Berichten van 18 december 2006 tot 24 december 2006

 

Een dagboek zonder lampjes... over dagen en mensen.

 

De tijd treuzelt.
Traag trekken de wijzers naar morgen, overmorgen ...
Ik spreek hun onzalige namen niet uit.

Die dagen van obligate vreugde.
Het kraambed van wensen. Doodgeboren.
En al die overtollige uren die turen naar nergens.

Het wachten in de kamer van een versleten jaar.
Waarvan het behang gekleurd is met hulpeloze herinneringen.
Een bosje gedroogde tranen op tafel.

Die dagen, ik zou ze willen verjagen.
Van mijn erf. Mijn erfenis.
Het bijna voltooide verleden. Belegd in het heden.

En woorden als toen, vroeger, in onze tijd, ...
die leugenachtige metaforen. De foor van de leugen.
Gewillig vlijen ze zich neer in de ochtend van m'n oren.

Deze hoeren van nostalgie.
Ze laten zich betalen door heimwee en wanhoop.
Op zoek naar hoe het nooit geweest is ...

tenzij in een hoofd.


Uvi




Mag ik het ook eens bekijken zonder bomen en lampjes?

 

En het woord werd lente...


Zal ik hem even openslaan, dacht ik.
Zoals Franciscus van Assisië de Bijbel.
Om te lezen wat God hem wilde vertellen.

En ik dacht, ach, met De Coninck
wordt het altijd wat lente in m'n hoofd.
Ik deed het dus. En je gelooft me niet.
Op pagina 317 van zijn Verzameld Werk, las ik bovenaan:

 

Met niets. Lente. Bijen. De letter z
is ontsnapt. Grassprietje tussen mijn tanden
is niet van mij, liedje ook niet,
handen in zakken wel.

 

Dàt wilde m'n god mij zeggen vanmorgen.
En het lentelicht scheen al een beetje in m'n duister winterhoofd.

Uvi

 

In huwelijk schuilt een lijk

 

Gelukkig is er nog de gazet.
De grens tussen hun tweeën.
Als de ochtend op tafel ligt.
Een non-transitzone.

De woorden blijven bedrukt op papier.
Ze hoeven geen tong te verlaten.
Koffie kabbelt tussen hen in. Monden vol verhalen.
Maar zonder klanken blijven ze stil.

Kil kijkt de dag door het raam.
Speurt naar ontsnappingsroutes voor elkaar.
Winter wikkelt zich rond hun dagen.
Nog even en de dood komt hen halen.



Uvi

Zonder zon


Een ochtend zonder woorden.
Is die niet verloren?
Ik schrijf mist op een grijze lucht.

Een vlucht uit m'n onbehagen.
Dagen zonder licht.
Hoe knip ik de zon aan?

Uvi

 

Moeders die wuiven.
In de donkerte nog van de ochtend.
Ze maken me weerloos weemoedig.

Ik woeker met m'n verleden.
Als een Kempische boer op de zandgrond van vroeger.
Eruit willen halen wat amper gezaaid werd.

Jongetjes die hun moeder achterlaten.
Voor school en dauw.
Verlaten vrouwen. Zonder zonen.

Zij verlaten vrouwen. Later misschien.
Maar nooit hun moeder.
Die blijft wuiven. In hun hoofd.

Uvi