Archief

 

Thuis.


De wind heette me welkom toen ik thuiskwam.
Het ontroerde me. Zoveel trouw.
Hij kwispelde in de bomen als een tevreden hond.

Thuis. Is mijn tederste woord. Ook voor haar.
Ik streelde de hortensia's. En die enige late roos.
Mijn vingers voelden hun trage ademhalen.

Over de tegula's ligt het patin gespreid.
Van voeten. En van tijd.
Als ik goed luister hoor ik nog de stemmen.

Uvi






 

 

Vertrouwen


Heel even maar
raak ik je aan.
Wil ik verdwalen
in je blauw.

Mezelf niet tegenkomen.
Tenzij onherkenbaar trouw.
Mezelf omgorden
met je lichte lenden.

En over de deining
van je woorden stappen
als was het
breekbaar water.

Uvi



 

Sommigen kunnen dat.
Schrijven.
Licht als een libelle.

Net of hun pen over papier zweeft.
En nu en dan een woord laat druppen.
Dat dan ligt te glanzen in het blauw.
Een glimpwormpje. Een glimwoordje.

Een zeepbel of een pluisje ...
Of iets onvoorstelbaar mooi als
de ogen van een vrouw.

Ik wou dat ik kon schrijven
zoals haar lippen kussen.

Uvi

 

Het ochtendlicht en het avondlicht
is familie van elkaar.
Traag en teder, opstaan en ondergaan.

Het vroege licht laat mij lezen en schrijven.
En met Gruwez aan tafel ook herfstig weemoedig worden.
Terwijl het nog volop zomer is.

Zijn letters zijn late tranen
over het sepia kleuren van de jeugd. Een zerk op z'n vage idealen.
Later moet alles afgelijnd kloppen.
Een baan en kinderen zijn nefast voor je dromen.

We all read to know we're not alone. (Shadowlands)

Mijn leven is een perkament.
De tijd schreef het vol. Gerimpelde gevoelens.

In een hoekje
koestert de zon nog wat vergeten dromen.
Papier is een hoffelijke spiegel.
Wat blauwe schmink over de rimpels van het leven.

Uvi

PS.
" ... tussen droom en daad,
tussen alles wat je nog even zijn mag en het weinige
wat je uiteindelijk worden zult, ..."
" ... dat niemand straffeloos ouder dan twintig wordt."
Uit "Een stenen moeder" Luuk Gruwez.

 

 

 

Het licht van september is lankmoedig.
Het is trager, valt lager.

Dat voel ik vandaag al.
Het hangt als een blonde lok over m'n schouder.
Ik zit aan tafel.

Daar wacht ik dan op het verdwijnen van de ochtend.
De andere dagen resideer ik in m'n zetel.
Zonder haar zachte stralen.
Maar vandaag zit de zon met mij aan tafel.

Wij wachten ...
op jou.

Uvi

Vakanties, ach, wat zouden ze zijn zonder brochures.
En buren bereidwillig om te luisteren naar hun versleten verhalen.
Het graniet van 't lange wachten op de havens,
voor hun vlucht het land verliet. De verveling daar gelaten.

Het groene ginder dat hen zal verrassen.
De tuberculose van hun dromen moet genezen.
Met wat zanderig water. En een druppel blauw.
Terwijl heel even maar de symptonen worden aangepakt.
En diep onder hun bruine vel, de leegte gaapt.

Het eten en de drank. Het bed. En als het kan. Wat seks.
En dan de zon om in te slapen.
En als de laatste bar stomdronken de brochure dichtslaat,
dan wacht weer het doordeweeks verlangen. Thuis.
Te vergeten. En het waarom.

Ach, zeg ik dan, in de spiegel,
wanneer trek jij nog eens je vleugels aan ...

Uvi

Epiloog

O Heer,
geef mij de vakantie van weleer

Moe van het werk
in een lege zetel vallen

Geen iele ochtendstond
of duister avond,
geen baas, gezaag,
of hitte, barre koude,
geen stof of zwarte longen.

Maar langs het tuinpad
van m'n vader,
kijken naar het kweken
van de slakken en wat frêle sla
nog geen september ...

nog jong
en geen Kopland in gedachten ...

Ze liggen naast mij. Als gestapelde gedichten.
De boeken waarmee ik de ochtend opensla.
Hun namen lijken mij al verborgen verhalen.

Een stenen moeder. Mijn tweede stem.
Lof der lankmoedigheid. Loerhoek.
Blauwzieke badkamer. Alle uitbarstigen.
Laat alle deuren op een kier.
en o, zo levensecht :
De prijs van de passie. Trouw aan ontrouw.

Ze liggen op elkaar en lijken zo wel een novelle.
Het leven geschreven in titels.

Ik had vanochtend kunnen kijken naar het blauw.
En luisteren naar het fluisteren van de wind.
Mijn gedachten laten weken op de dauw.

Maar in mijn handen hoor ik schrijvers.
Intenser dan ik kijken kan.

 

Uvi

 

 

Heen en weer

 

Als het blauw
van water

en het wit
van papier

drijven woorden
over later

weer
naar hier



Uvi







Moe van de actie.
Geen tijd voor gedachten.

 

Het licht trekt traag schaduwen.
Uitgerokken duplikaten.
Het klonen van de dingen.

Ochtend groet het gloren.
In mijn hoofd rusten nog de spinnen.
Zonder web van woorden.

Slapen in herinneringen.
En hoe het vroeger
nooit geweest was.

Het aftasten van de dag.
Weldra zal het geluid
weer zingen. Decibels te luid.

 Uvi

Neen, een kopje staat er niet zomaar. 
Zelfs leeg heeft het een tweede leven.
Het bewaart ochtend of verzamelt herinnering.

Zo ook, kan dat gebeuren met het licht.
Het ligt dan zonder ogen te wachten op een boek.
Gebundelde aarzeling van woorden.

Het betasten van het leven.
Wat nog moet komen. De dood. Als een oefening.
En het leven. Om te leren verliezen.

Daarom staat er een kopje. Ook al is het leeg.
Op de daartoe bestemde plaats. Na genot, een etalage van gemis.
En licht. Gevangen om te lezen. Wat een ander reeds wist.

 

Uvi