Berichten van 10 juli 2006 tot 16 juli 2006

Met een zee van tijd.



Zopas nog liep ik met Kristien Hemmerechts over het wit zand van Wissant.
In de buurt van Cap Gris Nez. Met een zee van tijd. (Radio 1).
En geloof me, er vloog een meeuw voorbij m'n raam.

Ondertussen weet je wel dat ik 'un voyageur immobile' ben.
Partir sans sortir. De zee komt naar mij. Ik zwem in mijn zetel.
Ach, het is eerder pootje baden, want nooit een flinke zwemmer geweest.
Hoewel, in mijn zetel ...

En wat doe je als je ligt te denken aan het strand van je verlangen met in de verte de 'white cliffs of Dover'?
Denken. Deze roerloze reiziger denkt dan.

Waarom schrijf ik?
Is het voor de echo van het handjesgeklap van een groot getal?
Of leg ik mij neer in de ontroering van die allenige lezer die mij voelt, die ik raak. In de zee van haar of zijn ziel?

Mag ik kiezen?
Geef mij dan het laatste.
Ach, laat me niet flauw doen, ik hou van klappend vuurwerk.
Maar weten dat je iemand kunt ontroeren zoals je dat zelf voelt, moet slikken...
Iets ongemeens ruim en toch intiem... dat je soms sterker raakt dan de grote gebeurtenissen van het leven.
Als je dat iemand kan cadeau doen... gewoon met woorden...
Wel, dan schrijf je niet voor niets.

Verdienen doe je er niet aan. En voor de virtuele roem moet je het ook al niet doen...  Die is nog vergankelijker dan in de échte wereld.
Een letter, een vingertoets voorbij ... en je bent al vergeten.

Ik kan alleen maar hopen dat ergens
tussen het zand van mijn syllaben aan de kust van mijn woorden
er zich iemand neervlijt en leest,
kijkt en luistert en denkt: ginder zie ik 'the white cliffs of Dover' ...

En dan wind in de haren voelt en regen in de ogen ...

uvi

Vrijdag, trouwdag.

Een boek kan ook geuren naar een herinnering.
Het geheugen van een gevoel.
Soms getemperd, dan weer diep getekend. Als een litteken.

Of een depot van verlangen.
Naar iets wat nog moet gebeuren.
Dan is het nog op weg om herinnering te worden.

Of heimwee naar wat voorbij is. Maar nog droomt van morgen.
Heimwee zonder toekomst is nostalgie, vermoed ik.
Heimwee dat ziek wordt. Dat weet. Maar nog niet aanvaardt.
Alleen in gisteren gelooft en overleeft.

Ik lees in "Kentering van een huwelijk.".

Vandaag vrijdag. Een dag om te trouwen.
Op de pui van het stadhuis te wuiven. Te kijken. Naar morgen.
Fotograaf die moet bewijzen wat er is of niet is.
Ooit was. Visuele vluchtheuvels voor moeilijke momenten.

Soms zie ik in hun lichaamstaal al het puin en de ruïne.
Erger nog. Iets wat er nooit was kan niet geruimd worden.
Leegte. Hoe ruim je dat op?

Ben ik weer te somber vandaag? Het moet dringend herfst worden.
Maar mensen op een pui van het stadhuis laten mij altijd dromen.
Ik merk, helaas, al voortijdig: het bedrog. Marco Borsato.

En toch ... slik ik altijd weer bij zoveel overmoed.
Vermetel vertrouwen. Het gaat je goed lieve mensen.
Zorg goed voor elkaar. En de liefde.



uvi

Doodslag ...


Neen. Niet ik, maar zij.
De overmoedigen, de roekelozen.
Ik ben geen moordenaar. Zij zijn zelfmoordterroristen.

Ik sluit me op. Zonder me af van de hitte en het licht.
Zij dringen binnen. Door een open venster.Op een voorzichtige kier.
Brommen de stilte stuk in vliegende cirkels. Opdringerig, uitdagend.

Ik kan niet rusten, vooraleer de rust is terug gekeerd.
Ze trekken lussen rond m'n hoofd. Verjagen m'n gedachten.
Halen primitieve driften uit hun slaap.

Mijn wraak is zoet, m'n wapen zacht. Een vaatdoek. Klaar voor de was.
Ze voelen de spanning. Trekken zich tactisch terug.
De vijand is geslepen. Waar zitten ze verscholen?

Ik verlaat m'n stellingen. Maar mobiliseer m'n aandacht.
Straks vermorzel ik ze. Met behendige kracht.
O, vermetele vlieg. Jij, ééndagskind. Waarom maak jij van mij een moordenaar?