Berichten van 25 december 2006 tot 31 december 2006

Schoenaerts aan de strijk

Mijn gedachten lekken. Ik weet het zeker.
Als ik mijn middagdutje doe, blijft de inkt druppelen in m'n hoofd.
Zonder vlekkendepper klonteren ze dan weer tot woorden.

Vanochtend nog, stond ik met Schoenaerts aan de strijk.
Stijfdood ondertussen maar springlevend op m'n cassette.
Madiwodo. Een radioprogramma uit een vorige eeuw.
Het dagboek over de dagen in een week. Maandag, dinsdag ...

De gestorven golven van Julien krinkelen nog ongehinderd door de ether.
De rimpels van zijn stem deinen uit.
Eeuwige reïncarnatie, denk ik dan, dankzij de techniek.
Zijn woorden doen me rillen. Zelfs aan de strijkplank.

Eén keer ontmoette ik hem. Aan de OLV-toren. Antwerpen.
Hij keek dwars door me heen. Tot in de diepte van m'n ziel.
Sedertdien ligt zijn blik bevroren in m'n ogen.

Weet je wat ik zozeer bewonderde in die man?
Als hij zweeg, dan sprak hij nog.
Ik hoor zijn adem aarzelen. Hij wist te zwijgen als geen ander.
Niet bevreesd voor de stilte.
Mensen die bang zijn van zichzelf, praten zich vol.
Met leegte.

"Een schoon verdriet.".
Zo noemde hij de zelfdoding van z'n dochter.
Alleen groten spreken zo over de dood.
Ik ben zo klein dat ik amper over hem durf te schrijven.

Maar hem even laten leven, vandaag, hier ... asjeblief.
Misschien hoor ook jij nu zijn stem, zijn timbre, zijn articulatie...
Hoe kan hij anders reïncarneren...

Tot morgen, Maestro, aan de strijk.

Uvi






PS.
Vermits hij me uit m'n slaap hield
laat ik dit uiltje hier maar los.

 

Tot aan de horizon

 

En toen dacht ik:

Zelfs als er maar één paar mensenhanden overblijft.
Om je vast te houden.
Als je de horizon nadert. Dan is het goed.

Eén mond die je ooit gekust heeft. Met begeerte. En met liefde.
Dan mag hij dichterbij komen. Geruisloos als het kan.
En zacht. Als een vooroorlogse zomer.

Eén paar ogen. Die je volgen naar de einder.
Je nog even laten vollopen. Met weemoed. Zonder dromen.
Want je weet dat het daar te laat voor is.

En die ene stem. Breekbaar als het ochtendlicht.
Nog even doordrongen van de nacht. Zwoel. Maar zonder zonde.
Want anders mag je niet binnen. Waar je naartoe wil.

En als haar ganse lichaam je dan nog één keer zou bedekken.
Als een lijkwade. Wit van onschuld. Want zonder drift.
Alleen de herinnering eraan.

Dan ...




Uvi

 

God onder de sneeuw ...

De stad waarin ik woon is rijk aan kerken.
Vermits God reeds lang gestorven is,
staan er veel van zijn huizen leeg. Arm en verlaten.

Sommige worden gesloopt, andere mogen verder leven.
In een ander leven. Reïncarnatie heet dat dan.

Geen mis meer. Maar theater of kunst met K.
Dat vervangt zijn Woord. C van Concert, mag ook.

Gelovigen van een ander soort komen aarzelend binnen.
Men noemt ze ook wel eens: toeristen.

Zo passeerde ik gisteren die prachtige gevel van G.
Zijn deur stond open.
En wanneer ik me meestal erger aan tentoonstellingen à la SMAK,
werd ik nu meteen ingepakt.

Witte doeken sleepten zich vanaan het portaal tot aan het altaar.
Uitgestreken sneeuw. En op dat wit verschenen woorden.
Fris uitgekozen. Muziek verzachtte de kilte. En de stilte leed er niet onder.

Zopas na het herlezen van de teksten die ik zo maar cadeau kreeg,
moest ik dit kwijt:

 

 

Gisteren heb ik God gezien
Hij lag besneeuwd te slapen
onder het vel van zijn gewelf

En woorden van mensen
schreven op zijn huid
de tijd vol poëzie

Zijn Woord scheen door de lucht
in mensentaal gekneed door mensenhanden
landen van verwondering getekend op muziek

Graag had ik geloofd
wat Hij mij wilde zeggen
maar letters braken zonder licht

En buiten hing de lucht te klagen
van grijs verdriet
over daken en dagen


Uvi