Archief

Schoenaerts aan de strijk

Mijn gedachten lekken. Ik weet het zeker.
Als ik mijn middagdutje doe, blijft de inkt druppelen in m'n hoofd.
Zonder vlekkendepper klonteren ze dan weer tot woorden.

Vanochtend nog, stond ik met Schoenaerts aan de strijk.
Stijfdood ondertussen maar springlevend op m'n cassette.
Madiwodo. Een radioprogramma uit een vorige eeuw.
Het dagboek over de dagen in een week. Maandag, dinsdag ...

De gestorven golven van Julien krinkelen nog ongehinderd door de ether.
De rimpels van zijn stem deinen uit.
Eeuwige reïncarnatie, denk ik dan, dankzij de techniek.
Zijn woorden doen me rillen. Zelfs aan de strijkplank.

Eén keer ontmoette ik hem. Aan de OLV-toren. Antwerpen.
Hij keek dwars door me heen. Tot in de diepte van m'n ziel.
Sedertdien ligt zijn blik bevroren in m'n ogen.

Weet je wat ik zozeer bewonderde in die man?
Als hij zweeg, dan sprak hij nog.
Ik hoor zijn adem aarzelen. Hij wist te zwijgen als geen ander.
Niet bevreesd voor de stilte.
Mensen die bang zijn van zichzelf, praten zich vol.
Met leegte.

"Een schoon verdriet.".
Zo noemde hij de zelfdoding van z'n dochter.
Alleen groten spreken zo over de dood.
Ik ben zo klein dat ik amper over hem durf te schrijven.

Maar hem even laten leven, vandaag, hier ... asjeblief.
Misschien hoor ook jij nu zijn stem, zijn timbre, zijn articulatie...
Hoe kan hij anders reïncarneren...

Tot morgen, Maestro, aan de strijk.

Uvi






PS.
Vermits hij me uit m'n slaap hield
laat ik dit uiltje hier maar los.

 

Tot aan de horizon

 

En toen dacht ik:

Zelfs als er maar één paar mensenhanden overblijft.
Om je vast te houden.
Als je de horizon nadert. Dan is het goed.

Eén mond die je ooit gekust heeft. Met begeerte. En met liefde.
Dan mag hij dichterbij komen. Geruisloos als het kan.
En zacht. Als een vooroorlogse zomer.

Eén paar ogen. Die je volgen naar de einder.
Je nog even laten vollopen. Met weemoed. Zonder dromen.
Want je weet dat het daar te laat voor is.

En die ene stem. Breekbaar als het ochtendlicht.
Nog even doordrongen van de nacht. Zwoel. Maar zonder zonde.
Want anders mag je niet binnen. Waar je naartoe wil.

En als haar ganse lichaam je dan nog één keer zou bedekken.
Als een lijkwade. Wit van onschuld. Want zonder drift.
Alleen de herinnering eraan.

Dan ...




Uvi

 

God onder de sneeuw ...

De stad waarin ik woon is rijk aan kerken.
Vermits God reeds lang gestorven is,
staan er veel van zijn huizen leeg. Arm en verlaten.

Sommige worden gesloopt, andere mogen verder leven.
In een ander leven. Reïncarnatie heet dat dan.

Geen mis meer. Maar theater of kunst met K.
Dat vervangt zijn Woord. C van Concert, mag ook.

Gelovigen van een ander soort komen aarzelend binnen.
Men noemt ze ook wel eens: toeristen.

Zo passeerde ik gisteren die prachtige gevel van G.
Zijn deur stond open.
En wanneer ik me meestal erger aan tentoonstellingen à la SMAK,
werd ik nu meteen ingepakt.

Witte doeken sleepten zich vanaan het portaal tot aan het altaar.
Uitgestreken sneeuw. En op dat wit verschenen woorden.
Fris uitgekozen. Muziek verzachtte de kilte. En de stilte leed er niet onder.

Zopas na het herlezen van de teksten die ik zo maar cadeau kreeg,
moest ik dit kwijt:

 

 

Gisteren heb ik God gezien
Hij lag besneeuwd te slapen
onder het vel van zijn gewelf

En woorden van mensen
schreven op zijn huid
de tijd vol poëzie

Zijn Woord scheen door de lucht
in mensentaal gekneed door mensenhanden
landen van verwondering getekend op muziek

Graag had ik geloofd
wat Hij mij wilde zeggen
maar letters braken zonder licht

En buiten hing de lucht te klagen
van grijs verdriet
over daken en dagen


Uvi

 

Een dagboek zonder lampjes... over dagen en mensen.

 

De tijd treuzelt.
Traag trekken de wijzers naar morgen, overmorgen ...
Ik spreek hun onzalige namen niet uit.

Die dagen van obligate vreugde.
Het kraambed van wensen. Doodgeboren.
En al die overtollige uren die turen naar nergens.

Het wachten in de kamer van een versleten jaar.
Waarvan het behang gekleurd is met hulpeloze herinneringen.
Een bosje gedroogde tranen op tafel.

Die dagen, ik zou ze willen verjagen.
Van mijn erf. Mijn erfenis.
Het bijna voltooide verleden. Belegd in het heden.

En woorden als toen, vroeger, in onze tijd, ...
die leugenachtige metaforen. De foor van de leugen.
Gewillig vlijen ze zich neer in de ochtend van m'n oren.

Deze hoeren van nostalgie.
Ze laten zich betalen door heimwee en wanhoop.
Op zoek naar hoe het nooit geweest is ...

tenzij in een hoofd.


Uvi




Mag ik het ook eens bekijken zonder bomen en lampjes?

 

En het woord werd lente...


Zal ik hem even openslaan, dacht ik.
Zoals Franciscus van Assisië de Bijbel.
Om te lezen wat God hem wilde vertellen.

En ik dacht, ach, met De Coninck
wordt het altijd wat lente in m'n hoofd.
Ik deed het dus. En je gelooft me niet.
Op pagina 317 van zijn Verzameld Werk, las ik bovenaan:

 

Met niets. Lente. Bijen. De letter z
is ontsnapt. Grassprietje tussen mijn tanden
is niet van mij, liedje ook niet,
handen in zakken wel.

 

Dàt wilde m'n god mij zeggen vanmorgen.
En het lentelicht scheen al een beetje in m'n duister winterhoofd.

Uvi

 

In huwelijk schuilt een lijk

 

Gelukkig is er nog de gazet.
De grens tussen hun tweeën.
Als de ochtend op tafel ligt.
Een non-transitzone.

De woorden blijven bedrukt op papier.
Ze hoeven geen tong te verlaten.
Koffie kabbelt tussen hen in. Monden vol verhalen.
Maar zonder klanken blijven ze stil.

Kil kijkt de dag door het raam.
Speurt naar ontsnappingsroutes voor elkaar.
Winter wikkelt zich rond hun dagen.
Nog even en de dood komt hen halen.



Uvi

Zonder zon


Een ochtend zonder woorden.
Is die niet verloren?
Ik schrijf mist op een grijze lucht.

Een vlucht uit m'n onbehagen.
Dagen zonder licht.
Hoe knip ik de zon aan?

Uvi

 

Moeders die wuiven.
In de donkerte nog van de ochtend.
Ze maken me weerloos weemoedig.

Ik woeker met m'n verleden.
Als een Kempische boer op de zandgrond van vroeger.
Eruit willen halen wat amper gezaaid werd.

Jongetjes die hun moeder achterlaten.
Voor school en dauw.
Verlaten vrouwen. Zonder zonen.

Zij verlaten vrouwen. Later misschien.
Maar nooit hun moeder.
Die blijft wuiven. In hun hoofd.

Uvi

 

 

Advent komt aan ...

De stad ligt te blozen in de ochtend.
Kraampjes als krenten in een kramiek.

December en buiten eten. Het kan vandaag.
Het Dagelijkse Brood. Koffie dampt boven woorden.
Straten geuren naar gezelligheid.

In de bomen hangen verlichte vogels. Groen genesteld.
Lampjes die gloren. En kinderogen bekoren.

Advent. Kerstmis wuift in de verte.

 

 

Bijna als een boer deel ik mijn ochtend in.
In percelen. Letters zaaigoed over velden papier.
Woorden tussen de voren van de tijd.
Ik lijd onder de druk van seizoenen.
Uren van respijt.

In mijn handen ligt het 'Knack'-overzicht Boek 06.
Soepel als een Brabantse glooiïng.
Schrijvers, dertigers, nog puberaal en overmoedig.
Roekeloze eigenwaan getemperd door kritiek.
Heiligen nog voor ze zalig werden verklaard.

Ze rusten in de luwte van m'n handen.
Ik kijk ze in de ogen. Zie de zinnen van hun dromen.
Hun hautaine honger. De expansiedrang van hun gedachten.
De bekendheid van getallen. Oplage vertaald in lezers.
Bang voor criminele recensies. Blokkering van subsidies.

Armoede op zolderkamers, dat is voor dode dichters.
Die het leven verteerden in hun verzen.
Thans is hun ego uitgebreider dan de zee die ze bevaren.
Hun horizon geborneerd door de omtrek van hun hals.
De weidsheid van wijsheid, versleten en vergeten.

Zij werken dwangmatig aan de band.
Voor de zekerheid van hun literair bestaan.
Een villa in Portugal. Nullen op de bank.
O God, van dichters en schrijvers,
wees hen genadig. Laat Cupido hun Muze verleiden.

Uvi