Berichten van 30 september 2013 tot 6 oktober 2013

Van deze dag weet ik enkel dat ze met veel moeten samenslapen. Dat er nog enorm veel volk op wandel is. Moet er dan niemand werken?
Het heeft wat geregend op het einde van de dag, maar ze hebben er geen hinder van gehad.Geslapen in Estella 440 m.
Hier zijn veel pelgrims die pas in Spanje begonnen zijn en daarom veel mensen met pijnlijke voeten. De voeten van Jan houden het nog goed. Ze zijn ook al wat getraind en stappen vlugger dan de pas begonnen pelgrims, maar er zijn ook Koreanen en andere jonge gastjes die hen toch nog durven voorbij steken. Laat je niet doen hé!

Foto's door Piet Vranckx.

Zij schreef daarnet het volgende.
Het was een verrassend blij weerzien. Jan was helemaal ontspannen, had ik de indruk.
Hij zag er gelukkig uit en het was ontroerend hoe hij in de kerk van Orthez, "Panis Angelicus"zong.
Toen hij belde dat we toch eens naar de slaapplaats moesten gaan kijken, vonden we een verrassend mooi, oud torentje waar ze heel goed gehuisvest zaten. De was, was al aan het draaien en een andere pelgrim had al 3 kopjes gezet voor thee voor hen met peperkoek.
Een leven waar we toch echt niets van weten, alleen maar als je het zelf doorstaat kan je dat begrijpen.
Het is ook een hele confrontatie met jezelf denk ik. Met Helmud erbij loopt het dan weer anders, maar ik denk dat dit erbij hoort. Mensen ontmoeten, een stukje met hen de weg opgaan, loslaten en weer alleen verder trekken tot er weer iemand op je pad komt.
Zondag (dus eergisteren) toen ik een smsje stuurde, zat hij al in Pamplona! Het grootste deel heeft hij al achter de rug. Ook het moeilijkste denk ik, want de route in Spanje die hij nu volgt, is wel meer gericht op de pelgrims.
Dit was wat zijn zus zo mooi schreef. Toch leuk als iemand van je gezin eens langs komt en dan nog foto's neemt ook.