Ochtendlicht in een kopje.

 

Spel

Ik hoor het hijgen van zijn stappen.
Luister naar de echo van z'n stem. Doorheen de muren.
Hij huppelt door de wereld
die ik niet dragen kan. Noch sturen.

Hoe licht is het verdriet van kind'ren.
In tijd. Het lijkt wel ebbe en vloed
langsheen de kustlijn van hun tranen.
Ik moet me baden in hun verlaten angst.

Maar in mijn handen rust een zachte onrust.
Een sprei van twijfel dekt de tafel van m'n dag.
Hoe, m'n God, kan ik het kind in mij weer baren.
Om hem te troosten als een spel. Met kameraden.

uvi

 

 

Zondige gedachten zijn het.
OK, ik geef het meteen toe.
Ik bad zelfs tot een god waarin ik niet geloof.

En nog blijven ze 'ontoelaatbaar'.
Want in gedachten kun je ook zondigen, leerde de Mechelse Catechismus.
Ik denk veel.

Ze kloppen niet binnen het referentiekader. Mijn hoop en wanhoop.
Niet volgens het boekje dat de literatuur en het leven doceert.
Over een opa en oma. De charmante heiligen van de derde leeftijd.

Volgens mij ongedoseerd. Preconciliair.
En aangelengd met romantiek.
Zoals vroeger de melk. Maar ik ben dan ook een zondaar.

Ik ken er die het doen met de glimlach.
Met kennis van zaken en een hart van goud.
Dat zijn de échten. De engelen in een sprookje.

Ik ben eerder de boze jager.
Mijn God, laat hem nog een uurtje slapen.



uvi

 

Mijn kleine oorlog.

Daar staat hij dan onder de Vlaamse modder.
Brabants bruin. Oerdegelijke klei om een man te scheppen.
Ondertussen is hij nog m'n Afrikaanse prins. Kwetsbaar.

Mon amour pour toujours.
Dàt zeg ik hem dagelijks want hij moet zoveel liefde missen.
En staat nog voor brutale waarheden.

Maar nu dwingt de wereld me op de knieën.
Om hem te wassen en te kleden.
Kniehoog denken en handelen.

De wasmachine is me genadig. En de buurvrouw ook.
Ze biedt dekking. Hij mag op de trampoline.
Want de oorlog woedt verder. Van de klei komen keitjes.

Een reservoir van projectielen. Reptielen in kinderhanden.
Mijn kleine oorlog.
En ik heb er al eentje achter de rug. WO II.

Die leek mij toen plezanter.

 

uvi





PS.
Buurjongen heeft bestand afgekondigd.
Wapens zwijgen. Vijand zit mee op trampoline.

 

Multicultureel Madurodam.
Mijn kleine Afrikaan spreekt twee talen.
Da's niet genoeg. Da's duidelijk.

Hij is blank en Belg. Maar ook weer niet. Voor kinderen.
Hier op het woonerf is hij een indringer. Een allochtoon.
Blaast het spel op want ze verstaan elkaar niet. Loopt in de weg.
Een spelende terrorist.

Sommigen kruipen dan maar zelf naar binnen. Hun dichtste nest.
Anderen staan op hun rechten. Eigen plein eerst.
Jij kwam later. Wij waren en wonen hier.

Woorden vormen een barrière. Als ze niet van dezelfde taal zijn.
Ik verwijt hen niets. Zie het verdriet in zijn tranen.
Lijd met hem, maar begrijp hen.

Of hoe kinderen al trainen voor later.

Hier spreekt men Nederlands.
Sire, il n'y a pas de Belges.
Si, Monsieur

Destrée , mijn kleine Belg. Il n'aime pas le soleil.

 

uvi

Rutger Kopland




Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
Het verdorren van bonen,
Stervende bloemen, het hoekje
Aardappelen kan ik met droge ogen
Zien rooien, daar ben ik
Werkelijk hard in.


Maar jonge sla in september,
Net geplant, slap nog,
In vochtige bedjes, nee








Met dank en respect voor Kopland...

En de lezers hier ...
Nu begrijp je hieronder die 'jonge sla' beter.
Bij de duiven.

 

Jonge duiven


Hoe dikwijls had ik deze zinnen moeten herschrijven?
Nu haal ik ze uit m'n hoofd en laat ze meteen los.Als jonge duiven.
Ik kijk ze achterna. Als een doordeweekse duivenliefhebber.

Ik zie ze haperen in hun vlucht. Vallen meer dan vliegen.
Welke richting kiezen ze? Komen ze terug?
Fladderen ze zomaar wat rond? Als labiele letters in de lucht.

Verlangen ze terug naar het dons van hun nest?
Of wenkt die weidse wereld? Zonder belemmering van een hok.
Wat doe je met jonge woorden?

Laat je ze los? Of laat je ze groeien?
Ben ik nu een duivenmelker? Of een teler van onvolgroeide gedachten?
Een tedere tuinier van jonge sla. Zoals Kopland. Dat zou ik willen zijn.

 

uvi

 

Grijze uren

Ochtend. En donker. Een dwaallicht in de zomer.
Ik tik met m'n voet op een knop. En het wordt licht.

Daar staat hij dan. Een 'staande leeslamp'.
Een ranke vuurtoren voor de grijze uren van deze dag.
Onder zich laat hij het licht stromen.

M'n handen verzamelen z'n stralen over de bladen.
Baden in een bundel. Letters golven over het papieren strand.
Zee van zinnen. Ze deinen in m'n hoofd.

Ik blader door ebbe en vloed.
De bellettrie van waden door het blauw.

uvi

Zee

 

Het woordje 'zee'
strandt in vakantie.

Ebbe en vloed. Komen en gaan.
Golvende toeristen.

Koffers en kinderen. Zand en zuchten.
Gestrand in gedachten. Luierende luchten.

Spelende getijden.
Zonnebadende stranden.

Lanterfanten door kranten.
IJsjes als zonnige wijsjes.

De avond zinkt in het water.
Morgen... da's voor later.

uvi

 

 

Als iedere gedachte een kruispunt wordt
dan verdwaal je al vlug in jezelf.
Ik ben een allochtoon in m'n hoofd.

Zopas nog gedacht.
Ik hou van een open geest, maar van een gesloten keuken.
Stel je voor dat het andersom zou zijn.
Dan las je nu wat afwas.

Poëzie en proza. Een koppel dat ik dagelijks frequenteer.
Ze lijken op elkaar. Soms wat veel, een identieke tweeling.
Maar waar verschillen ze, vraag ik me dikwijls af.

De ochtend suggereerde mij een antwoord.
Met Dewulf in m'n handen is die altijd blauw. De ochtend.

Kijk, een bundel poëzie die kan ik telkens opnieuw doorbladeren.
En blijven hangen bij een schitterend vers. Opnieuw en opnieuw ...

Dàt doe ik nooit met een roman.
 

uvi

 

 
Dood van een blauwe letter.


Ochtend. Ik hak wat letters uit het alfabet.
En wikkel ze in blauwe woorden.

Uit het niets schep ik iets.
Straks al weer verloren.

Verdronken. In de ogen van een lezer.
De mooiste dood die een zin kan dromen.

Uvi

Osmose.

Soms vrees ik te verdwijnen in mijn zetel.
Osmose. Zoiets als een oud koppel.
Zwijgen naast elkaar. Aan tafel. In bed.

Alles zeggen. Zonder een interval van woorden.
Op de patatten, het correct afgemeten zout.
En de duur van koken. De klok op tijd verzet.

Traag door de dag. Maar toch snelt het leven.
Voorbij. Naar z'n einde. Het weten. Maar vergeten.
Dat is goed voor de gezondheid. Zoals lezen in een zetel.

uvi

 

Klokken luiden de zondag open.
En m'n kindertijd.
Een korte broek aan de waslijn. Een scheur in m'n jeugd.

In mijn handen ligt een sterk concentraat.
Een blauwzieke Dewulf. Hij pelt de tijd.
Plukjes poëzie. Ze dwarrelen door m'n hoofd.

Pluisjes. Zo licht als een lied. Zo zwaar als het leven.
De wind zorgt voor bladwit. De regen klettert letters.
Een gebundelde ochtend.

Zondag. Het is goed leven in Vlaanderen.
Waar de bommen zwijgen. Als een graf.
Geen bestanden. Ook niet voor Halle-Vilvoorde.

Talen, Vlamen en Walen,
kabbelen naast elkaar.
Ondanks een ferme Leterme.

Laat de dag nog een beetje slapen ...




uvi

 

 

De tijd doden. Bbbrrr ...
Zelf ben ik zonder verveling geboren.
We maakten alles van niks.

Nu hebben ze alles en ze vinden het maar niks.
Tv, computer, spelletjes allerhande...
het is net dat andere dat ze tekort komen.

Geef me een letter en ik bouw een woord.
Altijd een hevige lezer geweest.
Mijn kinderen nooit. M'n kleinzoon al evenmin.
Gebrek aan verbeelding. Een handicap.

Ik word nu opnieuw geconfronteerd met de 'tekenfilms'.
Mijn God, wat bezielt die makers? Wie zijn het? En waarom?

Het is niet meer dan wat je ziet. Gevangene van de camera.
De beperking van een scherm. De gruwel van geweld.
Ik lees in een dagblad : een kind van tien zag al meer dan tienduizend doden.

O, wat een leven ...
als ik ooit eens vijf minuten tijd heb ...

 

uvi

 

 

Natuurlijk, overdrijf ik.
Zelf ben ik groot geworden met Old Shatterhand en Winnetou.
En er was geen concurrentie.
Cowboys en indianen, was alles wat we handen.
En onze verbeelding.

 

 

 

 

 

 

 

Dauwvers. Inktblauw.
In de ochtend zijn de woorden zoveel jonger
dan bij het vallen van de avond.

Het lijkt me alsof ze dan slechts even over het nest kijken.
En zich terugtrekken voor de kilte van een onbekend begin.
Beetje bang voor de dag. Brutale werkelijkheid.
Nog even slapen in je dromen.

Straks is het nog tijd genoeg om wakker te worden.
Voor het geluid van een stem. De drukte van een radio.
Het lawaai van elke dag.

En dan het vervolgverhaal van stofzuiger en stofdoek.
De strijk en de strijkplank. De kookpotten en het fornuis.
Het monotone verhaal van 'het leven zoals het is.'

En nu en dag een ochtend om te dromen dat het anders kan ...

Goedenmorgen ....

 

Het aperitief



In een boekje bladeren. Onder een schemerlamp. In de ochtend.
De wereld door je handen laten wentelen.
Het dorp dat je niet kent. Veraf of dichtbij.

Alleen in je hoofd al, loop je verloren.
En dan zwijgen we nog over dat universum van emoties.
Gedachten en gevoelens. En hoe ze in evenwicht houden.

Die fragiele grens. Van verlangen en vaststellen.
Hoe je droomt en hoe het is.

Langzaam wakker worden in jezelf.
Even voelen en proeven. Van de dag. Nog voor hij begint.
Een aperitief dat meestal nooit het dessert haalt.
Als de avond valt.

 

uvi

Verrimpelde ochtend.

De ochtendstilte wordt gerimpeld.
Door de adem van een kind.

Een geboren Afrikaan. Zijn ogen open en ze bedelen : 'Cadeau, cadeau'.
Hij wil 'keepershandschoenen'.

Zeven oud. Heeft dubbele nationaliteit. Dat belooft.
Voor zwarte of rode duivels.

Nu ligt hij te bekomen in opa's bed. Van tijdsverschil.
Vanochtend nog voor het ochtengloren wisselde hij van lakens.

Zoals zijn tanden. Van zeven.




uvi


De verwarming draait op winter.
Volle kracht vooruit.

Soms word je wakker
met woorden in je vingers.

Je moet ze van je afschudden.
Als water van natte handen.

Dan vallen er druppels letters op papier.
En je zoekt achter titels.

Wat moet het nu zijn?

De derde dag  of  You only live twice.


We horen het wel. Van jou?

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp

 

 

Roma

 

Stad. Ik stap dwars door haar aders.
Schrijd en schrijf.
Zinnen sudderen in mijn hersenpan.
Straks druipen ze dampend nog op papier.

Op het trottoir een jonge juf.
Zij glimlacht verrast en vrolijk. Hapert even in een reflex.
We schrikken beiden. Niet gewoon mekaar hier te zien.

Zij twijfelt. Maar ze is nu een vreemde in haar rol.
Haar hand verstijft. Nu kan het niet.
We hebben een relatie met elkaar.
Verborgen op dit ogenblik. Maar meestal in publiek.

Zij heeft me eerst aangesproken. Toen het begon.
Ze liep me achterna. Een heer van stand. Zo lijkt dat dan.
Ik beken, was wat onwennig. En wimpelde haar liever af.
Ze was wat opdringerig. Die eerste keer.
En zo buitensporig jong. Met Roma-look.

Nu na jaren lacht ze al van ver. Is zeker van haar charme.
Verleidt me met haar blote tanden.
Op d' Oude Markt. De Gele straat. En de Delhaize.
Zonder schaamte. Terwijl eenieder het zo maar ziet.

Steekt zij haar handen uit naar mij. Ik geef haar twintig cent.
Voor een glimlach is dat goedkoop. OK, ik weet het wel.
Maar heb je al gedacht aan al die anderen?





uvi

 

 

Like a candle in the wind.

De zomer was nog jong toen zij stierf. In volle vlucht.
In een auto. Uit het leven. Voor paparazzi.

Vanmorgen zong de radio voor haar.
Het was nog vroeg in de badkamer.
En zij sloop mijn ochtend binnen.

Zoals gedachten dat kunnen. Of liedjes.
Soms zijn ze er al voordat je er bewust van bent.
En dan drijven woorden door je hoofd als mist over een weiland.
In slierten. Nog wat loom van de nacht.

En Elton John laat je woorden 'whisper like a candle in the wind'.
En weemoed vult de kamer. Leeg van onbestemd gemis.
Wazig als de wasem van warme adem op een venster.
En je tekent, zoals een kind, je jeugd op het aangeslagen glas.
En ze verdwijnt weer even vlug. Als een vingerafdruk.

En dan is er de geur van koffie...
om je te troosten.

 

uvi