Berichten van 27 november 2006 tot 3 december 2006

 

Laat alle deuren op een kier.

 

Er is iets mis met dat boek.
Een tochtige titel.
Corpulente cover. En overvloedig sober.

Binnenin elk blad gevuld.
Zwart van woorden. Een échte Nolens.
Met een overschotje wit.

Hij ligt gebonden in m'n handen.
Zwaar van zinnen.
Te likken aan mijn ogen.

Maar in alle vroegte blijft het frêle gemis.
Verstrengeld in m'n vingers.
Ze zoeken naar wat er toch niet is.

Hoe kan een lezer deze dikke dichter
in al zijn schoonheid volgen?
Geen handwijzer voor de helse tocht.

Zonder leeslint ben ik nergens.
En toch, al lezend,
steeds weer ergens.

uvi

 

Met Pascale in Alaska.


Zopas stond ik aan de afwas. Met Pascale Platel.
Dat kwam goed uit.
Want hij was opgestapeld en twee dagen oud.
Wel afgespoeld met een kwistige dretsj voor het slapen gaan.

Geen tijd gehad. Ach, die vrouwen in m'n leven.
Dochter, ex en geliefde, ze bezetten m'n tijd.
Melk de dag, schreef Timmermans.
Mijn grootvader deed dat met de duiven.

Mijn dochter zit in Amsterdam. Bij haar grootste weldoener.
Maar Pascale staat naast mij. Dat helpt.
Hoewel zoals ik dat verwachtte, ze snatert wat af.
Ik doe het dan maar zelf.

Maar ik zink zo diep weg in haar stem dat ik vergeet.
De tijd en de afwas.
Bijna zou ik 'm afspoelen met tranen van ontroering.

Ho, stop even, Pascale. Ben ik nu ne vent of een ... trut.
Verdomme, wat kan die vrouw me pakken.
Ah, vrouwen, dedju. En radio, een andere zwakke plek.

Alaska. Zondagavond. Radio 1. Van zes tot zeven.
Maar op de internetradio ook aan de afwas.
That's life!

Pascale gaat terug in de tijd. Naar haar warm nest.
Een huis volgestouwd met vijf kinderen. En een pa en een ma.
Zeven gelukkige mensen. Een huis als een L. Van Platel.
Van haar vader. Architect.

En liedjes. Van toen. Verdomme, Pascale, je maakt me klein.
Ik geraak niet meer aan de afwasbak.
Haar moeder, mijn moeder... allemaal dezelfde moeders.

En de liedjes van toen. Pascale, hou me vast.
Ik verdrink in je weemoed.

Buiten schijnt de zon.
Op de vloer liggen broodkruimels.
Het stof lacht groen op de kast.
En de was ligt wirwar in de mand.

Pascale is vertrokken.
Ik ga haar achterna.
That's life!



uvi

Op een blauwe donderdag ...


De geur van koffie.
En de ochtend wordt wakker.
In m'n handen liggen letters.

Ze ontwaken in m'n hoofd.
Het is goed wonen temidden van woorden.
Stille buren. Ze slaan niet met de deuren.

Ze schilderen lente in je ogen.
Ook als de bomen staan te rillen van de kou.
En strooien sneeuw in je dromen. Zelfs in volle zomer.

Raar, die woorden.
Ze wonen overal. Ze verstoppen zich in dauw.
Druppels in een late vrouwenmantel.

En in waterdichte zinnen.
Zoals : ik hou van jou.




uvi

 

 

Woensdag

Hoe gewillig ze zich laat openen.
Door mijn handen.
Ik voel haar huid. Glad gestreken.
Ze geeft zich prijs.

Meer nog. Ze neemt bezit van mij.
Overvalt me met haar zwart bedrukte kanten.
Langoureuse lingerie van letters.
Ze ontbloot haar woorden.

Ik bloos. Ben een jongen.
Oud verloren. Verslingerd aan haar boorden.
Van weidse verten. Vertelde dromen.
Ze plant zich op mijn schoot.

Ik draai haar om. En om.
Bekijk haar. Kolom na kolom.
Betast haar. Van noord naar zuid.
Van oost naar west. Ik lees ze uit.

Uitgelezen

Voortaan, steekt een lieve buurvrouw,
"Uitgelezen" de literaire bijlage van De Morgen,
in m'n brievenbus.
Gisteren zondag vond ik ze en werd zo blij als een kind.
Woensdag komt een ander.