Berichten van 14 augustus 2006 tot 20 augustus 2006

 

Klokken luiden de zondag open.
En m'n kindertijd.
Een korte broek aan de waslijn. Een scheur in m'n jeugd.

In mijn handen ligt een sterk concentraat.
Een blauwzieke Dewulf. Hij pelt de tijd.
Plukjes poëzie. Ze dwarrelen door m'n hoofd.

Pluisjes. Zo licht als een lied. Zo zwaar als het leven.
De wind zorgt voor bladwit. De regen klettert letters.
Een gebundelde ochtend.

Zondag. Het is goed leven in Vlaanderen.
Waar de bommen zwijgen. Als een graf.
Geen bestanden. Ook niet voor Halle-Vilvoorde.

Talen, Vlamen en Walen,
kabbelen naast elkaar.
Ondanks een ferme Leterme.

Laat de dag nog een beetje slapen ...




uvi

 

 

De tijd doden. Bbbrrr ...
Zelf ben ik zonder verveling geboren.
We maakten alles van niks.

Nu hebben ze alles en ze vinden het maar niks.
Tv, computer, spelletjes allerhande...
het is net dat andere dat ze tekort komen.

Geef me een letter en ik bouw een woord.
Altijd een hevige lezer geweest.
Mijn kinderen nooit. M'n kleinzoon al evenmin.
Gebrek aan verbeelding. Een handicap.

Ik word nu opnieuw geconfronteerd met de 'tekenfilms'.
Mijn God, wat bezielt die makers? Wie zijn het? En waarom?

Het is niet meer dan wat je ziet. Gevangene van de camera.
De beperking van een scherm. De gruwel van geweld.
Ik lees in een dagblad : een kind van tien zag al meer dan tienduizend doden.

O, wat een leven ...
als ik ooit eens vijf minuten tijd heb ...

 

uvi

 

 

Natuurlijk, overdrijf ik.
Zelf ben ik groot geworden met Old Shatterhand en Winnetou.
En er was geen concurrentie.
Cowboys en indianen, was alles wat we handen.
En onze verbeelding.

 

 

 

 

 

 

 

Dauwvers. Inktblauw.
In de ochtend zijn de woorden zoveel jonger
dan bij het vallen van de avond.

Het lijkt me alsof ze dan slechts even over het nest kijken.
En zich terugtrekken voor de kilte van een onbekend begin.
Beetje bang voor de dag. Brutale werkelijkheid.
Nog even slapen in je dromen.

Straks is het nog tijd genoeg om wakker te worden.
Voor het geluid van een stem. De drukte van een radio.
Het lawaai van elke dag.

En dan het vervolgverhaal van stofzuiger en stofdoek.
De strijk en de strijkplank. De kookpotten en het fornuis.
Het monotone verhaal van 'het leven zoals het is.'

En nu en dag een ochtend om te dromen dat het anders kan ...

Goedenmorgen ....

 

Het aperitief



In een boekje bladeren. Onder een schemerlamp. In de ochtend.
De wereld door je handen laten wentelen.
Het dorp dat je niet kent. Veraf of dichtbij.

Alleen in je hoofd al, loop je verloren.
En dan zwijgen we nog over dat universum van emoties.
Gedachten en gevoelens. En hoe ze in evenwicht houden.

Die fragiele grens. Van verlangen en vaststellen.
Hoe je droomt en hoe het is.

Langzaam wakker worden in jezelf.
Even voelen en proeven. Van de dag. Nog voor hij begint.
Een aperitief dat meestal nooit het dessert haalt.
Als de avond valt.

 

uvi

Verrimpelde ochtend.

De ochtendstilte wordt gerimpeld.
Door de adem van een kind.

Een geboren Afrikaan. Zijn ogen open en ze bedelen : 'Cadeau, cadeau'.
Hij wil 'keepershandschoenen'.

Zeven oud. Heeft dubbele nationaliteit. Dat belooft.
Voor zwarte of rode duivels.

Nu ligt hij te bekomen in opa's bed. Van tijdsverschil.
Vanochtend nog voor het ochtengloren wisselde hij van lakens.

Zoals zijn tanden. Van zeven.




uvi


De verwarming draait op winter.
Volle kracht vooruit.

Soms word je wakker
met woorden in je vingers.

Je moet ze van je afschudden.
Als water van natte handen.

Dan vallen er druppels letters op papier.
En je zoekt achter titels.

Wat moet het nu zijn?

De derde dag  of  You only live twice.


We horen het wel. Van jou?

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp