Berichten van 4 december 2006 tot 10 december 2006

 

Bijna als een boer deel ik mijn ochtend in.
In percelen. Letters zaaigoed over velden papier.
Woorden tussen de voren van de tijd.
Ik lijd onder de druk van seizoenen.
Uren van respijt.

In mijn handen ligt het 'Knack'-overzicht Boek 06.
Soepel als een Brabantse glooiïng.
Schrijvers, dertigers, nog puberaal en overmoedig.
Roekeloze eigenwaan getemperd door kritiek.
Heiligen nog voor ze zalig werden verklaard.

Ze rusten in de luwte van m'n handen.
Ik kijk ze in de ogen. Zie de zinnen van hun dromen.
Hun hautaine honger. De expansiedrang van hun gedachten.
De bekendheid van getallen. Oplage vertaald in lezers.
Bang voor criminele recensies. Blokkering van subsidies.

Armoede op zolderkamers, dat is voor dode dichters.
Die het leven verteerden in hun verzen.
Thans is hun ego uitgebreider dan de zee die ze bevaren.
Hun horizon geborneerd door de omtrek van hun hals.
De weidsheid van wijsheid, versleten en vergeten.

Zij werken dwangmatig aan de band.
Voor de zekerheid van hun literair bestaan.
Een villa in Portugal. Nullen op de bank.
O God, van dichters en schrijvers,
wees hen genadig. Laat Cupido hun Muze verleiden.

Uvi

 

Klaprozen

Misschien zal je mij wel gek verklaren.
Maar dat mag.
Je moet je niet schuldig voelen.

Zoals elke dag plooi ik de ochtend open met lectuur.
Ongeveer een uur.
Een ochtendwandeling door het hoofd van een schrijver.
Buiten nog donker. Binnen helder.

Vanmorgen dacht ik dit.

Een boek is een gevangenis.
De schrijver sluit er woorden in op.
Een lezer kan ze bezoeken. Misschien even bevrijden.
In een roekeloze ontsnappingspoging.
Hij wordt zo medeplichtig.

Vanochtend wandelde ik langs bermen.
Midden een veld van klaprozen.
Ze waren nochtans zwijgzaam stil.

De schrijver had ze bekeken en geplukt.
Meer nog hij had ze gezaaid en geoogst.
Zij dankten hun bestaan aan enkele zinnen.
Ik voelde me een klaproos.

Trek me niet uit de grond, lezer.
Want ik verwelk meteen in de vaas van je handen.
Laat me staan en lees me.
Pluk me met je ogen. Want daar wil ik wonen.

In je hoofd.


Uvi

 

Loerhoek*
Dewulf. Mag ik nog even.

Hij geurt naar jeugd. De wierook van weemoed.
Hij tekent tranen in m'n ogen.
Dopt zijn pen in tederheid en veegt ze af aan de ochtend.

Hoe hij mijn hoofd vult. Vandaag mengt met vroeger.
Het licht laat lachen. Het donker verduistermaant.
Dat kan hij allemaal. In m'n hoofd.

Hoe zo'n man mijn hersenen bemant.
Ze ontleedt tot in de laatste kronkel.
Soms ontbloot hij gedachten die ik geklasseerd had.
In de vergetelheid. Het niet meer willen weten.

Ach, Dewulf, ik hoop hem nooit te zien. Te horen.
Hij zou zichzelf onttronen.
Alleen zijn woorden, wil ik. De magie van m'n eigen dromen.
Die hij laat wonen. Op papier.


Uvi


* Verzamelde columns van Dewulf.

 

En het woord werd licht ...

De ochtend is zó donker dat ik hem niet kan lezen.
Ik kijk naar de stilte van het licht.
Bijna een gedicht.

Ik luister dan maar naar de lectuur van de regen.
Haar geratel op het dak. Het getjilp van de goten.
Hun gulzige slikken. En het gemor van het geborrel.

Deze dame is vastberaden verdwaald.
Zij schrijft zich nat op lakens van land en van water.
Ze tikt op verschrikte ruiten.
Wuift met de wolken en huilt met de wind.

Ze lacht om later. Het klinkt als geklater.
Haar vingers vangen m'n oren. Als een schelp de zee.

Wacht, roep ik haar. Ik ga mee.
Tevergeefs. Ze is een nomade.

uvi