De eerste keer

 

De avond kwaakt.

Kikkers kunnen niet slapen.
Diep in mij
wordt een blauwe reiger wakker.
Een trage jager.

Een koene krijger
die in het duister aanvalt.
Decibels dempt.
Een groene dood bestelt.

Als straks het licht smelt
zal ik verdwalen
in de poel van de nacht.
Kwakers zullen mijn dromen bewaken.

Uvi

Limousine in het wit.



De ochtend is nog vrolijk.
Hij schijnt zonnig over de straten.
Tafeltjes worden op terrasjes geplant.
Paraplu's wuiven als palmen.

Trouwlustigen staan in de file.
Voor de pui van het stadhuis.
Fotografen werken naarstig
aan de toekomst van het verleden.

En toch ... tranen m'n gedachten reeds.
Over zoveel waaghalzerij van het geluk.
Een kleine Marokaanse familie
met één autochtoon meisje.

Ze wringen zich op de foto.
Hoewel plaats genoeg.
Ze verdwalen in een eenzame camera.
Waar zijn de ouders van de bruid?

Voor het stadhuis pronkt een limousine.
Die mogen ze even lenen als decor.
Terwijl de volgende stoet majestatisch van de trappen daalt.
Een ceremoniemeester zorgt orchestraal voor een dure etiquette.

Zou dit een veilige(r) belegging van het geluk zijn?






Uvi

Straks, zal zij de schelpjes brengen.
Die zij gisteren voor mij opraapte.
Ik voel de toetsen van mijn pc onder m'n vingertoppen.
Zoals voeten ribbelingen op het strand.

Zal zij haar belofte waar maken?
Want die moet eerst de grenzen van het toeval over geraken.
De douane van het fatsoen verschalken.

Maar zij is een behendige smokkelaarster.

Ik kijk naar de horizon
over een zee van verlangen ...


Uvi

De stap van een Muze.


Lichtvoetig, was de titel.
Het leek mij een 'epitheton ornans' voor een Griekse god.
Liefst een godin.
Maar hij, mijn blauwe god, gebruikte het als titel voor een column.

Hij schrijft lichtvoetig. Teder. Alsof het met een pluim gebeurt.
Niet met een pen.
Die krast in papier. Als een kraai in de lucht.

Neen, eerder als een spiritueel wolkje waarop een mystica glimlacht.
Wellicht woont daar ergens in de buurt de Muze wel.
Wazig als een aangedampte spiegel waarin de dichter zich meent te herkennen.
Want een Muze moet zoiets zijn als een Engel. Zonder geslacht.

Voor mij is ze een verre vrouw. Gekleed als een herfstige ochtend.
Wat gerijmd spinrag tussen de haren. Kastanjeogen. En lippen van letters.
Maar voor een dame zal dat, vermoed ik,
een zeldzame prins zijn. Misschien wel op een wit paard.
Een gekuste kikker net terug van z'n reïncarnatie.

Misschien beledig ik mijn blauwe ridder nu wel.
En ziet hij zich eerder als een helmboswuivende krijgsheer.
Die gedurfde gedachten kleedt in tot aan de kin geharnaste letters.
Ze infiltreert met puntige spitstechnologie in een wedloop van gewapende woorden. In de kosmos van het alfabet.

Maar neen, zo kén ik hem toch niet.
Sommige mannen vechten tegen de tederheid.
Alsof het de pest betreft. Of iets minder, een vrouwenkwaaltje in de menopauze.
Want een man moet een macho zijn. Een beschermheer van vrouw en heerd.

Zo val ikzelf buiten de boot.
Geen gulden spoor te bekennen. Geen veldslag. Geen tromgeroffel.
Maar letters geparfumeerd met dauw. Gesluierd onder het ochtendlicht.
Dat aarzelend een dag opent.

Liefst lichtvoetig. Als een zacht kabbelende zee.
Waar ik straks langs de kustlijn stappen schrijf in het zand.
Zo lichtvoetig dat ze verdwijnen voor ik ze heb opgetekend.


Uvi

 

Strandlopers


Handen wandelen
langs de kustlijn.
De tijd en de werkelijkheid
vergeten.

Wij stelen
immers van de wettelijkheid.
Verboden vreemden
zijn we voor mekaar.

Wij vluchten
in de meeuwen.
Het land
houdt ons niet tegen.

De zee ligt
over de breedte van de dag.
De lucht als laken
over ons spiegelbeeld.


Uvi

Lieu de mémoire



Ik hou het meest van de zee in mijn hoofd.
Als ik een meeuw hoor over land.
Of als wind door de radio waait.
In de luisterhaven van m'n oren.

Ik verlang naar de zee. Voor even.
Als ze moe is. En alleen. Achter gelaten.
Door tonnen toeristen, die bruin gebraden,
voor een jaar achter hun tv verzanden.

Dan is de zee van mij.
Beklim ik de tijd. Als een dijk.
Kijk ik over de duinen.
Naar de verte van het verlangen.

Morgen.
Daar ligt mijn leven te wachten.
Op mij.
Vandaag blijf ik nog even bij mezelf.
Met averij.

Wat overblijft van gisteren.




Uvi

Ik kan me vergissen.
Maar ik vrees dat mijn hersenen kwaken.
Bij licht en bij donker. Lente en zomer.

Als hersenen niet zouden kwaken, ik wil je graag geloven,
dan moeten het kikkers zijn die ik hoor.
Duizenden. Waaronder een pak illegalen die hier een asielcentrum zochten.
Des sans-papiers. Exoten met een sax als blaasbalg.

Je woont in de stad.
Symbool van lawaai en stank.
Viervoeters op rubber.
En hun Kyoto-uitstoot.

En je woont aan de rand.
Van diezelfde stad.
Geen auto te horen, geen CO2 te noteren.
Slechts groen en water. Aangekleed met wat woningen.

Absolute rust, denk je dan.
Tot de kikkers er andere principes op nahouden.
Groen gedachtengoed.
Ik moet er aan wennen.

Voor wie ga ik stemmen, zeer binnenkort?
Als ik naar mijn hersenen luister ...




Uvi

 

 

Zo blauw en stil als inkt ...



Je letters
zwijgen
kil beblauwd

verloren
in papieren velden
van wit gemis

en zwart omrand
ingekaderd
voor de dood

hoor ik je naam
gedragen
door de bladren

boeken strelen je
melancholisch rouw
met Koningsblauw

gepend in een graf
van woorden
laat ik je leeslint los



Uvi 



 

Tien jaar geleden op 22 mei 1997
stierf Herman de Coninck
op de straatstenen van Lisboa.

In de armen van een schrijfster.
Anna Enquist.

Enkele jaren geleden
schreef ik enkele povere woorden
over deze dichter.



Zijn verzameld werk is jarenlang
mijn brevier geweest.

Ik citeer vier versregels van hem:


Sterven doe je alleen.
Niet sterven ook.

Dood zijn doe je met twee.
Achterblijven ook.


Vandaag opnieuw begonnen in:

Taal zonder mij

Het boek dat zijn weduwe Kristien Hemmerechts schreef
na zijn dood. (1998).

Morgen citeer ik daaruit enkele markante zinnen.

De naakte aap



Dag lezer-es,

Vooraleer jij me beschuldigt van plagiaat, haast ik me te zeggen
dat dit de titel is van een bekend boek,
van een beroemd schrijver: Desmond Morris.

De titel doet me ook denken aan het sprookje van Hans Christiaan Andersen,
"De nieuwe kleren van de keizer".

Voor hen die het niet zouden kennen, kopiëer gewoon de tekst in Google.
En die vertelt jou het sprookje van naald tot draad.


Beste lezer-es,

ik beloof je op mijn geteisterd eerste communie-zieltje, ik zal er je later
niet meer mee lastig vallen, met die 'ken uzelf'-fabeltjes.
De anderen kennen ons immers reeds beter dan we het zelf graag willen,
als we nu ook onszelf nog moeten kennen ... daar komt misère van.

Nog een laatste keer dus ...

Ik geloof in Darwin.
We zijn niet meer dan diertjes die hebben leren rechtop lopen.
Voor de ene een excuus, voor de andere een reden om er iets aan te doen.
Aan zichzelf, bedoel ik.

We roffelen op onze borst als op een tamtam, om indruk te maken.
Dat is het 'keyword' : indruk.

Kijk rondom je.
Wat doet een poes als ze zich bedreigd voelt?
Ze bolt haar rug tot een pontificale brug.
Ze maakt zich groter dan ze is. Wil haar tegenstander imponeren.
Denk twee keer na, kerel, voor je aan mij begint.
Het zou eens kunnen tegenvallen.

Ben je klein, maak je dan groot.

Wat doet een hond (als die niet bijt)?
Blaffen. Hij maakt onbetamelijk veel lawaai. Want ook dat schrikt af.
Luister maar eens in een café, annex-voetbalkantine naar de deskundige toogpraat.
Soms zou je denken dat wijsheid verscholen ligt in decibels.
Gelijk krijgen door geluidssterkte.

Wil je gehoord worden, maak lawaai.

Wat doet een pauwhaan als hij een vrouwtje wil versieren?
Hij spreidt zijn staart open. Want grote staarten maken indruk.
Zijn effectief voor de procreatie.
En de recreatie is een handig meegenomen bijverschijnsel.
Hoewel vandaag de dag, het ene al is vervangen door het andere.
Zonder in detail te gaan.

Wil je paren, euh,  ...



Beste lezer-es,

wat ik wil zeggen, dieren durven zich niet "kwetsbaar" opstellen.
Anders worden ze eenvoudigweg "opgepeuzeld".
Daarom vonden ze iets anders uit: "de vleiende onderdanigheid".

If you can't beat them, join them.

De ogen neergeslagen. Het hoofd wordt gebogen.
En de bonobo-vrouwtjes gebruiken de meest efficiënte methode,
ze bieden zichzelf aan.

Alleen de mens, beste lezer-es, durft zich kwetsbaar opstellen.
Maar ook hij dient zichzelf te beschermen.

Afhankelijk
van de plaats (het land, bv. hier of in Irak),
de gemeenschap en religie waartoe hij behoort (moslim of katholiek, etc.),
en de tijd (middeleeuwen of vandaag)
op het werk of gepensionneerd, rijk of arm, ...
kan hij het zich permitteren om zichzelf te kennen en te laten kennen.


Anonimiteit kan helpen om "een naakte aap" te wezen.
In de échte en virtuele wereld.


Uvi



PS.
Ik zet de staart van m'n pc open.
Kijk naar buiten.
En zwijg in alle talen.

Mag ik je ogen zien?



Titels.
Ik had er vele in mijn hoofd,
vooraleer ik deze letters uit m'n klavierbord toetste.

Zoals, 'Gnoote se auton'.
Dat is Grieks, in ons alfabet*, voor: "Ken uzelf".

Maar deze "kop" is versleten en saai geworden.
Hij is bovendien gevaarlijk.
Je zou er een minderwaardigheidscomplex kunnen aan overhouden.
Dus liever: "slaap kindje, slaap, daar buiten staat een schaap ...".


Titel.
Voor mij is hij een vitrine van de tekst die volgt.
Je staat er voor en je wil 'de boetiek' binnen.
Even rondneuzen. En dat kan dik tegenvallen.

Soms hangt een titel als een slappe bikini boven het gebrek aan lading.
Het gevaar van een 'te grote verwachting scheppen'.
Het weerspiegelt in het vensterglas. En hèt sluipt nu tussen m'n woorden.


IK wil hier zoveel dingen kwijt. Hic et nunc.
Mijn onstuitbare schrijfdrift spuit 'het' hier zomaar tegen je scherm.
Ik moet me beperken. Tot een kort item.


Waarom zit jij hier voor deze vitrine?
En waarom vul ik die met mijn mannequins?


Bedreigende vragen, voor u (ik word beleefd) en voor mezelf.



De aanleiding van dit gewetensonderzoek is gebaseerd op twee feitjes.

1.
Ik merk dat er weer "heibel" is geweest op dit Forum.
De moderator vraagt naar "respect".

Daarom de titel over jouw vitrines van de ziel.

Want ik vermoed dat als we elkaar in de ogen konden kijken
het internet 'hoffelijker' zou worden.

2.
Omdat ik van 'Meander' een bericht in mijn brievenbus kreeg
met een heerlijke titel : "Waar wij ons vergaten".
Wat een perspectief. Daar word ik dromerig weemoedig van.

3.
En na een doorkijkoperatie van beide punten hierboven
komt die angstaanjagende vraag :


"Waarom zit dit onbeduidend oud mannetje hier zijn vingers te verslijten?"




Uvi


* Ook alfabet is puur Grieks : samenvoeging van 'alpha en bèta' .
(Wikipedia legt je dat wel uit.)

En een toemaatje:
"Het bericht van Give op zijn site doet me nog maar eens nadenken."
Maar 'nadenken kan je gezondheid schaden'.
Misschien kan dit ook nog op een pakje sigaretten.

Forum staat hier voor het SN-Forum.
Poëzie en Proza.

Een verloren ochtend

Nacht met een iele slaap.
Ik gaap de dag naar binnen.

Gedachten blazen me op.
Een splinterbom.

Waar kan ik nog schuilen?
Voor het luiden van de klokken.

Soms wankelt m'n weemoed.
Te veel schotbalken opgehaald.

Mijn twijfel stroomt over.
Angst overspoelt m'n overmoed.

Strohalmen lijken bakens.
Ik verzet ze niet meer ...

Uvi

 

Dagboek voor een in inkt gewassen ochtend.


In mijn ochtendoren
hoor ik het gloren van de dag.
De stilte frazelt
als een pas gepamperd kind.
En in mijn vingers
ontwaken verse frasen.

Buiten dauwt de nacht nog
op de bladen van een vrouwenmantel.
Of verstopt zich traag
in beukenhagen.
Ik luister naar zijn laatste taal.
De haan die plichtmatig het licht loslaat.

Nu in mijn slaperige handen
'De Morgen' wakker wordt,
'In inkt gewassen', Charles Ducal fris
als een herboren 'Coninck'
mijn ontbijt serveert. Weet ik:
het is goed te lezen en te schrijven.

Vooraleer de ochtend uitgelezen is ...


Uvi



PS.
In de literaire bijlage van 'De Morgen'
'Uitgelezen' staat er deze week (woensdag)
een interview met Charles Ducal.
Hij werd bekroond met de eerste 'Herman de Coninckprijs'.

 

Voor een allenig bed

Hoe leg ik deze dag te slapen?

Een lege doos, zo zonder haar.
Oud gemis, gevuld met jong verlangen.
Afwezigheid is een luxe voor de liefde.
Ze houdt haar wakker.

Treuren mag, zeuren niet. Want ik weet beter.

De tijd kan 'altijd samen' verrimpelen tot een platitude.
Een banaal verhaal.
De ochtend gereduceerd tot een ritueel.
Geen verwondering meer aan tafel.

Een dag om weer te vergeten. En erger nog, de avond.
Als het bed te wachten staat.
Obligaat voor een spagaat.
Als achter liefde, bedrijven komt.

Een boekhouding van de familiale onderneming.
Soms kan fraude het faillissement voorkomen.
Papier kan veel verdragen. En lakens ook.

Maar ogen ... en handen ... hoe kan je die bedriegen?

 

Uvi

 

 

 

 

visje70 schreef:

'kheb er van genoten uvi, bedankt ! 'tis de nachtwacht,die héél stil op bezoek kwam . lieve groetjes van visje

De nachtwacht


Hij dekt
de dichter toe
met slaap

maar maakt
zijn woorden
wakker

hij kijkt
de punten en de komma's
na

voor hun vertrek
naar
verre verten

ogen van papier
om letters
te bewaren

hoe
zou een dichter
overleven

zonder lezer
die
als nachtwacht

zijn
alfabet
bewaart




Uvi

Schriftuur


Ooit was er een heilig uur voor de Schrift.
Misschien komt daar het woordje 'schriftuur' wel van.

Vanmorgen had ik schrik. Van een geschrift.
Twee papiertjes waarop woorden. Uit een verleden.
Een geschrift is steeds van vroeger. Nooit van morgen.

Het ene herkende ik meteen. Dat van m'n dochter.
Het andere liet me twijfelen. In twee vrouwen.
Ze sliepen en liepen door m'n leven. Nu door mekaar.

Ik twijfel. Van wie is wat?
Herinneringen spinnen webben.
Ze vangen verleden. Mist. Gisteren gewist.
Maar geen gemis. Vandaag.

Het schools geschrift van je dochter vergeet je nooit.
Maar ook dat maakt me bang.
Ik wil haar vergeten. Toch voor even.

Ban haar uit m'n ochtend.
Ik zie je blik. Verontrust en verontwaardigd.
Zij sluipt via de binnenwegen van een papiertje.
In mijn ochtendhoofd.

Ik wil haar kwijt.
Bij het opstaan al. Meteen in de badkamer.
Bij het aanknippen van het licht.
Dan springt de radio op vergeten.
Muziek. Liedjes uit de kleerkast van mijn jeugd.

Mijn dochter baart. Niet alleen kindjes.
Baart me zorgen.
Ik ben bang om op zondag te "skypen".
Afrika is nooit vrolijk.

Enkel in de verhalen van toeristen.
Zij die komen en gaan.
Maar nooit blijven.

Witte tanden. En grote kinderogen.
Lachende lippen.
En rust. En onthaasting. Voor de blanken.

De zwarten hebben tijd.
Zij hebben niets anders.


De maandag is er om te vergeten.


Uvi

 

Mozart. Ik had het niet verwacht van hem.
Tja, zo leer je ook die andere kant kennen van iemand.

Toen ik vanmorgen in therapie ging. Neen, geen sofa-therapie.
Maar die van de stofzuiger en de dweil, kwam hij me assisteren.

Wassen en plassen, ik had het hard nodig deze maandag.
Het hapt zo lekker je misère weg.
En toen ... en daar...  kwam Mozart achter me aan.

Hij zong 'Le Nozze di Figaro'.
Ik aan de afwas, hij feestelijk smachtend.

Ik stofte het meubilair af, hij mijn zorgen ...
Toegegeven, toen ik de stofzuiger bovenhaalde,
mompelde hij binnensmonds onverstaanbaar zacht.

Maar ik begrijp dat want de poetsvrouw van de Keizer
beschikte nog niet over dergelijk lawaaierig poetsarsenaal.
Anders had hij wel een pak 'fortissimo's' meer ingebouwd.

En toen ik ging dweilen,
had ik het gevoel dat hij ging kwijlen ...
'Ave verum corpus' ... misschien dacht hij wel aan een mooie vrouw.

Voilà, het zit erop.
Dank je Mozart. Dat lucht op.

Vanavond nog 'Eine kleine Nachtmusik'.
Hopelijk niet van 'Groot Verdriet'.

En om de maandag te ontmantelen,
nog 'Eine Zauberflöte', beste dames,  'Bei Männern, welche Liebe fühlen'
en we kunnen weer gaan slapen.

Met of zonder Mozart.

 

 

 

Aline



Muziek is een teletijdmachine,
type Professor Barabas in Suske en Wiske.

Met de geur van een Madeleine,
merk Marcel Proust. Le temps perdu.



J'avais dessiné sur le sable
Son doux visage qui me souriait
Puis il a plu sur cette plage
Dans cet orage, elle a disparu

Et j'ai crié, crié, Aline, pour qu'elle revienne
Et j'ai pleuré, pleuré, oh! j'avais trop de peine

Je me suis assis près de son âme
Mais la belle dame s'était enfuie
Je l'ai cherchée sans plus y croire
Et sans un espoir, pour me guider



Dag lezer-es,


Toen ik dit deuntje op de radio hoorde,
en het nog ochtend was,
begon ik te wuiven
als verliefd stotterend duingras.

M'n heupen bewogen
als een zotte zee uit de zestigerjaren.
Ik werd een eeuwig jong strand
met hier en daar un brise-lames.

Ebbe en vloed
op de vloer van het land.
Een loszinnig lief
als muze bij de hand.

De zon scheen fleurig
over rode daken.
Het blauw lag over de dagen
als een langoureus laken.

En de hemel verschool zich
in meisjesogen.
Wist ik veel
dat ze ook jongetjes bedrogen.

Dat vertelde mij later de regen
in Franse chansons,
waar bleu en blue
niet ver uit elkander lagen.



Uvi

De mimiek van de interpunctie.




Dag lezer-es,


Onze hersenen. Die van jou en de mijne.
Als we ze nu eens vergeleken met de aarde.
Het land en de zee. De lucht.

We wonen in dezelfde ruimte.
Maar met een verschillende ruimtelijke ordening.
Zou je akkoord kunnen gaan?

Tussen ons liggen grenzen.
Ze zijn langzaam gegroeid.
En we de trokken de lijnen niet alleen.

Onze ouders zorgden reeds voor de grond. Vruchtbaar of zanderig.
Onze leraren trokken de voren. Over onze tabula rasa .
En wat zij zaaiden oogsten wij. De educatie en cultuur.

Zo zijn we allemaal aarde, zee en lucht.
Doch zo verschillend als ieder land, dorp of stad ook is.
Maar wel geboetseerd met hetzelfde sterrenstof.

Gelijkwaardig maar niet gelijk.

We raken elkaar. Met gebaren. En woorden.
Gesproken en geschreven.
Maar op virtueel papier moeten we het stellen met het naakte alfabet.

Zonder de mimiek van de lichamelijke interpunctie.
Geen lach rond je lippen, geen ontroering in je stem.
Geen nuancering van het gelaat. Zonder je sprekende handen.

En zo lijken mijn woorden al eens van een
arrogante en hautaine signatuur.
Terwijl ik slechts schilder met de pot verf die voor me staat.

Het krijt dat over het bord knarst, koos ik niet.
Het schrift groeide moeizaam met Dinska Bronska.
Maar deze media zijn slechts metaforen.

Ik kan niet anders dan zijn wie ik ben.
Ik ben ook wie ik was.
Ik zal zijn wie ik word. En was.

En wie ben jij?
Ken jij de man achter de stoppelbaard?
Of de vrouw in de spiegel?


Uvi