24 Juni Yosemeti

Ja, Marcelline we beginnen onze dag met een otbijt bij Erick Schat's. Ria neemt een croissant met hesp en kaas en een rozijnenkoek. Zelf ga ik voor een Choco croissant en een appelflap.

Om 8.30u. vertrekken we naar Yosemite een rit van 256 km. Eerst gaan we naar het Mono lake. Mono Lake is meer dan 1 miljoen jaar geleden ontstaan, het is een van oudste meren van heel Noord-Amerika. Het heeft een oppervlakte van ruim 150 km². Een van de meest opvallende kenmerken is de aanwezigheid van vreemd gevormde kalksteentorens in het water en op de oever. Deze torens worden tufa’s genoemd. Het ontstaan van de tufa’s Gedurende het lange bestaan van het meer, zijn er grote hoeveelheden mineralen en zout vanuit de omringende bergen het water ingestroomd. De enige natuurlijke manier waarop het water weer verdwijnt, is verdamping. De mineralen en het zout blijven daarbij achter, en daardoor is het water nu 2,5 maal zo alkalisch en maar liefst 8 keer zo zout als zeewater. Onder de bodem van het meer bevinden zich zoetwaterbronnen. Het zoete water bevat veel calcium, en dit vermengt zich met het zoute water in het meer. Het calcium verbindt zich met het zout, en deze combinatie slaat op de bodem neer in de vorm van kalksteen. Het duurt vele jaren voordat op deze manier een tufa is gegroeid. De torens in het zuidelijke deel van het meer zijn naar schatting 200 tot 900 jaar oud.

We hebben wel geluk voor het verder zetten van onze tocht. De Tioga road is pas van verleden zaterdag geopend. Normaal opent hij half mei maar door de grote hoeveelheid sneeuw deze winter is hij zo laat geopend. Dit is, met een hoogte van ruim 3000 meter, de hoogste voor auto's toegankelijke weg in Amerika. Reeds van bij het begin van de Tioga wacht ons een prachtig zicht.

Daarna een stop bij het Ellery lake.

Tenaya Lake wordt beschouwd als een van de mooiste meren in de Sierra. Op veel plaatsen kan je stoppen bij mooie viewpoints.

Hier nog zo een mooi viewpoint.

De meest indrukwekkende plek is Olmsted Point. We hebben ook een goed uitzicht op Yosemite Valley. Doordat je hier vanuit een heel andere hoek kijkt, is de prominent aanwezige Half Dome in eerste instantie niet eens makkelijk herkenbaar.

We komen stilaan in Yosemite vallei en en krijgen een prachtig overzicht vlak nadat we een tunnel zijn doorgereden.

Yosemite Valley Deze vallei is 900 meter diep en 3 kilometer breed. Het gebied is wereldberoemd vanwege de indrukwekkende watervallen, weiden, kliffen en ongewone rotsformaties, en het is het drukst bezochte gedeelte van het park.

En ja, vandaag overnachten we in een tent. Reeds 9 maanden op voorhand besproken was dit nog de enige oplossing om te overnachen in Yosemite village.

We verlaten Las Vegas, een rit van 518km. staat ons te wachten naar Bishop. Vandaag is het zonnig en warm (100°F. of 37°C.) maar dat wijzigt nog overdag, het wordt dan snikheet(120°F. of 49°C.). Rdelijk snel komen we in Death Valley. Death Valley is de heetste, droogste en laagste plek van heel Noord-Amerika. Ondanks dit afschrikwekkende imago, is dit Nationale Park erg populair bij natuurliefhebbers. De vallei bevindt zich voor een belangrijk deel beneden het zeeniveau, en wordt omringd door hoge bergtoppen die vaak met sneeuw zijn bedekt.

Naast de Badwater Road strekt zich een enorme zoutvlakte uit, het Badwater Basin. Er zijn daar een aantal vlonders aangelegd zodat je eenvoudig een klein stukje het gebied in kan lopen. Op een bordje staat aangegeven dat het Badwater Basin zich op 85,5 meter beneden zeeniveau bevindt.

We zien rotsen in allerlei kleuren (roze, groen, paars, bruin, zwart), bewijsstukken van de meest heftige vulkanische activiteiten die in Death Valley hebben plaatsgehad.

Even verder ligt het uitkijkpunt Zabriskie Point. Je hebt hier een adembenemend mooi uitzicht op een bijna onaards woestijnlandschap, badlands genaamd. Verrassend genoeg is dit landschap vooral gevormd door water!Het regent niet vaak in Death Valley, maar de weinige buien die er zijn, zijn vaak bijzonder heftig. Het water kan niet wegzakken in de bodem, en daardoor moet er in korte tijd heel veel water worden afgevoerd, waardoor diepe geulen ontstaan in het zachte gesteente.

Het gebied waarin deze duinen liggen heet Mesquite Flat, en het wordt aan alle kanten door bergen omsloten. Het zand waardoor deze duinen zijn gevormd, komt vooral uit de in het noorden en noordwesten gelegen Cottonwood Mountains.

We volgen de weg naar Lone Pine en komen onderweg nog vele mooie uitzichten tegen.

Rond 17u.komen we moe door de hitte maar voldaan in het hotel in Bishop aan.

Omdat we zo moe zijn zoeken we niet ver naar een Restaurant maar gaan recht tegenover het hotel naar de keten Dennis. Ria neemt vis Tilapia met citroen aardappel puree gemengd met kaas en gekookte ei. Zelf neem ik gewoon kippeboutjes met Barbequesaus.

Erick Schat's Bakkery is uitgegroeid tot een belangrijke toeristische attractie, Het is een Nederlandse bakkerij,

Vandaag doen we het eens echt rustig aan. De eerste keer opgestaan om 8u. deze vakantie. Ontbijten doen we in het hotel met een fantastisch ontbijtbuffet. Daarna gaan we naar de strip en kopen een buskaart voor een volledige dag. Het is immers te warm om te lopen. Het eerste hotel dat we bezoeken is het Flamingo hotel met flamingos in de tuin.

Daarna komt het Ceasar Palace aan de beurt.

En zo kuieren we de ganse dag door de stad.

De Coca cola store mogen we ook niet vergeten.

Plots merk ik dat mijn GSM uit mijn broekzak is verdwenen. Zijn we onmiddelijk naar de kamer gegaan om via internet mijn Simkaart te blokkeren. Daarna nemen we de bus naar Fremont street in het oude centrum van Las Vegas. De Lightshow - The true Fremont Street Experience Op één van de grootste videoschermen ter wereld wordt over een lengte van bijna 500 meter ieder uur gedurende 10 minuten een show afgespeeld. Miljoenen lampen en duizenden watt aan geluid zorgen voor een adembenemend showpel die we jaren later nog steeds zullen herinneren als één van de hoogtepunten van ons bezoek aan Las Vegas.

Ondertussen is het reeds 8.30u. en gaan we eten. We kiezen voor een seafood buffet in een van de casinos van Fremont street.

Deze morgen afscheid genomen van Marcelline en Jeff. Wat zijn die 2 dagen voorbij gevlogen. Maar het waren 2 onvergetelijke dagen. We hebben heel veel herinneringen kunnen ophalen. Ook naar de familie films gelet van toen Marcelline nog een Baby was tot haar tienerjaren. Jeff behulpzaam als altijd heeft nog onze voorruit proper gemaakt.

En toen moesten we vertrekken naar Las Vegas een rit van 542 km. We werden uitvoerig uitgezwaaid door Marcelline en Jeff.

En toen waren we weg.

Het landschap was eentonig, cactussen en Yosua bomen.

We komen stilaan in de buurt van Las Vegas en maken een stop bij een klein meer.

Een paar kilometer verder zijn we dan bij de Hooverdam. De Hoover Dam is een betonnen boogdam in de Colorado River ter hoogte van de Black Canyon (op de grens tussen de Amerikaanse staten Arizona en Nevada). De dam – die 48 kilometer ten zuidoosten van Las Vegas ligt – is vernoemd naar Herbert Hoover die een sleutelrol speelde bij de bouw van de dam, eerst als Secretary of Commerce (Minister van Handel) en later als president van de Verenigde Staten. Hoover Dam werd gebouwd door Six Companies Incorporated, onder leiding van Frank Crowe. De bouw begon in 1930 en werd in 1936 afgerond, ruim twee jaar voor de geplande datum. Ook zien we de Memorial Bridge. Als in november 2010 de spectaculaire Mike O’Callaghan – Pat Tillman Memorial Bridge open gaat, is de acht kilometer lange Hoover Dam Bypass voltooid en hoeft het verkeer tussen Arizona en Las Vegas nooit meer over de smalle dam zelf te rijden.

Ook nog een laatste stop bij het Mead meer dat onstaan is door de bouw van de dam.

Een weinig later duikt in de verte Las Vegas op.

Om 17.30 komen we dan aan ons hotel Rio Suites. Het is een gigantisch groot hotel met 2500 suites. Ook weer geboekt via Priceline.

De koffers neergekwakt in de kamer en hop, Las Vegas Here we come.

Even binnen gewipt in de shop van M&M's.

We beluiten om het buffet van het hotel MGM Grand te proberen. En we moeten zeggen dat het reuze is meegevallen. We misten natuurlijk Marcelline en Jeff waar we gisteren gingen mee brunchen. Mijn schotel om te beginnen was veel vis.

Ria daarentegen mengde vis en vlees.

Tot slot slenteren we nog een beetje langs de strip. Naar we vernamen heerste hier verleden week een hittegolf en men vond dat het vandaag frisser was. Nu voor ons is 40° nog meer dan genoeg.

Ook willen we iedereen nog eens bedanken voor jullie positieve reacties op ons blog. Het doet deugd dat we deze reis met zoveel kunnen delen. Maar antwoorden op jullie reacties is voor ons echt onmogelijk. Onze verontschuldigingen hiervoor. Groetjes uit een snikheet Las Vegas. Ria en Guido

Deze morgen ontdekken we in de tuin van Marcelline een prairiehondje.

De rest van de dag gaan we eens genieten en lekker eten. Rond 10 uur in de morgen vertrekken we naar het Casino van Arizona voor een bruch. Eerst een proost met Champagne.

Ria zorgt weer dat dit gebeuren vastgelegd wordt.

Het eten was lekker en het gezelschap aangenaam

Ook de oesters gaven voldoening

En als afsluiter een geweldig dessertenbuffet.

Daarna doe ik eens een gokje in het casino en op een paar minuten maak ik van 1 dollar 35,40 dollar.

Na het casino bezoeken we het stadje Carefree. Carefree is bedacht in het midden van de jaren 1950. De verkoop van grond begon in 1955 en huizenbouw volgde kort daarna in 1958. Typisch van Carefree's karakter zijn de straatnamen-Tranquil Trail, Easy Street, Ho-and-Hum Roads and Long Rifle, Stagecoach and Bloody Basin—die weerspiegelen zowel zijn rustige, casual lucht evenals het westerse erfgoed. De Carefree zonnewijzer , ontworpen door architect Joe Wong-en zonne-ingenieur John I. Yellott , werd opgericht in de Sundial Circle plein in 1959 en is de derde grootste zonnewijzer in het westelijk halfrond.

Is het nu de champagne of de oesters maar we doen allen een beetje zotte kuren.

Vlak in de buurt ligt nog een oud Cowboy stadje waar het Oude Westen voldoet aan het nieuwe. Hier shoppen we wat en Lise wordt ook niet vergeten.

De hitte (41°) maakt ons dorstig en we proeven het Chili bier. Dit is een bier waar een hele chili peper in rondzweeft. En heet dat dat is.

Morgen moeten we met pijn in het hart Florence verlaten.Het waren 2 zalige dagen bij Marcelline en Jeff maar moeten verder naar Las Vegas.

Vandaag gaan we eerst uitgebreid ontbijten in een Amerikaans ontbijthuis.

Na het ontbijt gaan we even wandelen tussen de cactussen die hier in de streek veel voorkomen.

Coolidge is de thuisbasis van het Casa Grande Ruins National Monument . Het monument was de eerste historische site om beschermde status te ontvangen door de Amerikaanse overheid in 1892 . De oude stad is gebouwd ongeveer 1200 na Chr. door de Hohokam mensen.

Florence heeft ook een grote staatsgevangenis. In een outlet verkopen ze werkjes gemaakt door de gevangenen. Hier passen we een T-shirt.

Na de middag gaan Ria en ik naar het Saguaro National Park dankt z'n naam aan de gigantische veelarmige saguaro-cactus, die voornamelijk in de Sonoran Desert voorkomt. Het park bestaat uit twee gebieden, die ongeveer 36 mijl van elkaar verwijderd liggen. Een indrukwekkend uitzicht op een bos volwassen saguaro's, met de mooie Rincon Mountains als achtergrond, vind je in het Rincon Mountain District ten oosten van de stad Tucson. Behalve de saguaro komen in het park ook veel andere woestijnplanten en dieren voor.

s'Avond gaan we eten in een Italiaanse Pizzeria. En lekker dat het was.

Ook hebben we gelezen dat vandaag de Tioga pass opengaat. Geen dag te vroeg want woensdag moeten wij die pass nemen om naar Yosemeti te gaan.

We vertrekken vanuit de Grand Canyon om 7.10u. Ontbijten doen we onderweg in een Subway. Kan ik gelijk mijn blog uploaden want dit ging gisterenavond niet. Onze rit vandaag is 462 km. Ons doel is vandaag het hoogteput van onze reis. Namelijk een bezoek bij ons nicht Marcelline en Jeff. Zij wonen in Florence, een 70km. onder Phoenix. Maar onderweg bezoeken we Sedona. Midden in het spectaculair mooie rotslandschap dat bekend staat onder de naam Red Rock Country ligt de stad Sedona. Sedona bevindt zich in een vallei die, qua hoogte, ongeveer halverwege het noordelijke gelegen Colorado Plateau en de zuidwestelijk gelegen Sonoran Desert ligt. De fameuze rode rotsen zijn gevormd in een rotslaag die bekend staat als de Schnebly Hill Formation. Deze rotssoort, die bestaat uit oranje- en roodgekleurd zandsteen, komt alleen maar in deze omgeving voor. Dankzij de vruchtbare bodem en de aanwezigheid van voldoende water groeien hier veel bomen, cactussen en andere planten. Het vele groen vormt een erg mooi contrast met de rode rotsen en de vaak helder blauwe hemel.

The Chapel of the Holy Cross. Deze moderne kapel, die qua bouwstijl in een van de rotsen is geïntegreerd, is open voor het publiek. Je kan hier door een grote glaswand achter het altaar naar de prachtige rotsomgeving kijken. Een veel bezocht uitkijkpunt in de stad zelf ligt aan de Airport Road; vanaf een zeer druk bezochte parkeerplaats (er is vaak geen plaats!) kan je naar een heuveltje lopen vanwaar je een panoramisch zicht hebt over het noordwestelijke deel van de stad.

We komen stilaan bij Phoenix.

Gaat er plots een lichtje branden op het dashboard. Een vermelding geeft aan dat de olie moet gewisseld worden. Hebben we de highway verlaten en op TomTom naar een Avis kantoor gezocht. Hadden wij geluk op 2 km. bevond zich een Avis kantoor. Daar kregen wij dan een andere auto en reden door naar Florence.

Om 18.40 komen we aan bij Marcelline en Jeff. De ontvangst was weer zeer hartelijk.

En eindelijk konden we de fles cognac aan Jeff overhandigen. De dagschotel gaan we niet verklappen maar het was zeer lekker. Blijft onder familie hé.

Vandaag weer prachtig weer. s'Morgens wat fris maar daar komt snel wijziging in. Eerst naar de bank,daarna wou Ria proberen of het wel echte dollars waren en gingen we shoppen. Na het shoppen gingen we naar de kamer en men was juist aan het poetsen. Vertelde de poetsvrouw dat ze 73 was en nog 5 jaar moest werken voor ze met pensioen ging. Er was een werkneemster in de keuken die 90 jaar was. En wij maar klagen in België. Om 11 uur vertrokken we dan met de bus naar Hermits Rest. Vandaar gingen we een trail lopen tot aan het hotel. In totaal 8 mijl (13 km.) Onder tussen was het 32°C (89°F) en heel veel wind. De eekhoorntjes zijn nog steeds talrijk aanwezig.

Vol goede moed vertrekken we aan Hermits rest.

Een Yuca van wel 4 meter hoog.

Pima Point is ook een goede plek bij zonsopgang en zonsondergang. We zien Hermit Camp op het Tonto Platform, en de stroomversnelling Hermits Rapids in de Colorado River.

Pas vertrokken en schuif ik toch wel niet uit zeker. Onder mij ligt 1000 meter vrije val. Zou iets voor jullie zijn hé zusjes.

Mohave Point

Vanaf Hopi Point kan je veel verschillende rotsformaties zien, zoals The Battleship en Zoroaster Temple.

Vanaf Maricopa Point heb je een goed uitzicht op Bright Angel Canyon, het grootste zijravijn van de Grand Canyon. Dit ravijn is ruim 17 kilometer lang, en loopt van de North Rim tot aan de Colorado River. Het ravijn is uitgeslepen door de Bright Angel Creek. Ook zien we ons hotel reeds terug in de achtergrond opdagen.

Van hieruit vertrekt ook de trail naar de Colorado River. De totale afstand (enkel) tot aan de Colorado River bedraagt ruim 12 kilometer.

De dagschotel gebruiken we in het hotel.We zijn te moe om nog ver achter iets eetbaar te zoeken. En eerlijk gezegd de prijzen in de Bright Angel lodge vallen goed mee. Omdat de soep zo decoratief was krijgt ze vandaag ook een plaatje.

 

Ria gaat voor vis, filet van forel en groene asperges met fritten. Zelf ga ik voor varkensgebraad met gekarameliseerde appelen en ook groene asperges.

Oh ja, na het eten wandelen we langs de rim en strijkt daar een Amerikaanse Condor neer. Blijkbaar een formule 1 want hij had nummer 23 op zijn vleugels.

Daarjuist boven terwijl we de Condor op het plaatje zetten vliegt er een Kolibri. Dat moest natuurlijk ook op het blog.

De rit van Page naar Grand Canyon is maar 232 km. Om 7.30u. vertrekken we uit Page. We dachten nog een boottocht te doen op Lake Powell maar hadden niet gereserveerd en dit ging niet door. Onderweg stoppen we nog in klein Colorado. Een kleine canyon uitgebaat door de Indianen met een marktje waar ze eigen gemaakte juwelen en potaarde schotel en vazen verkopen.

Rond de middag komen we aan de Grand Canyon. Miljoenen jaren geleden werd hier een deel van de aardkorst omhooggedrukt; daardoor ontstond het Colorado Plateau waar de Grand Canyon nu een onderdeel van is. De Colorado River heeft zich gedurende de laatste 6 miljoen jaar een weg gebaand door de rotslagen van het Colorado Plateau, waarbij het gesteente steeds verder werd (en nog steeds wordt) weggeslepen. Omdat elke rotslaag weer uit een ander soort gesteente bestaat, zijn de effecten van de kracht van het water overal verschillend. Hierdoor is een gecompliceerd stelsel van diepe, grillig gevormde ravijnen ontstaan. Behalve het water van de Colorado River hebben ook andere eroderende krachten, zoals vorst en de wind, veel invloed gehad. Het eerste uitkijkpunt vertelt de parkwachter bij het binnenrijden van het park is Desert View.

Hier staat de 21 meter hoge Desert View Watchtower, die in 1932 werd ontworpen door Mary Elizabeth Jane Colter. Zij werd daarbij geïnspireerd door de overblijfselen van de torens die in de Four Corners Area zijn gevonden, en die vroeger zijn gebouwd door de Anasazi-Indianen.

Vanaf Lipan Point heb je een van de beste uitzichten op de Colorado River. Je kan zelfs enkele stroomversnellingen waarnemen. Je ziet ook de Grand Canyon Supergroup, rode, witte en zwarte rotslagen die in een bepaalde hoek zijn geduwd.

Bij de volgende stop, Grandview Point, kijk je uit over Horseshoe Mesa. Er loopt hier een pad steil naar beneden, dit pad wordt niet onderhouden.

Rond 15.30 komen we aan ons hotel Bright Angel Lodge. Dit hotel is gopend in 1935, en de bouwstijl is helemaal aangepast aan de omgeving. Bij het hotel horen ook enkele historische hutten aan de rand van de canyon. Onze kamer ligt op 25 meter van de rim.

Bright Angel Canyon, het grootste zijravijn van de Grand Canyon. Dit ravijn is ruim 17 kilometer lang, en loopt van de North Rim tot aan de Colorado River. Het ravijn is uitgeslepen door de Bright Angel Creek.

Op de rand van de rim geniet ik van een lekker ijsje.

Vandaag eten we van het buffet in het hotel. Ria neemt aspergesoep en Spaghetti Bolognaise. Zelf neem ik Chinese kippesoep en ook maar Spaghetti Bolognaise.

Hierna genieten we van een zonsondergang bij de Canyon.

Wowh,Vandaag veel moois gezien. Om 7.30u. vertrekken we richting Horseshoe bend. Hier gaan we een trail doen en omdat het weer zeer warm is vandaag zijn we er vroeg aan begonnen. De loop van een rivier wordt o.a. bepaald door de hardheid van de bodem waar het water doorheen stroomt. Het water zoekt de weg van de minste weerstand, en omdat dat vaak niet de kortste weg is ontstaan er bochten in de rivier. Een van de meest spectaculaire hoefijzervormige bochten in het zuiden van Amerika is Horseshoe Bend, in de Colorado River. Vanaf de parkeerplaats lopen we via een breed, zanderig pad omlaag naar het 1200 meter verder gelegen uitkijkpunt.

Om 9.30u. gaan we naar de Glen Canyon Dam. De Glen Canyon Dam is een stuwdam van de rivier de Colorado bij Page in Arizona in de Verenigde Staten. Het doel van de dam is het verstrekken van wateropslag voor de zuidwestelijke Verenigde Staten en om elektriciteit op te wekken voor de in de regio's groeiende bevolking.

Daarna nog een stop bij Lake Powell. Het is de tweede grootste kunstmatige stuwmeer in de Verenigde Staten achter Lake Mead , het opslaan van 24.322.000 hectare voet (30 km ³) van het water als hij vol. Lake Powell is ontstaan ​​door de overstromingen van de Glen Canyon door de omstreden Glen Canyon Dam.

Daarna haasten we ons naar het hotel want we hebben een tour besproken bij chef Tsosie. We hebben een speciale fototour besproken reeds 3 maanden geleden naar de upper Antelope canyon. Dit heeft vandaag op ons een speciale indruk nagelaten. Waar staan wij als mens als je merkt tot wat voor kunstwerk de natuur in staat is. Upper Antelope Canyon werd in het jaar 1931 ontdekt door het 12-jarige meisje Sue Tsosie. Haar volk, de Navajo Indianen, noemden de kloof “Tse Bighanilini”, dat betekent: “de plaats waar water door rotsen stroomt”. De Navajo’s hebben de vondst van de canyon jarenlang geheim gehouden. Upper Antelope Canyon ligt binnen in een hoog, rood zandstenen plateau; de ingang is een smalle opening die je niet het idee geeft dat er iets bijzonders te zien zal zijn. Maar dat verandert direct nadat je naar binnen loopt, je bevindt je dan in een magische wereld tussen glooiende zandstenen wanden, die prachtige kleuren krijgen in het gefilterde zonlicht. Vooral rondom het middaguur is de lichtinval perfect. Van de 370 foto's van Ria willen we jullie er toch een paar extra laten zien. We worden in een vrachtwagen 4X4 naar de Canyon gebracht en rijden zeker 1o minuten door los zand. de ingang is een smalle opening die je niet het idee geeft dat er iets bijzonders te zien zal zijn. Maar dat verandert direct nadat je naar binnen loopt, je bevindt je dan in een magische wereld tussen glooiende zandstenen wanden, die prachtige kleuren krijgen in het gefilterde zonlicht. Upper Antelope Canyon is enorm fotogeniek, maar het is niet eenvoudig om goede foto’s te maken. Allereerst is het belangrijk, vanwege de lichtinval, op het juiste tijdstip naar de canyon te gaan. De mooiste foto’s worden gemaakt rond het middaguur, en dan vooral van april tot oktober.

Onze plat du jour nemen we dit keer bij "Dennis" een keten vergelijkbaar met Lunch Garden. Ria neemt Gepaneerde beef met gebakken aardappelen en een slaatje. Zelf kies ik voor een vaste vis met pepersaus en rijst. Daar we teveel fotos van de canyon wilden laten zien is er geen plaats meer voor de foto van de plat du jour.Maar weest gerust het heeft gesmaakt.

Weer prachtig weer als we opstaan om 6u. Vandaag wacht ons een rit van 577Km. Van Moab naar Page pikken we onderweg nog een stuk van Canyonlands namelijk The Needles Dit gebied wordt gedomineerd door de kleurrijke rotspilaren van Cedar Mesa zandsteen, die The Needles worden genoemd.

Vooral het uitzicht op het punt waar de Big Spring Canyon en de Little Spring Canyon samenkomen, is de moeite waard.

En natuurlijk loopt er weer een Elk over de weg juist voor de auto. Kon Ria niet tegenhouden om het op foto te nemen.

Voor we de droge vlakte van Monument Valley inrijden komen we nog langs een meer.

Aan mijlpaal 13 op de weg van Mexican Hat hebben we een schitterend zicht op Monument Valley.

Monument Valley is misschien wel het meest aansprekende voorbeeld van de overweldigende schoonheid van het woestijnlandschap in het zuidwesten van Amerika. Het silhouet van de eenzame rode rotsen, omgeven door een lege, weidse vlakte, heeft als decor gediend bij tientallen films en vele commercials. Het grootste deel van het park ligt in Arizona, de meest noordelijke punt hoort bij de staat Utah.

Om 17.15u. komen we aan ons hotel in Page.

Ria weet nog een foto te maken van 3 kraaien in volle vlucht. Vond de foto zo mooi dat ik ze jullie niet wilde onthouden

Voor de afwisseling eten we vandaag hetzelfde. Namelijk een T-bone steak van 12 OZ (340 gram). Vergezeld van een aardappel in de schil en wortels en selder.

En ja,Marcelline en Jeff we komen kortbij. We zijn al in Arizona en klimatiseren nu in Page. De temperatuur is hier 35°.

We are in Arizona and what we see...The moon.

Even verduidelijken. Verleden jaar gingen wij met Marcelline en Jeff brunchen in het casino van Arizona. Na het eten besteld Ria koffie en zegt tegen de dienster: two coffees on the table with the picture of the moon. Ze brengen 2 tassen koffie en nog 2 en nog 2...Bleek dat er 8 tafels waren with a picture of the moon.

Deze morgen was ik om 6.15u. wakker. Ben ik even gaan wandelen in Moab om uit te kijken waar we gingen ontbijten. 7.15 was ik terug op de kamer en was Ria juist wakker. We gingen ontbijten in een pancakehouse. Voor Ria 4 pannekoeken met aardbijenconfituur en slagroom. Zelf koos ik voor Eggs with bacon en toast. Toen we terugkwamen zijn we de auto gaan wassen.

Daarna gingen we naar het Arches N.P. Nergens ter wereld komen zoveel natuurlijke rotsbogen voor, als binnen de grenzen van Arches National Park. Naast de vele bogen komen in het park ook allerlei andere grillig gevormde rotsformaties voor.

We gaan direct naar Devils garden om een trail te doen naar Landscape Arch. We komen dan uit bij een van de grootste bogen ter wereld, Landscape Arch genaamd. Landscape Arch is ruim 93 meter breed en ruim 32 meter hoog.

Het weer is vandaag buitengewoon prachtig.De thermometer wijst 32° Celsius aan.

Het doet dan ook deugd als je even in de schaduw kan uitrusten

Sand Dune Arch is een kleine boog die omsloten wordt door hogere rotsen, en die daardoor gedurende een groot deel van de dag in de schaduw ligt. Er ligt hier veel los zand.

De kleurschakering in het landschap trekt onze aandacht.

Delicate Arch, bijna 14 meter hoog en ruim 10 meter breed, is de bekendste boog in het park. Wij gaan naar het Delicate Arch Viewpoint. En zien de boog op vrij grote afstand staan. Deze korte wandeling is bij hoge temperaturen overigens ook nog vrij pittig.

a>

De Garden of Eden met op de achtergrond de besneeuwde bergen.

Double Arch bestaat uit twee aan elkaar vastzittende bogen. De grootste is 44 meter breed en 34 meter hoog, de kleinste is 26 meter breed en 19 meter hoog. Dit is op een na de grootste rotsopening van het park.

Drie grote bogen, die North Window, South Window en Turret Arch heten. North Window is 15,5 meter hoog en 28 meter breed.

Park Avenue De rotsformaties die in dit gebied liggen dragen namen zoals The Organ, Three Gossips, Sheep Rock en Tower of Babel.

Toeval:In Yellowstone ontmoeten we een Belgisch koppel uit Aalst. Deze avond gaan we eten in een Italiaans restaurant. Onze tafel wordt door een ober aangewezen en wie zit eraan de tafel naast ons? Juist, het koppel uit Aalst. We nemen deze avond beide een pasta met gambas. Ria met een pikant sausje en voor mij een mozzarella.

Vandaag kan de dag niet meer stuk.Deze morgen na het ontbijt gebeld met ons Kristel. In België ging alles goed.Toen kregen we ons kleindochter Lise aan telefoon.Ze is nog net geen 2 jaar. Ze vertelde dat ze bompa zijn vissen ging eten geven en meter haar bloemen water geven. Och wat missen we ze toch. Om 8u vertrokken uit Salt Lake City naar Moab.Een rit van 513 km. De rit voerde ons eerst door een berglandschap.

In de buurt van Moab gekomen gingen we direct naar Canyonlands.

Gedurende miljoenen jaren hebben de Green River, de Colorado River en hun zijrivieren zich een weg gebaand door het rotslandschap in Utah. Hierdoor is een van de meest ruige gebieden in de Verenigde Staten ontstaan, een bijna ondoordringbaar labyrinth van kloven met talloze natuurlijke bogen, bruggen en de meest grillige rotsformaties. Door de rivieren wordt het park in drie stukken verdeeld, die elk een eigen karakter hebben. wij gaan eerst naar de Green River canyon.

Bij Grand View point daalt het landschap trapsgewijs af naar Green River en de Colorado River, die in de verte samenvloeien. Veel bezoekers ervaren het panoramische uitzicht op dit grillige landschap als het hoogtepunt van hun bezoek aan Canyonlands.

Ondertussen is het al 17.30u. geworden maar we besluiten om toch nog een bezoek te brengen aan Dead Horse Point State Park.Dead Horse Point is een klein, hoog gelegen park, dat vooral bekend is dankzij het schitterende uitzicht over de 600 meter lager gelegen Colorado River die daar met een grote bocht om een rotsplateau heendraait. het uitzicht is spectaculair mooi. We laten hier een paar fotos van dit park zien. Moet er wel bijzeggen dat het fototoestel en de videocamera vandaag overuren hebben gedraaid.

Om 19.30u. komen we aan in het hotel Red stone inn te Moab. Hier kon Priceline ons geen hotel bieden en hebben we dan maar zelf dit hotel geboekt.

Moe en hongerig gingen we schuin tegenover het hotel naar het restaurant Moab Brewery. Dit is echt een aanrader maar wel reserveren op voorhand. Wij hadden niet gereserveerd en kregen een pieper mee die ons verwittigde als er een tafel vrijkwam. Zo hebben we dan een half uur moeten wachten. Ria koos voor Mahimahi vis.Dit was een vaste vis gepaneerd met Sesamzaadjes en frietjes. Zelf koos ik voor de Texas combo. Dit waren 5 stukjes varkenshaasje een vierde kip en een halve schrank ribbetjes met Frietjes, sla en een sunshine sausje.Onmogelijk om alles op te eten.Maar in Amerika is het de gewoonte dat wat je niet opkrijgt wordt ingepakt en mee naar huis genomen.Waar wij wel voor bedankt hebben.

Wowh, deze morgen scheen de zon. Onmiddelijk koffers gepakt en vertrokken. Oh ja, eerst het ijs van de ruiten van de auto krabben. Ontbijten doen we straks wel. De klok gaf 7.10U. Wie er wel aan het ontbijt zat waren de Elken. Wat hebben wij toch geluk dit jaar, iedere morgen dieren te zien.

Om toch nog een paar foto's van de Teton te hebben keren we terug naar het park. Dit bracht onze kilometerstand voor vandaag op 463 Km.

Wat we regelmatig tegenkomen in Amerika zijn wegenwerken. Maar rode lichten zoals bij ons worden niet gebruikt. Men plaatst op het begin en einde der werken 2 mannetjes met een plaat. Op de ene kant staat STOP en wanneer men door mag draaien ze die naar SLOW.

Ook opvallend is dat de lente hier pas begint. Dit merk je vooral aan de bladeren op de bomen die nog lentegroen zijn. Ook de fruitbomen staan nog in de bloesem.

Bear Lake is een natuurlijk zoetwatermeer op de Utah - Idaho grens in het westen van de Verenigde Staten . Het is het tweede grootste natuurlijk zoetwatermeer in Utah en is de " Caribbean van de Rockies 'om zijn unieke turquoise-blauwe kleur, het resultaat van geschorst kalksteen afzettingen in het water.

De rit vandaag voert ons door een prachtig natuurgebied met heel veel groen.

Om 17.15u. komen we aan ons hotel in Salt Lake City. Dit is weer echt een aanbieding van Priceline. Het is een zeer modern hotel met een alles erop en eraan. De prijs die we hiervoor betaalden was 36€ ontbijt inbegrepen.

En natuurlijk onze dagschotel. Voor Ria een sirloin steak met natuurlijk frietjes,erwtjes en gepaneerde gambas. Mijn keuze viel op een Rib Eye ook met frietjes en bonen. Nadien nog een toetje.Lekkere vers gebakken kriekentaart.

En Ria nam een fotootje van als ik aan mijn blog sleutelde. Ja, dit vraagt toch iedere avond een uurtje werk. Foto's op de computer overplaatsen, uitzoeken en verkleinen. Nadien je teksten schrijven en als laatste uploaden. Maar we vinden het zo fijn om dit te kunnen delen met familie en vrienden. Ook de reacties die we krijgen geeft ons een goed gevoel.

Vandaag vertrokken voor een rit van 162 km.Tomtom vertoont kuren en vermeld ineens dat we nog 255 km. moeten rijden.Ja, dat zijn de kuren van de electronica. Het weer is grijs en het sneeuwt de temperatuur is 7°. We moesten nog ontbijten en draaien een zijweg in naar een lodge, bemerkt Ria plots een elk met zijn jong. Natuurlijk moest dat op de foto.

We proberen jullie toch een paar landschappen te tonen maar door het grijze weer zijn ze minder aantrekkelijk.

Weer veel wagens langs de kant.Mogen we niet missen.Een moose ook met baby. Wat een geluk hebben we vandaag toch.

Eindelijk bereiken we het Grand Teton park.Maar wat een pech de anders zo mooie postkaart is nu een grijze bedoening.

De Moulton Barn is het enige dat overblijft van de hofstede gebouwd door Thomas Alma Moulton en zijn zonen tussen ongeveer 1912 en 1945. Wat maakt de schuur bijzonder fotogeniek is de Teton Range op de achtergrond.

Na enkele mijlen ligt links van de weg het plaatsje Teton Village, waar de Jackson Hole Ski Area gevestigd is. Hier hebben wij voor vannacht een hotel geboekt.

We gaan hier met een kabelbaan (de Aerial Tram) naar de 1260 meter hoger gelegen top van Rendezvous Mountain.

Boven aangekomen is het berekoud.De thermometer wijst 32 graden Fahrenheit wat in onze taal betekent 0° Celsius.Daar sta je dan met je zomerkleren.Gelukkig hebben ze warme chocomelk en wafels wat dan weer veel goed maakt.

Bij het terug naar beneden dalen genieten we nog van het prachtige landschap.

Wat brengt de Amerikaanse spijskaart ons vandaag. Voor Ria vegetarische pasta.

En ik lust wel een forel met wilde rijst zongedroogde tomaten en olijven. Moet (h)eerlijk toegeven, het liet zich eten.

Zo dat was weer wat nieuws uit Amerika.Het weerbericht geeft ons voor morgen beterschap.

Joepie, het regende niet meer.Het was wel maar 6° in de loop van de dag klom het kwik naar 10°.Om 8.30u. vertrokken we richting het Yellowstone meer. Onderweg kregen we een elk langs de kant van de weg te zien.

En ja even later moest ik remmen, een wolf liep zomaar over de weg. Wat hebben we dit jaar toch al veel dieren gezien.

Met een oppervlakte van 341 km² is Yellowstone Lake het grootste hoog gelegen meer van Noord-Amerika. Het ligt 2.357 meter boven de zeespiegel. Het meer is ongeveer 32 kilometer lang en 23 kilometer breed, en heeft een kustlijn van 177 kilometer. Het water bevriest in december of januari, en ontdooit pas eind mei of begin juni.

Dit jaar blijkt dat het langer gaat duren voor het meer ontdooid is. Ook Amerika kende een strenge winter met heel veel sneeuwval.

De bodem van het meer is geologisch gezien hetzelfde als de rest van het park: er zijn geisers, bronnen en diepe ravijnen. Het diepste punt is, voor zover bekend, een 125 meter diepe kloof net ten oosten van Stevenson Island. In het noorden is bij Mary Bay een temperatuur gemeten van 122° C. En Ann, de polarisatiefilter doet zijn werk hé. Kan je merken aan tante Ria haar foto's.

We komen aan Mod vulcano. Dragon’s Mouth Spring is een turbulente hete bron met een spelonkachtige mond. De bron is 5,5 bij 11 meter groot, 5 meter diep, en de temperatuur in de bron is ruim 76° C.

Mud Volcano Area Onderweg passeer je de bijzonder zure Mud Volcano Area. IJzersulfide is verantwoordelijk voor het hier voorkomende donkergrijze en donkerbruine water, terwijl hydrogen sulfide zorgt voor een duidelijk aanwezige rotte-eierenlucht.

Upper Falls Viewpoint geeft ons een beeld van de waterval van 33 meter hoog. Op de achtergrond zie je de oude Canyon Bridge.

Via een aantal switchbacks (bochten) dalen we af naar een platform op een steenworp afstand van de top van de Lower Falls. Het water lijkt vanaf dit punt groen van kleur. In totaal dalen we 180 meter naar beneden. Wanneer je naast de waterval staat voel je de grond onder je voeten trillen door het neerstorten van het water.

Ook zien we van op dit punt de pracht van de Yellowstone canyon. We bezochten deze canyon verleden jaar ook maar konden niet weerstaan om hem terug te bezoeken.

De geleverde inspanning om af te dalen leverde weer mooie filmbeelden op.

Ook vanaf dit punt, dat Grandview Point heet, kan je het meest kleurrijke deel van de canyon goed zien.

En we krijgen niet genoeg van watervallen.Daarom doen we nog de Firehole fall Drive.

Door al het smeltwater krijgt ook de Firehole rivier massas water te verwerken.

Langs deze rivier treffen we ook veel bizons. Het komt regelmatig voor dat automobilisten moeten stoppen om de dieren niet lastig te vallen.

En de afsluiter:onze dagschotel. Het was weer genieten. Ria nam een rocky mountains Forel met tartare en limoensaus vergezeld van aardappelpuree. Zelf koos ik voor kippeborst in een zoete saus waarvan ik de naam niet kan schrijven, ananas en ook aardappelpuree.

Vandaag werden we wakker van het gekletter van de regen. In het hotel gaan ontbijten. Moet men eerst reserveren voor men kan gaan ontbijten. Gisterenavond mochten we pas om 21.30u. gaan dineren. Het hotel is zo groot dat men dit systeem toepast. Om 9u. vertrokken we dan in de gietende regen naar de geisers. Eerst stopten we bij de firehole rivier. Hierin loopt veel water dat van de geisers afkomstig is. Vandaar de kleurrijke rand aan de rivier.

Overal langs de rivier liggen vele geisers.

We rijden richting Mammot en zien door iedere kier in de aardkorst stoom ontsnappen. Overal vliegen de klodders kokende modder over je heen.

Vanaf een kleine parkeerplaats kan je de 26 meter hoge Gibbon Falls zien.

De Artists Paint Pots vormen samen een groep geïsoleerd liggende modderpoelen, die hun naam te danken hebben aan het feit dat ze allerlei pastelkleuren hebben. Vanaf de parkeerplaats loop je eerst over een bospad dat ongeveer 500 meter lang is naar het basin toe, vervolgens kan je via een circelvormig pad door het basin heen lopen. In de lente en de herfst is de modder erg dun, en zie je het volop borrelen. Gedurende de zomer wordt de modder dikker, en de modderspetters vliegen dan 3 tot 4 meter hoog de lucht in. Er worden daardoor ook modderkegels gevormd, die weer in de modderpoelen verdwijnen als het weer vochtiger wordt. De Artists Paints Pots zijn onderdeel van het Gibbon Geyser Basin.

Door de regen zijn de fotos vandaag niet van de beste kwaliteit en zeker wanneer men landschappen fotografeert.

Als laatste vandaag bezoeken we Mammoth hot springs. In deze omgeving bevinden zich onder de grond grote hoeveelheden calciumcarbonaat (zout). Doordat het water onder de grond heet is, kan het, in tegenstelling tot koud water, gemakkelijk zout oplossen en mee omhoog voeren. Boven de grond koelt het water echter af. Het zout kristalliseert dan als witte kalksteen uit en vormt allerlei terrassen, waarover het water uitstroomt.

En geloof het of niet maar bij het naar huis rijden stak er plots een beer de straat over. Ria direct haar fototoestel genomen en dit is het resultaat:

Omdat we geen zin hebben om in het hotel te dineren hebben we onderweg en pizza gaan eten. Dit was dan onze dagschotel.

En inderdaad ons hotel heeft geen internet. Dan maar vlug vanuit MC Donals. Onbijt buffet genomen in het Irma hotel. Met spijt in het hart verlaten we Cody. Het is 8.30u. als we het hotel verlaten en wat gaan winkelen in de Walmart. In de Subway drinken we nog een koffietje en kopen we wat koekjes voor onderweg. De rit vandaag is 289 Km. maar neemt 6u. in beslag. We dachten via de Beartooth Highway te rijden maar aangezien er nog een stuk is afgesloten nemen we de Chief Joseph Scenic Highway.Prachtige landschappen schuiven ons voorbij.

We komen aan de Sunlight canyon van wel 300 meter diep. Vanop de brug krijgen we huiveringen van de diepte onder ons.

Uiteindelijk komen we dan uit op de Bearthoot Highway en krijgen de berg met de naam Bearthoot toch te zien.

Even later rijden we Yellowstone national park binnen. Overal ligt nog sneeuw in de bergen.

Voor ons is Yellowstone nog altijd het mooiste park dat we in Amerika al gezien hebben. Een stop bij watervallen waarvan het aantal niet is te tellen. Door de overvloedige sneeuwval deze winter en de late dooi zijn de watervallen dit jaar supermooi.

En BINGO!!!! een Grizzly. Nog geen 20 minuten in het park en al prijs. Verleden jaar zagen wij hier geen enkele beer.

Ook de Bizons zijn weer goed vertegenwoordigd.

Een massa volk langs de weg.Autos die kris kras over de weg staan. Een parkwachter die het verkeer probeert te regelen. Hier is weer wat te zien. En ja,Terug een beer. Ditmaal een zwarte beer die zonder zich al de chaos die hij aanricht op de weg, rustig zijn wandeling maakt door het gras.

Een beetje later weer Bingo. Ditmaal een jonge Grizzly en een zwarte beer op dezelfde plaats.

Door al die stops komen we pas om 7u. in het hotel Old Faithful Inn aan. Dit hotel is benoemd tot “National Historic Landmark”. Er zijn luxe suites aanwezig, maar ook eenvoudige hotelkamers zonder bad. Wij hadden dit hotel 9 maand op voorhand geboekt en konden nog enkel een kamer zonder bad krijgen. Maar ja, wat wil je.We slapen hier praktisch op de Old Faithful geiser.

Het avondeten gebruiken we in het hotel. Kan ook niet anders want de eerste 50 km. is hier niks in de buurt. En dat merk je dan aan de prijzen ook.

Hopelijk hebben wij vanavond internetverbinding.Wij verblijven in de Old Faithful Inn.Volgens sommige bronnen is er wel internetverbinding en volgens andere weer niet. We gokken dus.Anders kunnen jullie 3 dagen geen verslag lezen. Groetjes Ria en Guido