Archief

Godenmorgen lezer-es,
en Bosrankje en J-M, en alle anderen,

Mijn vingers zijn echt gevoelig.
Soms willen ze me iets duidelijk maken.
Herlees even het eerste woord.

Ze lieten mij één letter vergeten
en de ochtend werd nog mooier.


Beste Bosrankje,
stel je voor dat ze in je groene naam
pardoes één o tussengooiden,
die verstrooide vingers van mij.
Dan zou je misschien wel boos op me zijn.
En een polemiek beginnen.
Mààr we hebben beiden te weinig tijd, gelukkig maar,
om daar de tijd aan te verspillen.

Ik bezit geen waarheid en kan ze bijgevolg niet verkopen.
En 'het gelijk' interesseert me niet. Te oud voor geworden.
Dus laten we onze resterende jaren reserveren
voor de écht belangrijke dingen.

Zoals een ochtend
die traagzaam als een witte wolk
voorbij de dag schuift.
De geur van vers beregende aarde.
Of van pannenkoeken misschien.
Het fezelen in de hagen van een wispelturige wind.
En vederlichte vlagen van verbazing
over blauwe woorden in mijn hand.

O, als ik één iemand van jullie kon geven
wat ik des morgens zomaar krijg
uit de zilveren pen van mijn geliefde schrijver.
Dàn was de dag niet voor niets
wakker geworden ...



Uvi

 

Hij weet het niet. Godzijdank.
Zopas moest ik weer hevig slikken.
Hij ontroert me.

Elke ochtend neem ik mijn blauwe vitamientjes.
In 'Loerhoek' van Dewulf.
Deze ochtend schreef hij voor mij over de eerste fietsrit van z'n dochter.
Hoe alles nieuw wordt voor haar. En hem.

De straten. De tweedehandsfiets. De dochter. De papa.
Misschien wel geïnspireerd door Bram Vermeulen.
Of Herman van Veen.
Wat een heerlijke papa is Dewulf op papier.

En ik denk aan m'n dochter
en aan al die vermetele jonge mensen
op de pui van het stadhuis. Vooral vrijdag is trouwdag.
Ze lachen naar zichzelf. De fotograaf en het geluk.
Ze bewaren dit. Als bewijs voor later. En het leven.

Wat hoop ik dat de toekomst hen goed gezind zal zijn.
Dat hun keuze de juiste is. En dat ze er getrouw aan blijven.
Dat ze vechten tegen de verleiding. En voor trouw.
En dat ze nu en dan voelen waar ze van droomden.


Uvi



Bram Vermeulen - de wedstrijd

Het jongetje zit bovenop het huis,
Het is wel honderd meter hoog,
Zo hoog zat werkelijk nog niemand,
En hij ziet Engeland,

Kijk hem zijn best doen op zijn fiets,
Hij gaat zo hard, dat je hem bijna niet ziet,
Wedden dat hij de honderd haalt, voor hem is dat niets,

Het is een wedstrijd, het is een wedstrijd, het is een wedstrijd,
Die je niet winnen kan,

...


Herman van Veen

Fiets

Hé kleine meid op je kinderfiets,
De zon draait steeds met je mee
Hé kleine meid op je kinderfiets,
De zomer glijdt langs je heen
Met je haar in de wind en de zon op je wangen,
Rijd je me zomaar voorbij, fiets

Hé kleine meid op je kinderfiets,
Je lacht en je zwaait naar een zwaan
En de vijver weerspiegelt je witte jurk,
En het riet fluistert je naam
En het zonlicht speelt in de draaiende wielen,
Schitterend strooi je het licht, fiets

...

Het is middag. En vakantie.
De straten slapen hun siësta.
Een slome toerist treuzelt langs de gevels.
Wat trage wagens meanderen door de stad.

Ik zoek schaduw langs het park.
De banken hebben bezoek. Vooral van de ijsjeslikkers.
Een man en een vrouw, met fiets, eten hun dagelijks brood.
Met volle mond stamelt hij tegen zijn eega:
"Da's ne professor, se".

HIJ is duidelijk niet van mijn stad.
IK word geconnecteerd aan een versleten cliché van het verleden.
Ach, ik ben het gewoon ondertussen niet te beantwoorden aan een verwacht profiel.

Het doet me denken aan de opmerking van een dame aan m'n geliefde:
"Ach, als hij zijn vlinderdasje uitlaat dan zien ze dàt niet meer in hem."
Zij is nochtans erg vriendelijk als ze met me praat.
Maar wat ik achter de rug hoor is toch niet zo positief.
Mijn imago wringt haar blijkbaar.
Die dame is dan ook de wettelijke echtgenote van een échte prof.
Hij heeft de moderne look van een docent. Type sportieve wielertoerist.


Tja, en vandaag droeg ik nochtans een das. Weliswaar sober klassiek.
Ik heb m'n vlinderdasje al een tijdje opgeborgen. Zonder mottenbollen.
Ben een beetje bang om het nog te dragen.
Zo weinig mogelijk opvallen is veiliger vandaag.

Hoever moet ik me nog ontmantelen?

Uvi

God heeft nog geen e-mail. Spijtig.
Hij verbaasde mij. De abt.

Zijn lievelingsplek was niet de abdij, maar de kluis.
Verborgen in een groene uithoek van het klooster.
Alleen vogels, wind en stilte. En God.
Want daar ervaarde hij het beste de aanwezigheid van God.

Eén keer per week, op woensdag, trok hij zich terug in de kluis bij God.
Helaas, had hij dit jaar nog geen tijd gevonden. En het was al juni.
Waarom niet, wilde de reporter weten.

Ah, sedert hij e-mail had zat hij daar dan voortdurend met de gedachte dat heel de boel bleef liggen in zijn brievenbus tot zaterdag.
En daarom ledigde hij ze maar op woensdag. Zijn vrije dag.

Het wordt dringend tijd dat God zich een pc aanschaft.
Zouden er ook 'solden' in de hemel zijn?


Uvi

 

Zo sterk als het alfabet,
is een schrijver.
Maar ook zo zwak,
als een ongeletterde.

Dit soort gedachten houdt me dikwijls uit m'n slaap.
En betekenen ze maar niets voor jou, dat is je goed recht,
voor mij zijn ze verhelderend.

Ze sluiten aan op een andere overtuiging van mij:
'Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer.'

Schrijvers zijn er meer dan voldoende.
Lezers, helaas, worden schaars.


Uvi

Zelfs tijdens de vakantie,
blijft het schuldgevoel aan m'n geweten kleven.
Dolce far niente. Nog steeds zonde.
Ledigheid is het oorkussen des duivels, weet je wel.

Gelukkig is er niemand die me attendeert op m'n aangeboren luiheid. Ik sus m'n consciëntie.
Seffens ga ik afwassen. En wellicht ook wat stofzuigen.
Probeer het in de luren te leggen.
Haal het ultieme grof geschut naar boven: de dood.

Naast mij ligt een 'doodsprentje'.
Van een dame amper 53 geworden. Gestorven aan een maligne melanoom.
Dat herinnert me eraan: woensdag heb ik een afspraak op dermatologie.



Gisteren. Zondagnamiddag.
De kraanvogels staan lusteloos op hun poot te turen
over het bloeiende beton.
Eén van hen vloog hem op haar vleugels naar de dood.
Telkens als ik er met de fiets passeer, hou ik even halt bij z'n foto.

Hoelang duurde het jongen eer je op haar rug geklauterd was?
Wat dacht je onderweg? Of heb je al die gedachten weg geduwd?
Heb je nog even getwijfeld voor je sprong?

Op de foto aan zee met je geliefde
zie je er nog zo gelukkig uit. Maar was dat zo?

Willen we het gluk niet vastpinnen op het blauw van water?
Het witte zachte zand.

Zou het geluk daar gedijen?
Hoe hou ik het vast? En jij?
Of moet jij het nog vinden?

Uvi




Ik ga het even opzoeken aan de afwas.

De ochtend is koel open geslagen.
Als een blank blad in een boek.

Ik schrijf een brief naar haar.
Ze is een week weg. Koken voor kinderen. Op een danskamp.
Als ze terugkomt zal ze dag na dag
er telkens één openen.

Schrijven is praten met papier ertussen.

Een affiche met die wijsheid, hing jaren voor m'n neus
op het werk. Zo wilde ik ook schrijven.
De lezer in de ogen kijken. En luisteren. Net ademen.

Ik zie nu letters als ballonnetjes uit een open mond vliegen ...
Een scène voor een film van Jaco van Dormael.
Of een tekening van Jan de Maesschalck in De Morgen.




Uvi

Ik heb het geluk stevig bij het nekvel gegrepen.
Zodat het niet weg kon.

Na de afwas meteen begonnen aan de reiniging van
garagepoort, enfin, alle houtwerk in voorbereiding van een laagje weerbaarheid.
Ook hout heeft eelt op de ziel nodig om te overleven.

En wat stel ik vast, nu het gedaan is,
het hout gelijkt op mij.
Kan beter tegen de winter dan tegen de zomer.
Dat bewijzen mij de vier windstreken.
Ik heb haar ziel bedekt.


Mijn schuldgevoel is ongemeen hardnekkig vandaag. Eerst alle hout afgewassen, droog gekuist en dan hier en daar wat afgeschuurd. En terug afgestoft.
En nog zeurde het de oren van m'n kop terwijl ik volop bezig was.

Ik weet waar m'n geweten knelt.
In de garage geraak ik amper door de stock.
M'n zoon moest m'n oude salon dan toch niet hebben.
Wel de kleerkast et voilà. Zie je het daar allemaal al liggen.
Net Oostpriesterhulp in betere tijden.



Even een antwoord voor denook in vriendschap.

Ik heb het gevoel dat je me kwalijk neemt dat
ik niet in de ban van de wiskunde geraak. Waarom toch?!


Ik denk terug aan 'Close up' van gisteren.
Over Chris Maene, de pianobouwer.

Ook  klank heeft een kleur. Dat leerde ik gisteren.
Et le piano chante. Zoals de mensen heeft ze ook minder of meer diepgang.

Helaas, ben ik ziende blind en doof. Geen van beide kan ik ervaren.
Noch de kleur, noch de diepgang.
En dat terwijl ik de verf van woorden ruik tot in m'n ziel.

Wel beste denook,

Je kan het toch een blinde niet kwalijk nemen dat hij niet ziet.
Of een dove dat hij niet hoort.

Snap je wat ik bedoel?


Ondertussen is dat knagende geweten toch ingedommeld.
Ik ben moe, maar tevreden.
Ik vermoed dat dit z'n habitat niet is.


Uvi




PS.
Denook slaat op een persoon elders op SN

Barmhartige wolken trekken een boerka over de zon.
De koelte van de ochtend heeft zich terug getrokken in de tuin. Nachtschaduw.
De voorkant van het huis is reeds oosters tropisch.

Zopas gelezen in 'Uitgelezen'. Ik werd er angstig van.
Woorden hebben een verschroeiende impact op mij.
Beelden ook. In zinnen of pixels.
De schrijver kijkt mij ernstig in de ogen.

Hij heeft de zwaarwegende blik van zijn vader. Nolens.
De dichter zelf lijkt ook altijd in stervensgevaar te zijn.
De zoon verblijft, vermoed ik, op kosten van Anciaux en dus van ons
in 'een land op zoek naar zijn roots'. Estland.

Hij schrijft voor de krant een dagboek.
De lectuur maakt me onrustig. Maar eveneens rustig.
Gelukkig moet ik niet naar de Baltische zee
om te beseffen dat Vlaanderen de hemel op aarde is.

God heeft mij gezegend met een ontembare verbeelding.
Maar vooral met een onuitputtelijke verwondering.
Daardoor is elke dag alles weer nieuw.
Leg een nacht over het leven en ik word weer geboren.

Met wijdopen ogen. Zo blijf ik ook altijd een oud jongetje.
Met de nadelen vandien. Temidden van de grote mensen
ben ik een ukkepuk. Niet op z'n plaats. Een bizarre verschijning.
Een belegen lichaam met een jongensziel.

Deze dag heeft alles in zich om een wonder te worden.
Te zijn. Te blijven.
Al mijn zintuigen reizen.
Partir sans sortir.



Uvi

tobias schreef:

ik ben juist thuis ik wou morgen pas de PC openen en lezen en iets schrijven waarom ik het toch nu deed weet ik niet misschien om u te ontmoeten uvi misschien omdat u op mij zat te wachten de voorbijganger... ik weet het niet gaan we even zitten uvi en ik laat u beginnen te vertellen ik luister...want eerlijk gezegd ik heb alleen verhalen die beginnen met ER WAS EENS...... een heelijke avond in het land van DUIZEND EN EEN NACHT luisteren we naar die nacht uvi tot de morgen ? blij bij u te zijn tobias

Een sprookje is de hoestsiroop van de literatuur.
Kinderen denken dat ze een snoepje krijgen en men lepelt ze een medicijn binnen.
Pedagogisch onverantwoord. Want hoestsiroop is geen snoepje!

Kan ik deze metafoor doortrekken naar het sprookje?
Ik vermoed van wel.

Een sprookje bereidt een kind voor op de 'gruwel' van het leven.
Ogenschijnlijk onschuldig.
Maar in zich draagt het vertelsel veelal 'geweld'.

Roodkapje en de boze Wolf, Sneeuwwitje en de boze Heks,
Assepoester en die boze stiefmoeder ...
zelfs Hans en Grietje en Klein Duimpje!

Dàt zijn de sprookjes uit onze kindertijd.
Het zoetstroperige aan deze verhaaltjes was
het eeuwige 'happy end'.
En ze leefden nog lang en gelukkig ...

Het échte medicijn dat kinderen binnenlepelen is wat anders.
Een wolf die grootmoeders opeet,
een stiefmoeder die haar dochter wil vergiftigen,
een heks die kinderen tussen haar boterhammen legt ...

De inhoud (moraal) die ze onbewust inslikken is:
"Kinderen opgepast! Mensen verslinden elkaar als wolven."
En dat 'happy end'?

Tja, ken je één sprookje waar een deurwaarder ging vaststellen wat er van overbleef?
Was het dertig jaar later nog allemaal rozengeur en maneschijn ...?


Dag Tobias,

Er was eens ... begin maar aan je sprookjes.
Ik luister ...


Uvi