Berichten van 17 juli 2006 tot 23 juli 2006

De geur van vroeger.


Ik haalde hakkelend het mes doorheen het plastiek en meteen rook ik de zee.
Een zee van herinneringen. Westende.
Dààr was het dat ik in 1961 voor het eerste gerookte makreel at.
In een Kempisch dorpje is er geen viswinkel.

Hoe kan het dat zo'n geur die ontsnapt aan z'n verpakking je meteen 'bouleverseert'?
Je lief, waar je later gaat mee trouwen. En na zestien jaar zal van scheiden.
Je tantes en nonkels, nog jong maar toch al oud. Lachend naar het leven. Allemaal dood.
Ze komen uit dat pakje gekropen. En raar, maar levendiger en schoner dan ze ooit waren.

De zee is blauw. Het water warm. De wolken wit. Het leven is vakantie.
De tijd manipuleert het beeld dat je bewaart. Verbeelding vertekent.
Het huis waarin je woonde is plots kleiner dan dat je het zelf, jaar na jaar, had opgebouwd.

Toeval?
Deze ochtend. Twee meeuwen schreeuwen de zee op de nok van m'n dag.
Langs Radio 1 hoor ik haar klotsen in gezelschap van de wind,
Ik word overspoeld door heimwee.
Naar dingen die ik nooit gedaan heb. Naar iemand die ik niet geweest ben.

uvi

Misschien waait het wel binnen. Een verloren liedje.
Ik denk aan schrijvers die in woorden wonen.
Aan musici in een paleis van noten.
En mensen die het geluk slechts huren. Meestal in hun dromen.

In de verte zie ik de dag verdwijnen.
Hij trekt rode lijnen.
Onder de balans van lust en lijden.
Soms is het leven een boekhouder. Enkel naakte feiten.


uvi


.

Laat de bomen nu maar zwijgen...



Zelfs de mussen houden hun bek.
De hitte kleeft als een tweede huid op de huizen.

Oudjes die anders treuren over de zomers van vroeger,
moeten nu met water de dood op afstand houden.
Hun herinneringen worden week van de warmte.
Parijs telt nog net niet haar doden.

In de verre verte rommelt weer de oorlog.
Vooroorlogse zomers. Het is me wat.
Zalig in een frêle geheugen, lastig in het heden. Eden is ver weg.

In mijn handen prevelen boeken hun wijsheid.
Papier en woorden om de zomer door te komen.
In Beiroet schieten 'ze' die kapot.

Hoe zouden onze ouders de meimaand van '40 beleefd hebben?
Ach, wellicht met plezier. De jongeren toch.
Als de dood wenkt dan zomert het leven.

Soldaten gemobiliseerd. Weg van de strenge controle van ouders.
In het café zingt Zarah Leander.
De "White cliffs of Dover" liggen nog vredig te rusten
met de zee aan hun voeten.
Vera Lynn, da's pas voor later. Als Lili Marleen wacht.

Maar nu wordt er gedanst.
Lili uit de Kempen in de armen van Jef uit de Westhoek.
Mobiliteit was toen nog enkel iets van het leger.
Mensen verlieten het dorp niet. Tenzij om soldaat te worden.
Ze leefden en stierven in de armen van hun hectaren.

Het is ochtend. Ook de wind laat me in de steek.
Ik laat de radio nog zwijgen.
Want straks zingt Willem misschien weer over : Duizend en duizend soldaten.
Altijd iemands vader, altijd iemands kind.

En dàt wil ik niet horen...
Laat de bommen nu maar zwijgen...

uvi