooraleer ik weet of ze met drie of vier zijn.
Nu staan ze hemelhoog, rond de vijver,
als een gesloten groene haag.

Als de wind hen streelt
imiteert hij het geruis van regen.
Hun kruinen buigen
als een wuivende sluier.

Een watergordijn.
Bedrieglijke schijn.
Het zijn slechts bladren
die spreken.


Uvi



PS.
Ik word belegerd door woorden.
Nu en dan geef ik me over.
Ik bombardeer de lezer.
Ben een oorlogskind.

Geen Fucidine meer. Maakt de wonde te zacht.
Dat is de uitspraak van oma's huisdokter.
Eerst wil zij hen doorsturen naar de kliniek.
Dan opteert ze voor een tussenstap.

Voetbaden nu. En woensdag op controle.
Voetbaden het is wat anders dan z'n geliefkoosd spel:
voetballen. Het scheelt slechts enkele letters.

Uvi


PS.
Gelukkig heb ik weer een verzekering genomen.
Honderdentwee Euro voor één maand!
Met franchise van 50 Euro zodat de consultaties buiten de verzekering vallen.
Enkel de grote kosten zijn gedekt. En dan nog afgetobd.

Waarom moest mijn dochter absoluut naar Afrika?!

Een telefoon heeft bizarre eigenschappen.
Hij kan de richting van je dag volledig veranderen.
Dat maak ik nu al twee dagen mee.
Benieuwd wat het vandaag wordt.

Zaterdag oma en tevens ex aan de lijn.
Wonde die genezen was op de voet,
beide bracht hij mee uit Afrika, terug ontstoken.
Een heuvelende etterbuil op het lopend lichaamsdeel van kleinzoon.

Ik spring m'n auto in (Ik hou het kort) ga hem halen
en we rijden naar een wachtdienst van huisartsen.
Antibioticum en zalf worden  het na de diagnose:
wellicht zit er nog een stukje glas in. Moet er vanzelf uit.
Daarom verder naar apotheker.

Zondag, beloofd naar 'piscine' te gaan.
Krijg verwittiging van verpleegster die stelt:
opgepast met die antibioticum in de zon én de vrijzwemmende bacterieën in het water.
Ik telefoneer naar de huisarts van wacht. Een andere dan gisteren.

Na kennisname van de medicatie, mag hij wel onder de zon
maar niet in het water.
Tja, was dat een tegenvaller. Voor hem.
Alsof opa de boosdoener is wil hij niet
met deze ouwe heer naar de speeltuin en het zand.
Dan nog liever bij oma binnen.

Tja, hoe telefoons je een rustige zondag kunnen aanbieden.
Met literatuur en Connie op je schoot.

Benieuwd wat oma en haar telefoon me straks zullen vertellen.
Ze gaat vandaag naar haar huisarts.

Dag dag. Zonder zorgen?

Uvi



Le téléphone pleure ... ken je het liedje nog?

 

 

Zelfs de mussen zwegen.
De hitte lag loodzwaar te hijgen op de daken.
Niets bewoog. Tenzij de wind.

Ik had me terug getrokken binnenskamers.
In m'n klamme vingers.
Ze hielden amper een boek open. In de zware handen.

Maar het was dan ook een kaliber.
Een Connie Palmen.
Met dit weer zou je aan wat koeler denken.
Een frisse Palm bv.
Maar deze filosofe biedt verfrissing voor de geest.

Tussen haar woorden wuift eruditie.
Haar letters drink ik als een drunken sailor.

Hoe verkwanselde ik m'n jonge jaren?
Wat deed ik met het leven?
Geef me geen antwoord op deze oratorische vragen.

Ik zou me slechts schamen.

Uvi



Vandaag geen stap extra muros gezet.
Ben een heremiet in het diepst van m'n gedachten.

De P van Palmen

Als ik me niet zou intomen
dan vloog ik voortdurend naar het klavier.
Van deze schrijvende piano.
Dit is reeds een vierde ouverture.

Mezelf bedwingen is niet m'n sterkste kant.
Dat merkte je al.

Sommige mensen, vergeef ik meer dan andere.
Dat is onrechtvaardig. Ik bega nog andere zonden.

Connie bv. mag al wat mispeuteren.
Zo is zij allergisch voor mensen die er uitzien als een schrijver.
Maar het niet zijn.

Zij ziet er zo niet uit. Maar zij IS het, hoorde ik haar ooit orakelen.
Aan dat laatste twijfel ik niet.
Ik ben zelfs graag een gelovige in dit geval.

Het geciteerde statement ergert mij nogal omdat ik het gevoel heb
dat ze het over mij heeft.
Maar ook zij mag haar gebreken hebben. Zij is een schrijfster.
Trouwens, vraag ik me af, wat zou er fout gelopen zijn in haar jeugd, dat ze zich irriteert voor zo'n bagatel.

Aan haar misprijzen voor 'look a-likes' moest ik denken
toen ik haar in Köln zag zigzaggen tussen het verkeer.
In, beste lezer-es, be prepared, een BMW Z4.

Kijk Connie, dacht ik toen, was je nu een blonde del,
van het type: "Sois belle et tais-toi" dan zou ik je begrijpen.
Maar nu ... enfin.

Zo zie je maar dat je bij een ander veel vlugger opmerkt
wanneer het imago niet klopt met de realiteit.

Ik kan het weten, want een ervaringsdeskundige: a look-alike.

Uvi

Meer en meer
begin ik de scheiding tussen de schuifjes te wantrouwen.
Ze zijn niet meer woorddicht. En lijken eerder communicerende vaten te worden. Ze verweven het verleden.

Vroeger trok ik hen onverhoeds open
en elk idee, gedachte of gebeurtenis,
lag duidelijk en geordend zo maar klaar om naar boven te halen.

Vandaag lijkt het gisteren te weifelen.
Het stof van de twijfel ligt als een verrimpelde huid
over het lichaam van m'n geheugen.
Erger nog de cellen muteren.

Ze hebben het in eigen beheer overgenomen.
Verhaallijnen lopen door elkaar.
Mijn harde schijf is gehackt door de tijd.

Uvi







 

Lippen zijn de gevoeligste oren die we hebben.
Uit 'Loerhoek' van Bernard Dewulf, pagina 182.

Dag lezer-es,

Ben jij van het 'mathematische' type, dan bestaat er veel kans
dat jij dit soort zinnen maar 'niets' vindt.
Want één plus één is twee en geen drie.

Misschien ben jij dan wel van de categorie:
'de waarheid niets dan de waarheid'.
Alsof die te vatten of te bewijzen zou zijn in formules of woorden.
Wellicht ben jij dan een 'wat-type'.

Ikzelf ben duidelijk een 'hoe-mens'.
Geen interesse voor het 'wat'.
Dàt ken ik ondertussen wel op mijn leeftijd.
Het is eeuwig en altijd hetzelfde.

Je wordt geboren en je sterft. Dat is het enige wat vastligt.
Tot nu toe.
En 'wat' daartussen 'ligt' is min of meer voor elke mens hetzelfde.
De pijnen van de groei en het afsterven.
En het plezier, daar waar het kan.

Van kind naar volwassen.
Van verliefdheid naar liefde.
Van geluk naar ongeluk. Of andersom.
Van begoocheling naar ontgoocheling.

Kortom, het leven zoals het is.
Mààr 'het hoe' is voor iedereen ànders.
In de beleving en de beschrijving.

En daar herken je volgens mij de échte schrijver.
Hij stopt niet bij de realiteit.
Neemt geen foto maar schildert een aquarel.

Zelf ben ik een zondagsschilder.
Ook in de werkweek.
Een amateur. In zijn oorspronkelijke betekenis.
Komt van het Latijn 'amare'. Beminnen, liefhebben.
Een liefhebber dus.

En dàt mag je weer lezen zoals jij dat wil ...

 

Uvi

Ochtend te koop

Wegens te lang uitslapen.

Stilte zo goed als nieuw. Geen auto's.
Nu en dan een trage trein. Zelfs een stoomtrein inclusief fluit.
Maar dat enkel tijdens de vakantie.

Pluspunt. Goede ligging van de wind.
Vangt hoge bomen en en fluisterende hagen.
En vooral op zondag: het luiden van een kerkse klok.

Houdbaarheid tot de middag.
Maar is afhankelijk van de koper.
Vroege vogels vliegen het langst.

In een ongeschonden ochtend.

Uvi




 

La luna
"Bedankt jou met mij te willen delen!"

Dag lezer-es,

Een stukje sms. Van haar.
Deze dag, zovele jaren terug,
toen begon mijn leven aan een nieuwe tijdrekening.
Voor en na, haar.

Het is de eerste keer sindsdien
dat we dat niet samen kunnen vieren.
Geheime liefdes leven uit de handen van het toeval.
En de wettelijke voorrangregels.

Ik drink de bubbels dan maar alleen.
Om haar te vermenigvuldigen.

"Ontelbaar blauw." Die 'vergeet-jou-nietjes'.

Uvi

Ik laat de ochtend binnen.
Hij groet mij koeltjes.

Als je een zittend leven hebt dan is er weinig beweging in je leven.
Je chaise longue verslijt op de ene plek al wat meer dan op de andere. Maar alles gebeurt binnen de wereld van je hoofd.
Je reismiddel is je magische verbeelding.

Ik troost me, Proust ging op zoek naar 'le temps perdu' in zijn slaapkamer. Had niet meer verbeelding nodig dan een bed.
Heb zelf een gans huis ter beschikking. Van nul tot en met de zolder. Vier etages. Ruimtelijke ordening zat dus.

Gisteren verleid door Connie.
Meteen naar een boek gehapt.
'De Wetten'. Haar debuut.

Ik blader er wat doorheen. En verstil. Ik citeer:
"Ik nam een slok op het leven en op de eenzaamheid van het geluk
en opende de knisperende enveloppe met een been van de schaar."

Patsboem. Die ene zin is mijn volledige biografie, dacht ik.
En sloeg het boek dicht. Op weg naar de pc.
Hier zit ik nu en lees wat m'n vingers mij vertellen.
Ook zij zijn behoorlijk geschrokken.

Ik laat ze even bekomen.

Uvi

Ken uw klassiekers.
"L'enfer c'est les autres"

Daarstraks nog dacht ik dat dit citaat uit 'L'étranger' van Camus kwam.
Het zou me mooi uitgekomen zijn als illustratie van m'n dagboek over 'de wetten'.
Helaas, toen ik het checkte kwam ik uit bij: 'Huis Clos' van Jean-Paul Sartre  .
Deze titel is nochtans eveneens veelzeggend.

Ik las ook dat Sartre aan deze uitspraak een andere betekenis gaf
dan de meeste gebruikers van zijn uitgegroeide oneliner.

"Nous nous jugeons avec les moyens que les autres ont,
nous ont donné de nous juger.
Quoique je dise sur moi, toujours le jugement d'autrui entre dedans."

Uvi




PS.
Weet je wat mij nog het meest verbaasde?
Toen ik hem aan tafel uitleg gaf over het 'waarom'
dat de kinderen niet met hem wilden spelen,
refereerde ik aan de verklaring 'vreemdeling', cfr m'n dagboek.

Ik vroeg hem of hij hét begreep. Hij knikte ja.
En maakte mij stil. Een jongetje van acht.
Het leven doceert dikwijls buitensporig vroeg. Vooral in het buitenland.

Een allenig blank jongetje in een zwarte klas.
In een zwart land.
Dat heeft wellicht niet veel uitleg nodig.

 

 

"Hij zei dat het geen weten was, maar een manier van kijken."
Uit "De Wetten" van Connie Palmen, pagina 13.

'Meten is weten.' Is een gepasseerde oneliner.
Maar het leidt tot 'empirische wetenschap'.
Wat ik hierna zal schrijven komt van het kijken.
Niet van het weten. Is bijgevolg géén wetenschap. Onthou dit aub.

 

Ik stel het nu reeds voor het tweede jaar op rij vast.
Kinderen zijn 'vreemdelingenhaters' (*). O, klim maar in je pen.
En sla me om de oren. Maar luister eerst naar wat ik zag.

Die kleine pummel van mij verzet de hele wereld om te mogen
spelen met de kinderen van het woonerf hier.
Mààr hij is een vreemdeling. Blank van huid doch een buitenlander.
Indringer van hun afgeschermd territorium met een taalbarrière.

Zij duwen hem weg, mag niet de tuin betreden waar de anderen
vrije toegang hebben.
Verleden jaar was het modder en stokslagen.

Dit is géén fictie, beste lezer. Helaas, non fictie.
Hij tracht ze dan om te kopen met snoep, boeken of andere
pietluttigheden. Tevergeefs.

En nu kom ik tot m'n theorie.

Racisme, xenofobie en daaruit vreemdelingenhaat is,
volgens mijn onwetenschappelijke mening,
ontstaan toen de nomaden sedentair werden.
Vanaf dat ogenblik moesten ze een gebied verdedigen om te overleven.

Ik ben twee dagen met de kleinzoon naar een provinciaal domein geweest.
Schitterende plek. Speeltuin en zwembad.
Wat stel ik vast: daar spelen de kinderen wél met elkaar.

Logisch. Het zijn allemaal 'vreemdelingen' onder mekaar.
Niemand is thuis op eigen grond.
Hoeven enkel wat water en zand in te palmen. Tijdelijk.

Wat stel ik ook vast.
Dat hier op het woonerf 'het zwakke broertje'
plots de initiatiefnemer is om de vreemdeling 'aan te pakken'.
In de 'pick-order' heeft hij nu plots iemand beneden zich op de ladder.

Handig om z'n moed te tonen aan de leider. Om in zijn gratie te komen.
Ik vraag me af hoe de leider er op reageert. Hij laat het alleszins niet merken.
Maar voert blijkbaar ongeïnteresseerd z'n eigen show op.
Wil wellicht zich niet verlagen of verzwakken t.o.v. de clan.

Beste lezer-es,
dit is een pijnlijke kijkoperatie voor een opa.
Ik moest het gezwel even verwijderen.
En nu mag u mij aanpakken.

Uvi




PS.
*Natuurlijk is dit woord overladen.

 

Op m'n terras wacht de avond.
Een aquarel uitgestreken over het uitspansel.
Als een avondjurk.

Een kerkklok klept negen.
Ook als dat niet zo is, dan moet het toch in deze tekst hier.
Zo wordt de klankkleur van de zin schoner.

Enige overvliegende eenden en het getjilp van huismussen
houden de schemering wakker. De blauwe reiger schreeuwt.
Zoals een aap. Het zomert in m'n hoofd.

Zopas één uur lang genoten van Connie Palmen.
Heerlijke vrouw. Met haar negatieve kantjes.
Zoals jij én ik. Wij samen dus.

Zij kleeft aan biezondere mannen.
Hans van Mierlo.
Was ik een vrouw, ik zou er ook voor vallen.

Intens genieten kan je pas, vermoed ik,
als het geluk op de drempel van verdriet ligt.
Dit schreef ik zopas aan een lezeres van m'n dagboek.
Ik ben ze erg dankbaar voor haar trouw.

Wij schrijvertjes zijn bedelaars.
Luisteren naar de echo van onze eigen woorden.
Hengelen naar een 'antwoord'.

Onze gedachten druppelen in gestolde letters.
Hoe kan ik je gevangen houden, lezer-es?
Waarom lees jij dit? Vertel het mij.
Opdat ik je effectiever kan verleiden.

Ik kreeg plots een lege avond cadeau.
M'n kleinzoon blijft bij oma slapen.
M'n vingers verfomfaaien deze onverwachte ogenblikken.

Ik schenk ze jou.

Uvi

In de verte hoor ik het verdriet aankloppen.
Laat ik de deur op een kier?
Of doe ik ze op slot?

Op de kerktoren slaat de klok nu negen keer.
Zou er nog een haan kraaien?



 

 

Mijn wolken zijn niet met vakantie.
En de uwe?

 

Tja, het kan letterlijk. Maar ook figuurlijk.
Ik hou van wolken. Maar niet als ze op zorgen lijken.

Een Senior, zo lijkt me, zou door de dag mogen komen
ingepakt enkel door z'n eigen zorgen.
Een scheut pijn in de rug. Of elders.
Wat te weinig adem en te veel reuma.
Enfin, dàt soort dagdagelijkse verstrooiing.

Zou dat een onbezonnen en onrechtvaardige gedachte zijn?

Gisteren had ik een gesprek van twee lange uren
over m'n dochter.
Ik hoorde gedonder en zag zwarte wolken.
In feite hoefde ik me niet te verwonderen.
Hoorde het reeds jaren rommelen. In de verre verte.
Nu en dan een bliksemschicht.

Getraind in 'survival' noem ik mezelf 'een gelukkige struisvogel'.
Alleen als ik nu en dan m'n kop uit het zand moet trekken
doet het pijn.
Gisteren twee uur lang getrokken.

Ik zie de wolken dichterbij komen.
Luister al naar de donder.

 Uvi

Angstvallig voor onweer,
oogst ik ieder ogenblik
waar zon over stilte schijnt.

Als een spin
trek ik een web
over m'n allenige dagen.

Ik zuig woorden
vol letters.
In de verte schettert
een groene specht.

Hij lacht.
Om mij?

Uvi

Laat ik m'n lezers niet in de steek,
vraag ik me af.

Als ik bv. over onweer spreek.

Moet ik hen meer letterduiding geven?
Maar ontmantel ik dan niet de magie?
De vrijheid van de lezer.

Te lezen wat de lezer wil.
Wat de schrijver ook maar schrijft.