Vrijdag 30 december 2005
Witte luxe
Witte luxe
De avond is wit. Vakantie valt zomaar uit de lucht.
De straatverlichting helpt de vlokjes veilig landen.
Achter verlichte vensters treuren kerstbomen,
gebukt onder de beschaving van gekleurde lampjes.
Ik begrijp hun heimwee. Het verlangen naar wortels en een mantel sneeuw .
Wat de mens zelf niet meer vermag, moet het kerstdecorum camoufleren.
Vrede en verdraagzaamheid. Verpakt in lege dozen.
Verveling weggepinkt door een sluier Watt.
Ah, wat een luxe: de ijzige wind die je bijt.
Poedersneeuw tot in je zakken. Geen mens in de dreef.
Geen weer om een hond door te jagen.
De sneeuwregen plakt in mijn baard.
Bevriest op mijn pet.
Kleeft in mijn sjaal. Ik lijk een wandelende sneeuwman.
Wat een onbeschaamd genot.
Afzien terwijl het niet moet.
En zelf beslissen wanneer het stopt.
Decadent Spartaans.
Toch blij dat ik het deed.
Nog even voelen hoe het vroeger was.
Toen het nog moest...
Pp