Woensdag 13 september 2006
Waarom stukjes geschiedenis bij het ophalen van herinneringen?
Waarom stukjes geschiedenis bij het ophalen van herinneringen?
Het ligt voor de hand dat we bij het ophalen van herinneringen vooral steunen op de tijd van vroeger van de ouderen. Hun tijd en die van de groep. Er zijn voldoende gelijkenissen om daar verder op in te gaan. En ook de verschillen, in de aard van : Maar dat kreeg ik nooit als kind was, zijn interessant om een levendige communicatie te hebben.
We dienen erop te letten dat we de tijd van vroeer niet gaan idealiseren, in de zin van: de goede, oude tijd. De ouderen beseffen dit maar al te goed dat dit een grote vereenvoudiging en scheeftrekking is. Af en toe is er een enkeling die daaraan vasthoudt. Er dan niet op ingaan, is een goede aanpak.
Een eindje verder in de tijd opschuiven, dus in de geschiedenis waarvan de ouderen geen rechtstreekse levenservaring hebben, zal geregeld gebeuren. Natuurlijk 'herinneren' de ouderen zich dat ook, maar niet via direct contact. Ze herinneren zich de verhalen van hun ouders en grootouders. Ze hebben nog flarden herinnering aan de lessen geschiedenis, zeker die van de lagere school. De grote historische wandplaten aan de klasmuren staan voor velen nog duidelijk voor de geest. Daarenboven ervaren de ouderen deze geschiedenis via boeken, televisie, reportages, stoeten en processies.
Eenvoudige scharnieren zijn nodig als herkenningspunten. Als we het hebben over de Middeleeuwen verwijzen we naar de tijd van de steden, eventueel naar de Slag van de Guldensporen (1302; Kortrijk). Later; de tijd dat de rijken pruiken droegen. En vanaf 1830 wordt het iets makkelijker gezien de vele monumenten en herdenkinsplaten in de directe omgeving. Bij het vertellen over eten vroeger en nu, haalden sommigen de gelijkenissen op met de situatie in en vlka na de oorlog, toe het eten schaars was en sommige producten niet of nauwelijks te krijgen tenzij op de zwarte markt. Sommigen hadden het ook over de huidige hongersnood in delen van Afrika. De meeste ouderen haakten daar niet op in.
Het ligt voor de hand dat we bij het ophalen van herinneringen vooral steunen op de tijd van vroeger van de ouderen. Hun tijd en die van de groep. Er zijn voldoende gelijkenissen om daar verder op in te gaan. En ook de verschillen, in de aard van : Maar dat kreeg ik nooit als kind was, zijn interessant om een levendige communicatie te hebben.
We dienen erop te letten dat we de tijd van vroeer niet gaan idealiseren, in de zin van: de goede, oude tijd. De ouderen beseffen dit maar al te goed dat dit een grote vereenvoudiging en scheeftrekking is. Af en toe is er een enkeling die daaraan vasthoudt. Er dan niet op ingaan, is een goede aanpak.
Een eindje verder in de tijd opschuiven, dus in de geschiedenis waarvan de ouderen geen rechtstreekse levenservaring hebben, zal geregeld gebeuren. Natuurlijk 'herinneren' de ouderen zich dat ook, maar niet via direct contact. Ze herinneren zich de verhalen van hun ouders en grootouders. Ze hebben nog flarden herinnering aan de lessen geschiedenis, zeker die van de lagere school. De grote historische wandplaten aan de klasmuren staan voor velen nog duidelijk voor de geest. Daarenboven ervaren de ouderen deze geschiedenis via boeken, televisie, reportages, stoeten en processies.
Eenvoudige scharnieren zijn nodig als herkenningspunten. Als we het hebben over de Middeleeuwen verwijzen we naar de tijd van de steden, eventueel naar de Slag van de Guldensporen (1302; Kortrijk). Later; de tijd dat de rijken pruiken droegen. En vanaf 1830 wordt het iets makkelijker gezien de vele monumenten en herdenkinsplaten in de directe omgeving. Bij het vertellen over eten vroeger en nu, haalden sommigen de gelijkenissen op met de situatie in en vlka na de oorlog, toe het eten schaars was en sommige producten niet of nauwelijks te krijgen tenzij op de zwarte markt. Sommigen hadden het ook over de huidige hongersnood in delen van Afrika. De meeste ouderen haakten daar niet op in.
Geschreven door verhalenparcours om 08:35
Reageer op dit bericht