Berichten van 7 augustus 2006 tot 13 augustus 2006

 

 

Roma

 

Stad. Ik stap dwars door haar aders.
Schrijd en schrijf.
Zinnen sudderen in mijn hersenpan.
Straks druipen ze dampend nog op papier.

Op het trottoir een jonge juf.
Zij glimlacht verrast en vrolijk. Hapert even in een reflex.
We schrikken beiden. Niet gewoon mekaar hier te zien.

Zij twijfelt. Maar ze is nu een vreemde in haar rol.
Haar hand verstijft. Nu kan het niet.
We hebben een relatie met elkaar.
Verborgen op dit ogenblik. Maar meestal in publiek.

Zij heeft me eerst aangesproken. Toen het begon.
Ze liep me achterna. Een heer van stand. Zo lijkt dat dan.
Ik beken, was wat onwennig. En wimpelde haar liever af.
Ze was wat opdringerig. Die eerste keer.
En zo buitensporig jong. Met Roma-look.

Nu na jaren lacht ze al van ver. Is zeker van haar charme.
Verleidt me met haar blote tanden.
Op d' Oude Markt. De Gele straat. En de Delhaize.
Zonder schaamte. Terwijl eenieder het zo maar ziet.

Steekt zij haar handen uit naar mij. Ik geef haar twintig cent.
Voor een glimlach is dat goedkoop. OK, ik weet het wel.
Maar heb je al gedacht aan al die anderen?





uvi

 

 

Like a candle in the wind.

De zomer was nog jong toen zij stierf. In volle vlucht.
In een auto. Uit het leven. Voor paparazzi.

Vanmorgen zong de radio voor haar.
Het was nog vroeg in de badkamer.
En zij sloop mijn ochtend binnen.

Zoals gedachten dat kunnen. Of liedjes.
Soms zijn ze er al voordat je er bewust van bent.
En dan drijven woorden door je hoofd als mist over een weiland.
In slierten. Nog wat loom van de nacht.

En Elton John laat je woorden 'whisper like a candle in the wind'.
En weemoed vult de kamer. Leeg van onbestemd gemis.
Wazig als de wasem van warme adem op een venster.
En je tekent, zoals een kind, je jeugd op het aangeslagen glas.
En ze verdwijnt weer even vlug. Als een vingerafdruk.

En dan is er de geur van koffie...
om je te troosten.

 

uvi

Een opa als (g)een ander ...

De natte was geurt. Hij wacht op zolder. Droogt zichzelf. Zonder trommel.
Ik heb m'n korte broeken uitgewassen voor het stukje zomer dat nog komt.
Als maandag m'n kleinzoon van mij een opa maakt.

Ik wou dat ik een opa was als een ander.

Op Pinksterdag samen met m'n kleinzoon de eendjes voeren in het park.
Zoals ik toen deed met zijn moeder. Mijn dochter.

Kijk nou toch, je jurk wordt nat
Je handjes vuil
En papa boos.

Ah, zalige problemen van papa's met hun dochter.

Ben je bang voor 't hondje
Hondje bijt niet
Papa zegt dat ie niet bijt

Op een mooie Pinksterdag
Met de kleine meid

Maar dan wordt haar jurkje een jeansbroek. En lijkt ze op een vrouw..

Vader kan gaan smeken
En gaan preken
Tot hij purper ziet
Vader zegt: pas op, m'n kind
Dat hondje bijt
Ze luistert niet

Vader is een hypocriet
Vader is een nul
Vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul.

Toen al zong ik het mee uit volle borst, maar dat het zo realistisch was,
dat had ik niet kunnen inschatten. Zelfs niet met m'n stoutste verbeelding.

En ze werd zwanger. Meer dan eens.
Het was dan wel niet van een Franse zanger.
Maar de kindjes kregen zowel een blanke als een gekleurde huid.
En geen van hen spreekt mijn moedertaaL

O, was ik maar een opa als een ander.
Oma bakt en kookt, wast en plast en opa houdt de kleine bezig.
Deze opa is ook een oma. Je ziet het niet meteen aan hem.
Want hij draagt een baardje en haren op z'n borst.

Als andere grootouders de zondagnamiddag hun aangevulde kroost uitwuiven
dan zakken ze daarna met een zucht van verlichting in de zetel.
Blij dat ze komen. En weer gaan.
En dan kan je opnieuw heerlijk snakken naar de volgende keer.

Deze opa heeft een erg onregelmatige cyclus.
Eentje van dag en nacht en anderhalve maand lang.
Opa én oma.
En er kan een jaar of vijf tussen zitten. Zoals in die 'pauze'.

Ah, ik wou dat ik een opa was als (g)een ander ...

uvi

Op een mooie Pinksterdag
Tekst: Annie M.G. Schmidt Muziek: Harry Bannink

Een postpaketje van zeven ...

Vroeger. Toen de tijd nog goed en oud was.
Toen hingen er trage vogels in de lucht.
Met in hun bek een vers geboren kind. In volle vlucht.
Zij keken dan even achteloos rond. En dropten het zo maar in de bomen.

Verre van accuraat waren ze. Die vliegende postbodes.
Zo kwam het dat op de ene boerderij er zomaar zeven vielen.
En in de stad, wel ... geen, één of hooguit twee overbleven.
Tja, het was daar dan ook moeilijk vliegen.

Zelf twijfel ik nog altijd aan 't verhaal.
Nooit zag ik er eentje klapwieken met een luier aan z'n langgerekte snavel.
Ik kom uit de Kempen.
Daar zijn de mensen nuchter en gezegend met de nodige dosis wantrouwen.

Bij ons op de purperen heide lagen ze gewoon tussen de rode kolen.
Het was dan ook altijd voorzichtig snijden om zo'n spruit niet te verwarren met een kool.
Vader had geen groene vingers. En toch werden er bij ons drie gevonden.

Misschien hadden de buren die daar wel verstopt. Uit compassie.
Vader was een denker. Geen doener.
En de buren zeiden hem altijd. Staf, hij lijkt op jou.
Ik wist toen nog niet dat ik twee linkerhanden had.

Maar nu, maandag ... komt er zo'n grote zilveren vogel uit Afrika.
Met in zijn buik een hoopje mensen.
En daar tussen een jongetje van zeven.
Blank en alleen. Met een toerist aan de hand.

Ik droom nu 's nachts al van jongetjes van zeven.
Ook een beetje bang. Ik ben zoals hij, alleen. Opa dag en nacht.
En zijn moedertaal is Frans. Zijn mama 'vergat' hem 'Vlaams' te leren.

Mijn radio spreekt nu altijd comme Molière. La première.
Kwestie van mijn tong wat souplesse te kweken.
Elle n'est pas ma langue maternelle.

Mijn vingers zullen stil worden de komende weken.
Eind september vertrekt hij terug naar dat zwarte land.
Nu nog een toerist vinden die hem mee wil nemen.

Een postpakketje. Nog maar net zeven.

uvi