1 November.

Op woensdag, 30 oktober 2013 zijn mijn dochter en ik ook naar Santiago de Compostella vertrokken.
We namen daarvoor het vliegtuig van Charleroi naar Madrid. Daar de metro naar het station Charmartin en de trein van Madrid naar Santiago.
De treinreis duurde 5.45 u. Het was een hele onderneming.
We wilden hem verrassen, maar toen we daar kwamen rond 20.55 u. wisten we uiteindelijk niet goed, hoe we hem moesten vinden. Via een vriend wisten we dat hij in San Lazaro was. We dachten ook de straat te kennen, maar niets was minder waar. De taxi bracht ons naar het Hotel San Lazaro, daarnaast was een pelgrimsherberg die echter niet San Lazaro heette. Toch geraakten we daarbinnen via een behulpzame Spanjaard. Mijn dochter mocht tussen de bedden lopen om haar vader te zoeken, maar vond hem niet. Na een zoektocht op de gsm van diezelfde Spanjaard vonden we uiteindelijk het adres. Ik had hem ondertussen ook nog gebeld om zeker te zijn van zijn verblijf daar. Dus gingen we met valies op zoek naar het verblijf. We vroegen het nog eens in een bar en waren op de juiste weg. Daar aangekomen was ook alles pikdonker alleen zagen we in een afdeling licht en gingen erop af. Twee vrouwen daar gaven ons toch wat moed als we hem beschreven en lieten ons binnen in de slaapzaal. Hij lag met zijn hoofd naar de deur zodat we hem toch nog niet onmiddellijk zagen. Jan rechtte zijn hoofd en was heel verrast ons daar te zien. Toen hebben we nog wat bijgepraat in het salon. Daarna moesten wij weer verder naar ons hotelletje die veel verder daar vandaan lag. Jan ging met ons mee naar de bushalte waar de bus ons moest afzetten op een plein en wij dan verder konden.
Dat ging echter niet zo vlot als gedacht. We vroegen het aan een studente die het kennelijk goed wist zijn, maar we moeten wat te ver gelopen zijn en vroegen het in een bar. Die gasten keken weerom op hun gsm maar lieten ons dan ook nog wat te ver lopen. Uiteindelijk vroeg Emmelie het in een heel duur hotel die nog open was en we kregen we ook een plannetje mee. Wij liepen verder de duisternis in een helling op. Ik dacht dat mijn hart eruit ging springen van de stress. Op de helling belde Emmelie naar ons hotel om te zeggen dat we eraan kwamen maar het niet juist vonden. Het was toen 23.30 uur. Zij zei enkele herkenningspunten maar die klopten niet met wat wij zagen, op het plan zag ik dat wij toch niet meer de helling af moesten en op goed geluk af gingen we rechtdoor en uiteindelijk zagen we de zuster op de hoek van de straat staan. Oef... we sliepen in de campus en deze werd uitgebaat door zusters. Eindelijk een kamer en een bed want we waren doodmoe van de trip en de stress.

Je ziet een foto waar we Jan vonden in de pelgrimsherberg San Lazaro.

Ja een koffietje lust hij nog wel.

Aan km paal 100!!!
In de gietende regen lopen maar nog 10 km verder!
Om 14.31 u. schrijft hij een gsm bericht dat hij toch gestopt is aan 98 km en dat het ook slecht vermeld stond langs waar hij verder moest.

Inderdaad, een hevige regenbui in de voormiddag. Hij had gedacht aan stoppen in de voormiddag niet te doen. Veel wind tot 100 km/u en die regen. Op tv daar heeft men er beelden van getoond. In de namiddag werd het toch zonniger en hij kwam om 15.33 u. aan in Hospital de Condesa. Een herberg met 18 slaapplaatsen. Geen keuken. Dus maar uit eten met enkele nieuwe vrienden. O Cebreiro is voorbij. Een lastige tocht en dan nog die regen en die wind erbij. Zijn schoenen waren doorweekt en konden wel wat drogen bij de verwarming van de herberg.