Naar de inhoud

Blauwe brieven

Voor m'n poëzie kan je terecht bij Pp. Naam van het Weblog: Ik kan niet schrijven zoals jij leest ...
akke.beakke.be

Berichten van 13 februari 2006 tot 19 februari 2006

Zondag 19 februari 2006

De essentie ...




De essentie ... 		16-02-2006





Eindelijk. De essentie.
Schrijven en lezen.
Ontroeren en ontroerd worden.


Ik heb gevraagd om me defintief te bannen van het Forum.
Ce noeud de vipères.


Ik doe het voor mezelf. Zelfprotectie.
Ik kwets me te fel. Ga dood aan mezelf.
Zij die me kennen, weten wat ik bedoel.
Hoe écht het is.


De virtuele wereld is inderdaad een kopie van de échte.
Misschien nog genadelozer.
Want onzichtbaar, zonder mimiek en zo gemakkelijk als een toetsenbord. Niet gehinderd door scrupules met een snelheid
van 512 Kbps.


Gedaan met die onweerstaanbare drang om te gaan kijken.
En de Don Quichote uit te hangen.
De geslachtofferde(n) moet(en) zichzelf maar redden.
Zelfredzaamheid met de techniek waarover hij/zij beschikt.


Ik kies voor de lankmoedigheid.
De stilte van wit gekoesterd door blauw.
Schoonheid. Welke definitie ze ook mint.


Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer.
Ik reken op jou.



Pp




PS.
Forum op het Schrijvertje.




Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 20:55 Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 14 februari 2006

Schrijvertje in de verte ...








Schrijvertje in de verte ... 		14-02-2006



Onder de titel: *Aarde in de verte*
schrijft Gerard Bodifée, ondermeer dit:


"De aarde is een stofje in een baan om de zon.
De zon is een ster van bescheiden formaat, maar toch groot genoeg om 1,3 miljoen aardbollen te kunnen bevatten.
Nog andere planeten wentelen rond de zon, sommige aanzienlijk groter dan de aarde, zoals Jupiter, maar naast de zon zijn het allemaal kruimels."


Op dat stofje aarde, leven ongeveer een zes miljard mensen.
En als ik Willem Kloos mag geloven dan zijn die allemaal
"god in het diepst van hun gedachten".


Het is dan ook wellicht "normaal"
dat er al eens godsdienstoorlogen uitbreken.


Toen ik zondagnamiddag naar moeder stapte,
tokkelde wat bevroren regen op mijn zwarte paraplu.
In mij zong het verlangen naar schoonheid.


Langs de muren van de tijd en het begijnhof
dwarrelden eeuwen door mijn hoofd.
Micros. Macros. Schepper en schepsel.


En ik hoorde het lied van de regen die
hardop ervan droomde sneeuw te worden.


Toen ik 's avonds terugkeerde
was die droom werkelijkheid geworden.
De avond hulde zich in witte schoonheid.
Hij werd lieflijk en zacht.


Nu dat stofje nog,
droomde ik stilletjes onder de vlokken.




Pp






Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door uvi - un voyageur immobile om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Blauwe brieven

↑ Terug naar de berichten