Polyfone stilte ...Polyfone stilte ... |
|
Vanmorgen hoorde ik de stilte binnen sluipen. Ze zweeg in alle talen. Alleen de klok klonk monotoon als een beiaard met slechts twee noten. De stilte viel in stukken op de grond. In mijn oor hoorde ik ze nog suizen. Hoe kon de tijd zo onmeedogend haar metrum laten lopen. Ach, het was wellicht niet de klok, maar het tikken van mijn leven dat ik hoorde. Pp | |
Trage dagen ...| Trage dagen ... | |
Zonder haar hebben de dagen geen naam. Het ritueel vervaagt, hapert langs de kantlijn van mijn leven. Gemis graaft tristesse op. Een verlangen in sordine. Een schoon verdriet. Maar het biedt perspectief. Toekomst. Treuren kan je enkel om het verleden. Wat niet was. Zeuren over morgen. Over wat niet komt. Treuren mag, zeuren niet. Ik kijk achter de horizon van de tijd. En zie de liefde rijpen. Wachten is als de winter. Lente is de belofte van bloesem. Geloven ook als je nog niet ziet. Hoop hamsteren. En weten dat het ooit weer anders wordt. Misschien wel morgen... Pp | |
Verlangen en begeerte