Archief

 

 

Helaas, heb ik geen streepjes gezet.
Anders had ik geweten
hoe dikwijls ik nu al 'Blauwziek' van Dewulf gelezen heb.

 

Notitie

In alle vroegte doodstil opgestaan
om nog eens het eerste licht te zien.
Wassen, oude kleren aan. Koffie
en dan leven voor het open raam.

Dat is de eerste strofe van het eerste gedicht.
Zopas las ik, weer maar eens, het laatste gedicht van de bundel.
Dat begint zo :

 

Amandier en fleur, 1946

Na iedere oorlog heeft de eerste lente haast.
In de bleekgroene ochtend van een vredestijd
bloeit de amandelboom een droom te vroeg.

 

Zo ziet mijn ochtend er uit.
Donker buiten, blauw van binnen.

 

Ik kocht gisteren 'Loerhoek'. Van Bernard Dewulf.
Daarin liggen zijn columns uit De Morgen te slapen.

Ik betaal graag voor dat boek niet alleen omdat ik er graag in lees.
Nee, vooral uit dankbaarheid. O, maar ook uit puur eigenbelang.
Berekening, zelfs. Toegegeven.

Die man heeft mij al zovele ontroerend mooie momenten
in mijn leven geschonken.
Als ik wil dat hij dat kàn blijven doen,
dan wil ik daar graag mijn Euro voor bijdragen.
Stoeltjesgeld, ken je dat nog? Leesgeld in dit geval.

Hetzelfde doe ik met muziek.
Uit respect en rede
koop ik met reden de cd's van die 'zangers' die mijn leven gelukkiger maken.

Zij geven licht op donkere dagen.
Ik hoef niet te wachten tot Kerstmis.

uvi

Le téléphone pleure ... pas ...

Nog een halfuurtje en dan komt haar stem
hier vrolijk binnen gehuppeld.

Ondertussen heeft de dauw
ijverig het gras wit geschilderd.

En kijkt de zon tureluurs door de bomen.
Ze kruipt nog slaperig uit haar bed.

Ik wrijf de verwachting uit m'n ogen.
Om haar beter te zien. In volle hoop.

Mijn oren staan op scherp.
Ze luisteren al zonder te horen naar lieve woordjes.

De telefoon blijft onbarmhartig stil.
Hij heeft z'n hart verloren. Aan een stem.

 

Happiness has no history

Laat ik maar eens verdwalen in m'n eigen dagboek.
Het verdriet aan m'n hand. Wij samen.

Het kan nog net. De ochtend is jong en onervaren.
De dag heeft 'm nog niet besmeurd. En toch...

Letters vielen door m'n handen als bladren van een ouwe boom.
Het is herfst in m'n hoofd.

Moeilijke dichters zijn een gemakkelijke hap voor recensenten.
Ze kunnen dan etaleren hoe literair wetenschappelijk erudiet ze zijn.
Bekijken zichzelf in de spiegel van beschouwingen en glanzen van genot.
Zelfingenomenheid.

Ah, lieve lezer, je volgt me niet. Logisch, ik ben onduidelijk.
In de 'Poëziekrant' schrijft Anneleen de Coux een essay over
de vier dichters van 'Twist met ons'.

Anneleen is een geleerde dame. Dat vertelt Google mij.
En sinds ik God verloor, geloof ik in Google.
Derhalve mag ik niet twijfelen aan haar "weten-schap".
Maar ze strooit wel pijn over m'n lezersziel.
Knabbelt aan m'n bewondering voor Dewulf.

Ik citeer:
"Op het formele en talige vlak heeft deze poëzie dus weinig te bieden.
De gedichten van Bernard Dewulf lijken hun kracht te moeten halen uit datgene waarnaar ze verwijzen.
De liefde van een man voor zijn vrouw, zijn kinderen, zijn ouders, een (verboden) vrouw uit het verleden.
Tederheid, angst en vervreemding. Dit werk biedt kleine taferelen uit een leven dat, in zijn kleinheid, groots is, zoals alle levens.¨
...
Maar zelden weet Dewulf de indruk van anekdotiek echt te overstijgen ..."

Wil JIJ, lezer, een dichter worden...
schrijf dan nooit meer over de liefde voor ... cfr citaat hierboven.
Je valt tussen de plooien van de wetenschap.

Gelukkig schreef ik reeds dikwijls:
"Weten" is voor "wetenschappers", een dichter "vermoedt" slechts ...

De dame maakt dan ook niet te veel woorden vuil aan m'n lievelingsdichter.
Happiness has no history.

En zo bleef ik achter met een afgebroken dichter in m'n hoofd.
Ik koester nu zijn gedachten ...

uvi

Ollekebolleke

Misschien ben ik wel een kei. In de rivier van het leven.
Maar dan een zachte kei. Van het soort : peperkoek.
Ik weet dat het een moeilijke combinatie is met al dat water.
Maar ik vertrouw op je verbeelding, lezer.

Een rimpeling op papier.
Misschien ben ik dat wel.
Geen vlakke spiegel.
Neen, daarin herken ik me niet.

Waarom, dit matinale filosofietje.
Ach, daarnet kwam ik m'n eigen gedacht tegen.
In De Standaard der Letteren.
Nog maar eens en: neen, ik ontvang geen percentje.

Boekenbeurs. Meer beurs dan boek.

Ik citeer Sam De Graeve:
"Kortom, ben je geïnteresseerd in boeken,
dan heb je op de Boekenbeurs niks verloren.
Het is een ode aan de verkoop, niet aan de verbeelding,
niet aan de wonderen die zich in boeken vaak aan lezers openbaren."

Voilà, een tweede kei. Binnenkort leggen we nog een dam aan.
Ik begrijp ook niet waarom men "7 Euro "
durft te vragen om boeken te kunnen kopen.

Stel je voor dat je een entréebiljetje zou moeten aanschaffen
om je lichaam te spijzen in een restaurant.
Met of zonder sterren. Om aan het voedsel van de geest te geraken
moet dat wél, blijkbaar.

Maar dan dat "Ollekebolleke". Ook in DSL.
Zie lager de definitie volgens Wikipedia.

Ook hier frons ik even de oevers van m'n rimpelende vijvers.
Sjonge, de techniek overheerst de schoonheid en haar ontroering.
Rijmt het niet of kan je niet goed tellen, dan bestaat het niet.

Lieve lezers, je mag me tegenspreken, tegenschrijven...
als dat woord zou bestaan.
Maar deze nederige dienaar zal je nooit trachten te raken, aan te raken,
met het tellen van z'n verzen. Hij kàn amper op z'n vingers vooruit.

Hij zal wel, bijna ongemerkt, zachtjes willen binnenraken
in dat unieke plekje van jou.
Dààr waar jij je gevoelens bewaart.
Diep bestoft in je herinnering of dagvers op de plank van je verlangen.

En ik zal je een hand reiken om aan dat potje ontroering te raken ...
maar dan moet je alleen verder ...

uvi

Olleke bolleke

Rubi solleke

Olleke bolleke

Knol!

Ollekebolleke (dichtvorm)

Ga naar:

Het ollekebolleke is een versvorm die in

In het Engelse taalgebied was het ollekebolleke al sinds 1951 bekend, onder namen als Jiggery-Pokery, Higgledy-Piggledy of de Double Dactyl. De laatste naam verwijst naar de versvoet van het ollekebolleke: een dubbele

 

 

Goedenmorgen,

 

Ruik even aan dit bericht. En?

De geur van pannenkoeken? Juist.

Ik heb m'n ochtend verwend met Allerheiligenromantiek.

Want als ik het zelf niet doe, dan niemand ..

Hoe kan men de doden eren, denk ik dikwijls,

als men de levenden niet liefheeft.

Straks hang ik zeven witte rozen aan het 'duivenhokje' van m'n vader.

Misschien doe ik dat wel voor mijn moeder. Bijna negentig.
Bij haar luister ik voor de duizendste keer naar datzelfde verhaal...
duizend bloemen in haar hoofd .

Zou dat niet Allerheiligen zijn ?

 

uvi

 

 

 

Aan de afwas

 

Wilde eenden cirkelen als tamme duiven rond het huis.
Voor het keukenraam schudt de acasia frivool haar kopje.
Nog sexy met een fris groen lentekapsel.
Terwijl de herfst haar haren dringend hoort te kleuren.

Waar dienen seizoenen anders voor?

Door mijn handen schuifelen herinneringen.
Glazen met verdwenen genot.
Breekbare gedachten. Nog nat van gisteren.
En fragieler dan de liefde. Ik brak al wat.

Ik hou ze naar het licht. De acacia knikt.
Ze zijn weer klaar voor vers verlangen.

 

 

uvi

 

 

 

 

De seizoenen van de tijd.


De nacht sluipt het huis uit.
Neemt het duister mee in z'n spoor.

De wekker heeft me bedrogen.
Of ik hem.
De enige klok die ik gisteren vergat van seizoen te veranderen.

De tijd wordt gemanipuleerd. En de mens is het slachtoffer.
De wekkerradio kleurde rood op acht uur.
Plichtsmatig sloeg ik de lakens om.
De naakte realiteit bleek later met een uur vertraagd.

M'n ogen moe. M'n hersenen nog niet uitgeslapen.
Gelukkig waren de woorden in DSL al wakker.
Ze lagen reeds te wachten. Nog opgevouwen in de krant.

Ik plooide hen open en de dag begon.

uvi

 

Ochtendkuren


Ik heb de tijd
hersteld.
Al z'n zomersproeten
één na één herteld.

En dan het ritme
van z'n klokken
minutieus versteld.

Op de kadans
van een trage winter
ingesteld.

Nu mag ik
bibberen en beven.

Waar is dat uur gebleven?



uvi

Het vet (is) van de soep

Je moet al een doorgewinterde masochist zijn om schrijver te willen worden.
En zeggen dat het altijd m'n droom was.
Tot ik kaal werd en de jaren van verstand in zicht kwamen.

In de Standaard der Letteren verdienen recensenten geld
om schrijvers (of would be-literatoren) te liquideren.
Onder de titel hierboven aangehaald schept de kok van dienst
de beste brokken uit de laatste soep van Luc De Vos.

Hij eindigt met, ik citeer:
"Het hoort vlot te lezen, maar na honderdzestig bladzijden
van dit kinderachtige proza snak je naar taal voor plus-twaalfjarigen."

Onder de kritiek is er is ruimte voorzien om maximaal vier sterren in te kleuren.
Ze blijven alle vier vaal als een volle maan. Leeg.

Mark Cloostermans, de beenhouwer van dienst,
zal ook geen vrijkaarten krijgen voor een optreden van Gorki, vermoed ik.


uvi

 

De Standaard der Letteren.

 

Dààr liggen letters.
Te waken. Te wachten.
Op het licht van ogen.

Op het tasten van vingers. Tastzin.
Betaste zinnen.
Het zintuiglijk zingen. Noten in letters gegoten.

Ogen. Bogen begeestering. Gespannen over de ochtend.
Gebogen over het landschap van woorden.
Vingers als voeten. Over de vlakte.

Villa's van papier. Schrijvers in residentie.
Vampiers van gedachten.
Vlinders vertrekken. Met vleugels van plezier.



uvi