Archief

Sprookje



Ja, maar, dit is een tovertuiltje, verzeker ik haar.
Ze trekt de wimpers van haar lente-ogen open.
En kijkt me aan als een regenbui in mei.

Luister, de liefde tovert bloemen aan dit boeket.
Alle dagen dat ik van je hou, komt er een bloemetje bij.
O ja? En op haar vingers, als een vlinder zo voorzichtig,
telt zij de dagen.

En als je niet van me houdt?, hengelt ze beteuterd.
Zij wil een boeket als een bos. In volle zomer.
Tja, dan sterft er een roosje af, dat moet ik toegeven.
Maar zie, hier groeit er weer een annemoon.

Zij opent haar armen als was ze een droom...




Uvi

 

Je zal het mij  niet kwalijk nemen.

Maar ik hou van roccoco-ruitjes.
Alsook van zwaluwen in de lucht.
Het bladeren door blaadjes
waarin sjieke huizen zich verschuilen.
En ook de hemel waarin vogels zich bewegen.
Als vallende sterren.

De zomer is me genadig.
Hij bewolkt de ochtend met levende verhalen.
Ik voel ze in mijn vingers.
Ze vertalen voor m'n oren en m'n ogen
wat ik niet zie of hoor in de drukdoende dagen.

En kijk, hier groeit een wereld.
Zopas nog onbestaande zonder woorden.
En nu in letters opgetekend.
Een schets van wat voorbij is en nog moet gebeuren.

Benieuwd wat de avond mij te vertellen heeft.

Uvi

En voor ik het vergeet,
ik hou ook van rode rozen op een eikenhoutentafel ...
En van ...

 

 

 

 

Nu ik begin te lezen,
merk ik het prevelen van m'n lippen.
Als de schaduw van een stem.
Die ze imiteren en volgen zo m'n ogen.

Alsof ze wachten op een geschreven echo.
Nolens hoor ik in mijn handen.
Hoe hij geduldig gedachten in woorden knelt.
Ze tekent op een vel. Een wit veld.

En mijn vingers wandelen onder zijn lover.
In m'n valiesje verzamel ik
de dromen van zijn blauw.
Vang verlangen. Als verlegen vlinders.



uvi

Un petit bleu

 

Het is een ochtend.
Met behoedzaam blauw
en weifelende wolken.

Koelte doorweekt de stilte.
In m'n tuin slaapt
onschuldig nog de dauw.

En de nerven van 'n vrouwenmantel
verzamelen voorzichtig
verloren tranen van de nacht.

In mijn chaise longue
wacht ik, buitensporig lang,
op het krieken van de dag.

Uvi

 

 

Matin bleu



Hoe de morgen reeds tekeer gaat.
Met slaande deuren. Een wekkerradio en kinderstemmen op een fiets.
Terwijl ik nog hoop verzamel op een ochtend.
Badend in de leegte van geluid.

In mijn handen dobberen dichters over een blad.
Leven in wit water.
Uren turen naar letters in de verte. Achtergelaten dagen.
Verteerd door herinnering.

En ik wil slapen in de armen van hun gestamel.
Onder de blauwe wasem van hun inkt.



uvi

 

Om kwart over elf, om precies te zijn,
verpletterde ik een mug tussen de letteren.
Het was een recensie over poëzie.
Als dit niet het nut van de letteren bewijst,
welke stelling uit het ongerijmde dan wel?

Muggenbloed over verzen.
De Heilige Graal van de dichter.
Die zich lichter dicht
door het wereldleed te reduceren
tot jamben en andere versvoeten.

Net daarvoor was ik bang geweest.
Angst verandert mensen.
Soms in moordenaars. Als er geen muggen
meer voorradig zijn.
Dan wordt het wel eens 'collateral damage' genoemd.

Er lag een brief van mijn dochter in de brievenbus.
Daar schrik ik altijd van. Hij geurde nog naar Afrika.
Daar heb je muggen en malaria. En bootjes die mensen transporteren.
Over zeeën. Naar geluk in Euros en andere transparanten.

Het was een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje.
M'n kleine gekleurde kleindochter had vijf kaarsjes uitgeblazen. Op 18 mei.
In mijn brievenbus keerde de zomerwende zich om.
Het winterde nog even na.
Brievenbussen zijn soms erg traag.

Uvi

 
Ochtend. En donker. Een dwaallicht in de zomer.
Ik tik met m'n voet op een knop. En het wordt licht.

Daar staat hij dan. Een 'staande leeslamp'.
Een ranke vuurtoren voor de grijze uren van deze dag.
Onder zich laat hij het licht stromen.

M'n handen verzamelen z'n stralen over de bladen.
Baden in een bundel. Letters golven over het papieren strand.
Zee van zinnen. Ze deinen in m'n hoofd.

Ik blader door ebbe en vloed.
De bellettrie van waden door het blauw.

uvi

Het is zee-weer.


Zo'n ochtend dat wolken en water
elkaar aanraken.
Zou de kust van kussen komen?

Hier in het hinterland
wieken een paar meeuwen
over de groene golven.

Hier moeten
ze de lippen zoeken
van lucht en aarde.

Ik hoor de wind.
De adem van de zee.

Uvi

Mijn tekst hierna blijkt niet helemaal
te kloppen.
Technisch zijn mijn vingers,
en de rest ook, nogal houterig.

Ik heb nu aan 'de reacties' een
'yahoo-adres' gekoppeld.
Hopelijk is die spamfilter
krachtiger dan die van MSN.

Even checken asjeblief ...





Beste lezer-es,


Ik word momenteel bestookt met spam
via reacties.

Ik heb mijn gastenboek al gesloten
nu met pijn in het hart
ook de mogelijkheid tot reageren.


Als jullie mij toestaan
ga ik nu telkens na een tekst
mijn e-adres vermelden.

Benieuwd wat er dan zal gebeuren.


Bedankt voor een reactie.
Dat houdt een schrijvertje schrijvende ...

Uvi

Lanterfanten door landerige dagen



Ik zou kunnen kuisen. Het is vrijdag.
Maar de wind en de woorden vormen een goed excuus
om het niet te doen.
Zo kan ik even 'lanterfanten' en 'landerigheid'
kweken in mijn zinnen.
Je komt ze tenslotte niet elke dag tegen in je hoofd.

Raar, ik zocht hun definities meteen op in 'van Dale on line'
en die kende 'landerigheid' niet (meer).
Alsof er vandaag geen 'verveling' meer bestaat.

En toch roept 'landerigheid' mij een gans andere sfeer op dan 'verveling'.
Bij dat laatste woord hoor ik zeurende kinderen die bij gebrek aan fantasie
de dag niet doorkomen. En hun ouders in alle staten brengen.

Landerigheid, ik weet niet waarom, brengt mij terug naar m'n jeugd.
Warme dagen, karrensporen, hitte rimpels over de weg in de verte.
Er staan nog korenbloemen tussen het graan.
Een leeuwerik bidt boven een bloemrijke weide.
En het is zondag.

De boeren wachten. Op maandag.
Want op zondag mogen zij niet oogsten. Van de pastoor. Tenzij er onweer afkomt. De afgevaardigde van de kerk is tevens de god van het dorp.
Hij ziet en hoort alles. Internet via de lokale tamtam. Dus maar niet doen.
Je moet ook nog terecht bij hem voor de biechtstoel en de hemel.

De boeren slapen. Naast de gedoofde kachel. Hun klak op hun kop.
Hun vrouwen 'werken'. Teminste dat wat door de 'catechismus' kan.
En de kinderen lanterfanten. In de verte ligt landerigheid op de loer.


Uvi