partnerruil

Vanavond kregen we Frau und Herr Müller aus Bayern op bezoek. Op het menu stonden zeeschelpjes, die Elisabeth en Bea gisteren gevist hadden. Diarmuid en Bea probeerden vandaag een grote vis te vangen. En Diarmuid had er een geapporteerd, grapje natuurlijk. Zo te zien, geloof ik dat Bea zich beter in de zee voelt dan op het land.

Onzin, pure onzin! Via het internet vind je via Meteofrance het weerbericht. Vandaag werd regen voorspeld. Het werd een dag met volle zon en 25 graden! En reeds vele dagen krijgen we verrassingen. Dat komt omdat een lokaal weerbericht eigenlijk niet bestaat. Het weer wordt gemeten in Brest en Landivisiau, vele kilometers hier vandaan. Het is dan best mogelijk dat het in binnenland regent, maar hier houdt de zon stand. Maar eigenlijk interesseert het weer mij geen fluit. Als het niet regent, dan kan je nooit droog worden en als de zon schijnt, dan fluiten we een lied zoals de vogels. T-shirtje aan, korte broek, rugzak en fototoestel en dan leg ik mijn kilometertjes af met militaire pas van Aber Benoit naar Aber Wrac’h. Ik passeer het bejaardentehuis "NotreDame des Anges" en bestel alvast een kamertje met zeezicht voor binnen een twintigtal jaren. Je kan niet vroeg genoeg je toekomst voorbereiden.

Momenteel is het ideaal voor kitesurfers en plankzeilers. Een stevig windje, een felle zon en je waant je op de Bahamas. Vandaag heb ik wat foto’s genomen in HDR, high dynamic range. Ik neem mijn statief en maak vijf foto’s, één correct belicht, twee onderbelicht en twee overbelicht. De camera mag geen millimeter bewegen. Dan zorgt de software voor een samengeperst beeld met hoog dynamisch bereik. De drie laatste foto’s zijn HDR-opnamen.

Omdat het koor Luci Care gisteren in st. Pabu zo geweldig was, plaats ik nog een foto van de dirigent en de soliste. Samen hadden zij een stuk uit de “bruiloft van Figaro” op meesterlijke wijze gezongen. Beide stemmen galmden door de kerk. Verder is het hier een rustige dag. En dan is een stemmig beeld van de kerk van Ploudalmézeau op zijn plaats.

Het concert in de kerk van St. Pabu was overheerlijk. Het koor Luci Care werd geleid door de enthousiaste dirigent Pierre Figaro. Aan de piano zat Anna Laot uit Oekraïne. Er was ook nog een soliste uit de Elzas. Het applaus was zo overdonderend dat zij drie extra nummers brachten. En wij, afgevaardigden uit Duitsland, Nederland en België werden verwelkomd door de inleider.

Zie ze daar zitten, vijf dames vol levenslust! Uiteraard is die van ons daar ook bij. Benieuwd of er nog evenveel levenslust in zal zitten bij het afwassen, eten klaarmaken en de was doen. Itschie, het lieve Nederlandse hondje, is ook weer van de partij. En dan kwam Rudiger, een oud-medewerker van de camping nog even langs met zijn authentieke solex brommer. Morgen ga ik naar een concert in de kerk van St. Pabu. Daar zingt een koor, waar ook Hubert, de campingbaas in zit. Ik ga niet alleen en, zoals vorig jaar, rijdt Corry, een leuke Hollandse meid, weer mee. Omdat Bea het zaakje niet vertrouwt en om mij in toom te houden, zit er nog een koppel uit Bayern in de auto. Voor wie het wil weten, Corry in een flink eind in de 70.

De regenbui is over en de zon laat alles opdrogen. De algen kunnen terug buiten hangen om verder te drogen en te krimpen. Met een Duitser spreek ik het “Hochdeutsch”, maar een inwoner van Keulen met zijn “Kölsch” dialect was een beetje geërgerd dat ik zijn dialect niet direct verstond. Men kan van mij niet verwachten dat ik de Duitse streektalen beheers.
Deze avond was het concert met Xavier Quemet. Hij bracht op meesterlijke wijze rock, blues en Engelstalige protestsongs uit de jaren 60-70.

De droogte heeft drie weken lang stand gehouden. Eindelijk is het beginnen regenen, een verademing voor natuur, dier en mens. De strandwandeling is verfrissend anders en toch zo gezond! Het gras is zo bruin als een jutezak die tien jaar in de kelder gelegen heeft.

Het wordt stilaan half juni. De gemeentewerkmannen maken alles klaar voor het hoogseizoen: reddingsboei plaatsen, waarschuwingsborden voor de getijden, niet tussen de beplanting in de duinen lopen, enz… Deze morgen was er nog een leuk mistbankje voor de zon met volle kracht uitbrak. En dan zie je hier ook nog een selfie van myself tijdens mijn ochtendlijke voettocht. Elke week vindt hier een culinaire cursus plaats. Naast het verwerken van algen of zeewier was het nu de beurt aan het klaarmaken van een dessert “millefeuilles”.

Alsof het nog niet genoeg was… Bea in diep gesprek met Christel over breien. Dan ligt de brave Felix te soezen tussen de ligzetel. Er is nog veel werk aan de algen. De “laminaire” moet nog gedroogd en geblancheerd worden. Het lijkt net een vel van een krokodil.

“Spaghetti de mer” is verwerkt in potten. We kunnen ze een ganse tijd bewaren en opdienen bij een originele maaltijd. Wie ooit nog bij ons komt eten, zal het geweten hebben. Günter is volop bezig met de verwerking van zijn nieuwe oogst. Je ziet ook dat het hier volop zomer is. Elisabeth en Bea zijn drie uur in zee geweest om elk hun emmer kokkels te verzamelen. Met enige fierheid poseren ze met hun hark. Morgenavond gaan we de kokkeltjes samen degusteren als voorgerechtje.

Een rustige oude dag is aan deze mannetjeskrab niet gegund.

Ormeaux, oftwel zeeoor, is een delicatesse. In chique restaurants krijg je er drie stuks voor 45 euro. Wij kopen er een paar bij de kweker en luisteren goed hoe je ze moet klaarmaken. Het zijn slakken, die aan de rotsen kleven, een beetje zoals bloedzuigers of huisslakken met een schelp op de rug. De kleur van de schelp varieert volgens de voeding, algen. Je maakt de schelp los, je klopt drie keer met een hamer op het vlees en dan bak je de ormeau twee minuutjes in een pan met boter. Opdienen met peterselie of een slaatje. Hieronder zie je ook nog een foto van de kwekerij, waar de klant zijn krab kiest. De vriendelijke mevrouw vist de mannetjeskrab uit het bassin. Het weer blijft mooi en het loont de moeite een avondwandeling te maken langs het strand.

Bernard Jezequel is tegen de 70. Met krachtige stem en gitaarkunst bracht hij gisteren drie uur lang zonder ophouden Franse kleinkunst en folkmuziek. Sedert twee weken hebben we hier nog geen regen gezien. Het zand is droog en de campingmedewerker heeft zijn handen vol om de bloemen water te geven.

Het leven hier op camping Les Abers kent zijn dagelijks gangetje. Vele kampeerders komen aan onze voortent langs voor een babbel, eerst zij die nog moeten eten en dan zij die al gegeten hebben. Het is hier zowat de zoete inval. We hebben niets liever dan met vele kampeerders te praten in het Frans, Duits, Nederlands of Engels. Al een paar jaar kennen we een leuk koppel uit Bayreuth. Hij wil een hond, maar zij niet. Dan moet hij maar even wachten tot zij er niet meer is. Hij heeft al een naam voor zijn hond: post mortem. En herr Fritz komt langs met zijn levendig hondje Anton (aus Tirol). Een stijlvolle Londenaar komt bijzonder grappig uit de hoek. En Claudia geeft ons adviezen over leuke campings in Noord-Duitsland.
Vanavond is er terug een gratis optreden van een Bretoense folkgroep. Hier wat foto’s van de muziekavond van vorige week.

Vandaag zijn alle foto’s “gestitcht”, hetgeen betekent dat vier, vijf of meer foto’s samen één beeld geven. Elke foto is op zich slechts een onderdeel en niet te bekijken, maar samengevoegd tot een geheel, in lappen, wordt het een opname, een schilderij, met fijne detaillering. Het kan een panorama zijn, maar evengoed een gevel van een gemeentehuis met 9 puzzelstukken. Er is wel wat werk om zo’n “schilderij” te maken, gemiddeld een half uur. Hier de beelden van het gemeentehuis van Landéda, een landhuisje en de kapel “Sainte Marguérite”.

Collega fotograaf Günter en ik hadden vorige week een fotoreportage gemaakt van de kapel van St. Jaoua in Plouvien. We hebben ons best gedaan en een DVD met panoramische bewegende beelden is nu het resultaat. Met enige fierheid gaan we deze DVD bezorgen aan de verantwoordelijke van de conférerie, de genootschap van de heilige Jaoua. De heilige man draait zich om in zijn graf van contentement.
Le Conquet is een toeristisch oord ten westen van Brest. Bea en mijn visakaart hebben hun best gedaan om de mooiste Bretoense souvenirs over te brengen van de winkel naar de auto.
De boeren beginnen te klagen over het gebrek aan neerslag. Als het zo droog blijft, zullen ze binnen enkele dagen hun velden moeten bevloeien. We zitten hier in een uiterst westelijke hoek van Frankrijk, aan de oceaan. De wind komt al vele dagen uit het noordoosten, waardoor regen uitblijft.

Is dit het monster van Loch Ness? Neen, het is Bea die aan het zwemmen is in de Atlantische Oceaan. De oversteek naar America is wel wat ver gegrepen, maar het getuigt toch van moed om het zilte water op te zoeken. Mens en hond zijn tevreden, meer moet dat niet zijn.