Inbraak en vandalisme worden echte plagen in Antwerpen

Het aantal misdrijven neemt opnieuw toe in Antwerpen. Vlaams Belang wijt dat vooral aan bendes van Oost-Europese afkomst. Burgemeester Patrick Janssens ontkent dat niet.

De misdaadcijfers van de Antwerpse lokale politie over de eerste elf maanden van 2009 zijn gisteren voortijdig gelekt door VB-kopman Filip Dewinter. "De toename van het totale aantal criminele feiten met negen procent doet de dalende trend sinds 2007 teniet", zegt hij. "Antwerpen nadert opnieuw het absolute dieptepunt van 52.246 criminele feiten in 2002."

In alle delen van de stad
De toename van de criminaliteit is zichtbaar in vrijwel alle delen van de stad. Alleen in de zone Noord (Luchtbal, Ekeren, Merksem en het polderdistrict Berendrecht-Zandvliet-Lillo) is er een afname met drie procent, en die is waarschijnlijk het gevolg van de vermindering van het aantal drugsacties in de grensstreek. De Antwerpse stadsdelen die het meest lijden onder de stijging van het aantal misdrijven, zijn de binnenstad, Antwerpen-Noord, Borgerhout, Linkeroever, Wilrijk, Hoboken en het Kiel.

Vooral vandalisme (+20 pct), winkeldiefstallen (+17 pct) en inbraken in woningen (+10 pct) en winkels (+25 pct) lijken in Antwerpen een onuitroeibare, steeds erger wordende plaag. "Er is een aantal georganiseerde bendes van Oost-Europese en Marokkaanse origine actief", weet Filip Dewinter. (belga/adv)

Bron : Het Laatste Nieuws 02/02/10 06u28

Juiste Cijfers ? , Over de Jeugdcriminaliteit wordt niet gesproken . Deze cijfers mogen niet gepubliceerd worden gezien dan de bevolking hun haren te berge zouden rijzen .

Georges Van Tiggelen

"Nultolerantie en snelrecht als snel antwoord op criminaliteit"

De nultolerantie die het Brusselse parket heeft aangekondigd voor een aantal probleemwijken, moet samen met het snelrecht een snel en adequaat antwoord bieden op de uit de hand lopende criminaliteit. Dat heeft minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom maandag gezegd bij haar bezoek aan de politiezone Brussel Hoofdstad/Elsene. Daar kwam ze de agenten die zaterdag beschoten waren door bankovervallers, haar steun betuigen. De minister is er zich wel van bewust dat er ook oplossingen op langere termijn nodig zijn.

In het hoofdcommissariaat van de politiezone Brussel Hoofdstad/Elsene kreeg de minister uitleg over het incident van zaterdag en luisterde ze naar de getuigenissen en verzuchtingen van de betrokken agenten zelf. "Daarom vind ik dit bezoek belangrijk, om deze mensen zelf aan het woord te kunnen laten", zei de minister na afloop. "Zij hebben duidelijk gezegd dat de agressie tegen politiemensen en de straffeloosheid van vaak jonge daders voor hen de grootste problemen vormen, ook omdat die jongeren dan later een criminele carrière uitbouwen."

Illegale economie
Met de ingevoerde nultolerantie en het snelrecht wil de minister aan die problemen verhelpen. "Maar de nultolerantie moet dan wel doorgetrokken worden over heel de procedure, tot aan de bestraffing en de uitvoering van de straffen toe. Dit is ook een eerste, snelle reactie op korte termijn. Ik besef dat we ook in de diepte moeten werken en die illegale economie die achter de kleine criminaliteit schuilgaat, moeten aanpakken." (Belga/kh)

Bron : het Laatste Nieuws : dd. 02/02/2010

Enkele terechte reacties door lezers :

Ik vraag mij af waar onze politiekers zo veel schrik van hebben, om steeds weer zo een nonsens te vertellen. België heeft wetten en die zijn er niet om uw laars aan te vegen, dus heren en dames politiekers laat ze uitvoeren, kan dat niet , vervang dan uw systeem, want dat is een teken dat het niet deugd, als uw wagen niet meer start koop je ook een nieuwe , wel dat is juist hetzelfde, geen politie genoeg stuur voor mijn part desnoods het leger uit, maar orde moet hier dringend worden hersteld.

Shit, we zijn weer gepakt op snelheid door onze politiekers. Alles is binnen de kortste keren opgelost. Bedankt berkoenen van het volk... en nu geen criticasters meer hé.

Nultolerantie en snelrecht, hoeveel jaar geleden hebben we dat nog eens gehoord? Wat is er toen van terechtgekomen? Hét grote probleem hier in België is dat de politiekers constant bezig zijn met verkiezingen voor te bereiden en dat er helaas geen tijd meer overschiet voor een degelijk beleid.

Nu er zich op korte tijd verschillende zware criminele feiten hebben voorgedaan schieten politici, gerecht en politie ineens wakker. Direct wordt in bepaalde wijken nultolerantie ingevoerd. Ik vrees dat het eens te meer een doekje is tegen het bloeden om de burgers terug in slaap te sussen. Om de nultolerantie in te voeren moet daar politieke eensgezindheid over bestaan, die is ver zoek. Bovendien beschikken politie noch gerecht over de middelen en personeel om die nultolerantie toe te passen.

Nultolerantie op zijn Belgisch zeker . Bendevorming voorkomen en gewoon de boel daar opkuisen met politie , leger,r.v.a en de belastingsdienst. . Dat is hier toch het paradijs voor boeven en niet alleen in de Brusselse wijken ook in andere steden in Vlaanderen is het zo , maar daar mag niet over gesproken worden. . Werk voor de politiekers die het probleem niet willen zien erg . Spijtig voor de brave mensen die daar tussen wonen en bang zijn voor al dat terrorisme.

Terechte reacties .

Georges Van Tiggelen

"Nultolerantie in Brussel al op de helling"

Na een overleg kondigden politie en parket gisteren in Brussel een nultolerantie aan na het jongste gewelddadige weekend voor 'bepaalde buurten in Anderlecht'. Maar die plannen dreigen bij voornemens te blijven, aangezien er niet meer processen kunnen worden georganiseerd.

Onvoldoende rechters
In de Anderlechtse deelgemeente Kuregem zal de politie vanaf nu voor elk misdrijf een proces-verbaal opmaken, ook voor de kleinste vergrijpen. Het parket belooft op zijn beurt om de dossiers in Kuregem prioritair te behandelen en zal de criminelen snel opvolgen voor de rechtbank. Maar in een reactie op dat aangekondigde nultolerantiebeleid zei de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg in Brussel, Luc Hennart, dat hij over onvoldoende rechters beschikt om al die kleine criminaliteit te berechten. "Niet omdat ik van slechte wil ben", aldus Hennart, "Maar omdat ik niet genoeg mensen heb."

Agenten van federale politie
Voor de Brusselse politiezones komt hiermee het antwoord op de vraag naar een snellere opvolging door het parket. Op de vraag om meer manschappen en meer centen om het nultolerantiebeleid te kunnen uitvoeren kreeg de politie geen antwoord. Minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom beloofde wel vijftig agenten van de federale politie die nu voor het hele gewest werken, vanaf nu op Kuregem te concentreren. (belga/adv)

Bron : Het laatste Nieuws ; dd. 02/02/2010

Enkele terechte reacties van lezers :

Hoe is het mogelijk, dit heeft niets meer te zien met Vlaams of Frans, maar met een onjuiste strafregel, meestal zijn het gasten van ons land die hier de boel op stelten zetten, die hoeven geen proces – verbaal , gewoon met gans hun familie nonkels tantes kozijnen en nichten het land uit, ze zijn hier te gast en bewijzen door hun houding dat ze onze regels niet aan kunnen, dus is hier geen plaats voor hen, gevangenissen zijn er voor onze criminelen, is trouwens geen hotel hoor.

Ik had het echt niet anders verwacht. Na Kitty vorig jaar waren er ook grote plannen.... Waar zijn die gebleven??

Misschien niet het gepaste moment om dit te verklaren , maar tegenover de Vlamingen heerst al jaren een nultolerantie. Als je ziet hoeveel flitspalen hier staan, waar men altijd rechters genoeg voor heeft. Dus als men de boete gaat betalen, omdat men bvb een eigen huis heeft, word de boete ook uitgedeeld. Wie toch de boete niet kan betalen mag overvallen plegen, want men kan een kei niet vellen.

Tja . Is weer op zijn Belgisch geregeld . Misschien worden er weer speciale commissies opgericht , bemand door vriendjes en rijkelijk betaald door de Jannen met de Petten .

Georges Van Tiggelen .

• "Vlamingen overdrijven geweld in Brussel"
  
• 10 reacties
• E-mail bericht
• Bookmarken/Delen

11:39 Enkele Brusselse burgemeesters vinden dat Vlaanderen overdrijft in de zaak rond de mislukte overval van zaterdag in Laken. Ze willen niet weten van een eengemaakte politiezone om het geweld in sommige Brusselse wijken aan te pakken.

"Brussel is een vredelievende stad waar helaas faits divers dramatisch kunnen aflopen, Dat is in elke grote stad zo", aldus burgemeester van Molenbeek Philippe Moureaux (PS).

Lees hier: Nultolerantie voor bepaalde Anderlechtse wijken

Geen geweldgolf

Moureaux ziet geen oplossing in een fusie. "Telkens als er een probleem is, vragen de Vlamingen één zone, dat heeft niks te maken met het probleem. Zouden de agenten met een naambordje 'Brussel' in plaats van 'Brussel-West' anders gereageerd hebben, zouden ze wat sneller gelopen hebben?"

De Brusselse burgemeester Freddy Thielemans (PS) geeft zijn partijgenoot gelijk. "Wij maken een verfijndere analyse en geloven niet dat er, door twee, drie of vier zaken, een geweldgolf passeert over de stad."

Niet toevallig

Louis Tobback (sp.a), burgemeester van Leuven, was dan weer niet mals voor zijn collega's in Phara. "Een overval is een fait divers, als u dat letterlijk vertaalt is dat een toevallige gebeurtenis, de vraag is of dit zo toevallig of eenmalig is. Blijkbaar niet. Je hebt een algemeen probleem in Brussel."

De Vlamingen moeten nu bij hun standpunt over de eengemaakte politiezone blijven, aldus Tobback. "Indien de Franstaligen niet mee willen, zouden de Vlamingen in de regering nu eens duidelijk moeten zeggen dat er maar bijkomend geld komt op voorwaarde dat die ene politiezone er is. Wie betaalt, bepaalt."

Bron: Gazet Van Antwerpen : dd.02/02/2010

De volgende Federale Regering ( of Vlaamse regering ) zal voor Wallonië ook een Faits divers zijn , indien zij verder de Vlamingen tegenwerken en hun burgemeesters verder de onozelaars uithangen .

Georges Van Tiggelen

96 op 100 verkrachters gaan vrijuit

EDEGEM

Van de honderd mannen die in België een vrouw verkrachtten werden er - volgens een steekproef tussen 2001 en 2007 - exact vier vervolgd. In de kelder van het UZ in Edegem stapelen de dozen met uitstrijkjes zich op. Twee op de drie worden nooit geanalyseerd en jaarlijks komen er tweehonderd nieuwe bij. “Een beleidskeuze van Justitie”, heet het. Psychologe Daniele Zucker onderzocht recentelijk honderd dossiers van verkrachting tussen 2001 en 2007 in ons land. Slechts één leidde tot een effectieve veroordeling. In vier van de 100 zaken werden de verdachten veroordeeld tot een gevangenisstraf van 18 maanden tot drie jaar, maar drie daarvan waren volledig met uitstel. 51 dossiers werden al snel afgesloten omdat de dader niet kon worden geïdentificeerd. In 45 andere gevallen was de dader wel bekend maar was er niet voldoende bewijs voorhanden.

Jan Heuvelmans

Bron : www.politics.be

Moet maar je vrouw of dochter wezen .

Eens temeer wordt weer eens bewezen dat de slachtoffers door het gerecht volledig in de steek worden gelaten .

Georges Van Tiggelen .

P-Magazine pakt wel vaker uit met straffe reportages.

Zo brachten ze een tijd terug het onthutsende verhaal van buitenlanders die
hier zonder moeite een rijbewijs op de kop tikken, zonder een
examen af te leggen en zelfs als ze niet eens met de wagen kunnen rijden.
Een kwestie die door senator Nele Janssegers (Vlaams Belang)
onder de aandacht werd gebracht. Deze week schiet het weekblad P, onder de
titel "Het grote regularisatie cadeau" met scherp op het zopas
afgesloten asiel akkoord: "De nieuwe Belgen komen!"

Volgens P-Magazine werd er in Marokko uitbundig feest gevierd.

Het blad doet uit de doeken hoe Hamid binnenkort naar België komt en de
overheid gaat belazeren.
Hij zal reizen met het paspoort en het visum van zijn broer Abdelaziz, die
hier al jaren woont.
Met het vliegtuig kan het niet, want dan nemen ze vingerafdrukken, maar met
een tour bus of boot kan het ongehinderd.
Eens hij voet heeft gezet op Belgische bodem, zal Hamid zonder moeite
aantonen dat hij hier al lange tijd verblijft en in aanmerking komt
voor regularisatie. Dat is allemaal geregeld.

"We hebben al een (vals) arbeidscontract voor Hamid",zegt zijn broer.
"We hebben ook papieren opgesteld die aantonen dat Hamid hier vroeger al
heeft gewoond en gewerkt.
En mocht zijn dossier toch worden afgekeurd, dan nemen we een advocaat of
stappen we naar de Raad van State.
Ondertussen blijft hij bij ons.
En lukt zelfs dat niet, dan trouwt hij gewoon een Belgisch-Marokkaanse vrouw
in België.
Zo heb ik het zeven jaar geleden ook gedaan.
Ik huwde een Belgisch-Marokkaanse uit Molenbeek die ik nog nooit gezien
had.
Onze vaders kenden elkaar en die twee hebben een akkoord gesloten."
Abdelaziz vertelt zonder veel schroom dat Marokkaanse vrouwen goed in de
markt liggen en veel geld waard zijn.
"Marokkaanse families krijgen een pak geld als ze hun dochter uithuwelijken
om de man zo van een legaal statuut te voorzien."
Volgens Abdelazziz staan er alleen in zijn dorp al tientallen mensen te
trappelen om de grote sprong naar België te wagen.
"Wij hebben echt feestgevierd om de nieuwe regularisaties. Veel broeders en
zusters kunnen straks de Belgische nationaliteit aanvragen.
Voor ons is de procedure echt een godsgeschenk."
Neem even een borrel om te bekomen van het hallucinante verhaal.
Bereid u alvast voor op de komst van een leger nieuwe Belgen én op de
bijhorende factuur, want die is natuurlijk voor de belastingbetaler.
Van Rompuy en zijn bondgenoten mogen fier zijn op hun werk. "Inch Allah",
besluit P-Magazine.

't s maar dat u het weet.

Bron : P-Magazine

Wisten dit al lang. De huidige linkse politiekers ook , toch zij bleven slapen of dagdromen . Hun graaicultuur is voor hen het voornaamste , alsook hun Kiesvee .

Georges Van Tiggelen

Brussels geweld willen we niet

• E-mail bericht
• Bookmarken/Delen

11:43 Vorig jaar is in Antwerpen het aantal criminele feiten met negen procent gestegen. Dat is triest nieuws, want met lichte dalingen in 2007 en 2008 leek het de goede kant op te gaan. Niet dus, want het is niet uitgesloten dat bij het definitief afsluiten van de criminele boekhouding voor 2009 het recordaantal misdrijven - 52.246 in 2002 - zal worden geëvenaard of zelfs overschreden.

De cijfers zijn voortijdig gelekt door VBkopman Filip Dewinter. Hij brengt de stijging weinig verrassend meteen in verband met het toenemend aantal migranten op het grondgebied. Dat is een interpretatie, want de dienst Strategische Misdaadanalyse van de lokale politie maakt de link tussen criminaliteit en afkomst niet publiek. Maar elke Antwerpenaar met enig gezond verstand kan zijn ogen niet sluiten voor de grond van waarheid in de woorden van Dewinter.

Uit de forse toename van het aantal inbraken in woningen en handelszaken blijkt dat in Antwerpen georganiseerde bendes actief zijn. Dat zeggen overigens niet alleen de cijfers, het strookt ook met de ervaringen van de cel Jongerencriminaliteit van de lokale politie. Net toen die club van ervaren politiemensen het gevoel kreeg dat ze vat begon te krijgen op de losgeslagen jongeren van Marokkaanse origine, kwam de golf uit Oost- Europa erbij. En die blijkt nog driester en nog moeilijker te beheersen.

Hoe lossen we dit op en vermijden we toestanden zoals die zich nu in sommige Brusselse gemeenten afspelen? De Antwerpse politie maakte er de jongste jaren een gewoonte van om elk jaar een vijftal soorten misdrijven te bepalen waarop ze zich extra ging concentreren. Die tactiek leek enkele jaren te werken, en daarom zijn de resultaten voor 2009 des te teleurstellender: voor het merendeel van de korpsprioriteiten ligt het aantal misdrijven ruim boven de streefwaarden.

Het stadsbestuur, de politie en het parket zullen zich dus ernstig moeten beraden over de maatregelen die nodig zijn om de Antwerpenaars in een veilige stad te laten leven. Al moet daar meteen aan worden toegevoegd dat de nieuwe cijfers vooral ook een signaal moeten zijn aan de federale regering. Want het is niet de stad die beslist hoe het gerecht met criminelen omgaat, op welke manier jeugddelinquenten worden behandeld en hoeveel gevangenissen en gesloten instellingen er worden gebouwd. Over dus naar de toch al veelgeplaagde minister van Justitie Stefaan De Clerck.

Door Lex Moolenaar

Bron : Gazet Van Antwerpen

Georges Van Tiggelen

O2-Colloquium Brussel, 30/1/10

"Grens en begrenzing als mogelijkheid en morele opdracht"
Noodzaak tot een Vlaamse krachtenbundeling in een performante, open en republikeinse volkspartij

• Ondanks de herhaalde beloften van armoedebeperking die in het laatste decennium van de twintigste eeuw zijn gedaan, zijn volgens Joseph Stiglitz het feitelijk aantal mensen dat wereldwijd in armoede leeft, met bijna honderd miljoen toegenomen. Dit gebeurde in dezelfde periode waarin het totale wereldinkomen met gemiddeld 2,5 procent per jaar toenam. In 1990 leefden 2,7 miljard mensen van minder dan 2 dollar per dag. In 2008 werd het aantal armen dat met minder dan 2 dollar per dag moest rondkomen, op 2,8 miljard geraamd.
  Als we ons even focussen op Vlaanderen, dan zien we dat de internationale tendensen zich uiteraard op regionaal vlak doorzetten. Volgens de Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt is het aantal mensen dat de elektriciteitsrekening niet meer kan betalen, het voorbije jaar met 75% gestegen. Onze pensioenen behoren tot de laagste in Europa en werken verarming in de hand. De stijgende gezondheidsfactuur brengt tal van gezinnen in financiële problemen, waardoor ze zich de primaire gezondheidszorg moeten ontzeggen.
  Onze samenleving verpaupert. De toenemende armoede wordt een uitgesproken maatschappelijk probleem. Om de situatie toch een beetje recht te trekken, deelt de overheid de laatste jaren allerlei doekjes voor het bloeden uit: extra kinderbijslag bij het begin van het schooljaar, stookoliecheques, cultuurcheques, een maximumfactuur voor medische zorgen… Het zijn goedbedoelde maatregelen, maar ver kom je er niet mee.
  Er zijn intussen genoeg cijfers beschikbaar, die duidelijk aantonen dat de sociale uitsluiting structurele proporties begint aan te nemen. In Vlaanderen leeft 11,3 procent van de bevolking onder de armoedegrens. In Wallonië loopt dit cijfer op tot 17,7 procent en voor Brussel – hoofdstad van Europa – is dat 20 tot 25 procent. In België leeft gemiddeld 15 procent (1,5 miljoen mensen) onder de armoedegrens, wat indrukwekkend is voor een land dat in een van de rijkste regio’s van de wereld ligt.
  Uit de werkloosheidsstatistieken valt duidelijk af te leiden dat 55 procent van de werkzoekenden in Vlaanderen kansarm en laaggeschoold is, een stijging van meer dan 8 procent. Voor Brussel en Wallonië zijn de cijfers een stuk schrijnender. Ondanks de inspanningen op het veld blijven de resultaten erg mager.
  Niettegenstaande de stijging van het onderwijspeil van de bevolking en de hoge kwaliteit van het Vlaamse onderwijs, wordt de kloof tussen kop en staart groter. Ongelijkheid en uitsluiting dienen zich doorheen het hele onderwijstraject aan en leiden – ondanks de democratisering van het onderwijs – tot een sterke ongekwalificeerde uitstroom. De bepalende factoren zijn sinds heel lang gekend: de zwakke sociaaleconomische positie van de ouders, het verschil tussen waarden en normen thuis en op school, sterke taalachterstand, maatschappelijke en culturele isolatie en de werking van het onderwijsbestel gericht op de middenklasse.
  Bij onze allochtone medemens is de situatie dramatisch: 42 procent van de schoolverlaters is laaggeschoold; 54 procent van de allochtonen spreekt thuis geen Nederlands en loopt zo een cruciale achterstand op; 70 procent brengt het secundair door in het BSO; slechts 9 procent van de allochtone jongeren heeft een diploma hoger onderwijs; de werkloosheidsgraad onder de allochtonen loopt op tot 40 procent. Er is een etnostratificatie van de arbeidsmarkt: terwijl de toplagen haast ‘hagelwit’ zijn, zijn de onderste lagen veelkleurig. We kunnen gewag maken van een opkomst van een multi-etnisch subproletariaat.
  Het is een illusie te denken dat die verpaupering zonder gevolgen blijft. De hoge concentratie werklozen en de vele slecht betaalde en minderwaardige jobs in bepaalde segmenten van de samenleving leiden tot een vernietiging van het sociale weefsel en tot sociaaleconomische en culturele gettovorming. Er ontstaan eilanden van armoede en integrisme in onze samenleving.
  De kloof tussen laaggeschoolden en beter geschoolden wordt aangevuld met die tussen allochtonen en autochtonen. Die breuklijnen vormen de kern van de nieuwe sociale kwestie. Zij tekenen zich reeds af in het onderwijs en zetten zich door in domeinen als tewerkstelling, gezondheid en woningmarkt. Uit tal van studies blijkt dat dit uiteraard ideologische implicaties heeft: mensen die in dergelijke uitputtende en frustrerende omstandigheden leven, zijn veel ontvankelijker voor geestelijk en fysiek geweld, het gebruik van roesmiddelen en vervallen makkelijker in maatschappelijke en sociale lethargie, materialisme en integrisme.
  Ook bij allochtonen zien we dat de polarisering toeneemt. Meer en meer Turkse en Marokkaanse jongeren halen hun huwelijkspartner uit het land van herkomst. Het gaat om een jaarlijkse instroom van duizenden laaggeschoolde allochtonen, die de Nederlandse taal niet machtig zijn, amper kunnen lezen en schrijven en die het leger van multi-etnische subproletariërs komen aanvullen. Ze worden gedreven door een toxische contracultuur, een cultuurpatroon dat ontstaan is door de vele conflictsituaties en de frustrerende sociale omgeving. Dit vertaalt zich in een onwil om zich aan te passen aan de mainstreamcultuur en actief deel te nemen aan het maatschappelijke leven. Deze onwil uit zich soms in een radicale verwerping van onze Westerse waarden en normen.
  Ook bij de autochtonen ontstaat er een contracultuur, gericht tegen het bestuurlijke onvermogen van de leidende klasse om de wezenlijke samenlevingsproblemen aan te pakken. Begrippen als een ‘sterk staatsgezag’, duidelijke ‘normering’, welvaart voor ‘eigen volk’ en een sterk ‘natiegevoel’ staan centraal.
  Daarnaast is er de communautarisering van het debat: in Vlaanderen groeit het besef dat Wallonië en Brussel handenvol geld kosten en dat ze zelf te weinig doen om de situatie te veranderen. Een voorbeeldje maar: hoewel per leerling de uitgaven in het Franstalige onderwijs dertig tot 40 procent hoger liggen dan in Vlaanderen, geraakt 32 procent van de Franstalige jongeren niet verder dan maximaal een diploma van lager middelbaar onderwijs, dat eigenlijk waardeloos is. Uit recent onderzoek blijkt eveneens dat Wallonië en Brussel – samen 40 procent van de bevolking – goed zijn voor 70 procent van het totaal aantal leefloontrekkers in België. Eens over de taalgrens zakt het welvaartsniveau met meer dan 20 procent.
  Wat is eigenlijk het verschil tussen de oude en de nieuwe sociale kwestie? De oude sociale kwestie was er één van uitbuiting van arbeid door kapitaal. Het was de tijd van het fordisme: massaproductie en standaardisatie, grote aantallen arbeiders aan de lopende band, die in min of meer dezelfde omstandigheden en met een zelfde statuut en beloningsvoorwaarden werkten. Daarboven stond een controlerend management. De arbeiders waren louter een instrument en werden onderbetaald. Het verzet werd door de vakbonden georganiseerd. De achtergrond bij dat alles was een cultuur van verzet en confrontatie, gevat in het woord ‘klassenstrijd’. De oude sociale kwestie valt samen met de tweede globaliseringsgolf, gekenmerkt door een veroveringskolonialisme met maximale exploitatie en hard centraal gezag. Binnen de oude sociale kwestie werd gestreefd naar voldoende hoge sociale uitkeringen en pensioenen en naar een aangepaste financiering van de gezondheidszorg. In België heeft dat zijn uitwerking gevonden in de organisatie van de federale overheid met zijn sociale voorzieningen.
  De nieuwe sociale kwestie is er één van het falen van het integreren van nieuwkomers, de nieuwe armen, het multi-etnische subproletariaat, mensen met een fundamenteel gebrek aan arbeidscompetenties, allochtonen die zich brutaal en verbitterd van onze samenleving afkeren... Deze mensen zijn doorgaans niet in staat om voor hun eigen leven verantwoordelijkheid te nemen. Hun leven wordt meestal gedomineerd door geweld, misdaad, antisociaal gedrag, vernedering en een ongezien vlucht in roesmiddelen en zelfbevrediging. De geestelijke, culturele, emotionele en spirituele verarming van de westerse onderklasse is meer dan zorgwekkend en wordt in de hand gewerkt door de immense leegte van de media. De nieuwe armen hangen meestal de ideeën aan van een intellectuele bovenlaag die onder deze mensen een onvoorstelbare ravage hebben aangericht. Dit is het onmiddellijk gevolg van de sociale ontwikkelingen waarbij het gedrag van mensen verklaard worden uit omstandigheden. Daarbij wordt de menselijke vrijheid en verantwoordelijkheid weggeredeneerd. Mensen plegen geen misdrijven omdat ze daarvoor kiezen, maar omdat ze het slachtoffer zijn van een onrechtvaardige maatschappij, verkeerde vrienden of ouders hadden… Volgens Dalrymple is de onderklasse de gevangene geworden van het morele en culturele relativisme van de afgelopen veertig jaar. De co-existentie van het multiculturalisme leidde eerst tot contactvermijding en vervreemding tussen mensen en gemeenschappen en uiteindelijk tot een toxische tegencultuur bij sommige migranten. Zo floreren in Brussel bijzonder gewelddadige Oost-Europese en Afrikaanse bendes, gesopt en gekookt door het geweld in land van herkomst. Indiërs en Pakistani hebben de lucratieve netwerken van mensenhandel in handen genomen. Enzovoort, enzovoort.
  Er is sprake van een nieuwe tweedeling. Mensen met voldoende competenties, mogelijkheden en een stevige sociaaleconomische achtergrond leven in een nieuwe economie, het postfordisme, waar de nadruk ligt op de kwaliteit van het product, op klantvriendelijkheid, creativiteit en inventiviteit. De werknemers leven in comfortabele omstandigheden en genieten heel wat voorrechten. Er is een verregaande individualisering van de arbeidsverhoudingen. Bij de werknemers is er eerder sprake van een coöperatieve cultuur dan van verzet. Er is een veel grotere schandaalgevoeligheid: het imago is kwetsbaar, de consumenten hebben macht. De industrie is van louter producerend naar anticiperend geëvolueerd. De marketing is van veel groter belang en moet – veel meer dan vroeger – anticiperen op de gevoeligheid van problemen. De nieuwe sociale kwestie gaat over de vraag of in de kennissamenleving de kansen gelijk worden gebruikt in het onderwijs en in het stevig aanbod in diverse opleidingen, op de arbeidsmarkt, in de cultuurparticipatie, in de sociale integratie en de inburgering…
  In ons land was de oude sociale kwestie een opdracht van de federale overheid, maar wat de nieuwe sociale kwestie betreft zullen de onmacht en het nakende politieke en economische failliet van de federale overheid de opdracht meer en meer bij de deelstaten leggen. De federale overheid heeft haar onmacht om de sociale problemen op te lossen duidelijk bewezen. De deelstaten staan vanuit sociaaleconomisch en democratisch oogpunt dichter bij de burger. Een staatshervorming is daarom in eerste instantie een sociale opdracht. De deelstaten zijn het best geplaatst om zowel de oude als de nieuwe sociale kwestie aan te pakken.
  Vlaanderen heeft duidelijk te weinig beleidsinstrumenten en centen om de ‘nieuwe sociale kwestie’ – en naar de toekomst toe de ‘oude’ – aan te pakken. Het verpauperde Wallonië leeft met scheidingsangsten en vreest – zodra België ophoudt te bestaan – een derdewereldland te worden. Wallonië klampt zich aan België vast. Vlaanderen vraagt meer beleidsruimte en wordt daardoor egoïsme en etnocentrisme verweten. Het debat gaat over attitudes en gevoeligheden, niet meer over inhoud. Vlaanderen en Wallonië zijn twee zeer verschillende maatschappijen, waarbij de grote sociaaleconomische verschillen nog niet eens de opvallendste zijn.
  Een zelfde beleid voor die twee maatschappijen willen voeren is niet alleen om meningsverschillen en conflicten vragen, maar is vooral onzinnig omdat een halfslachtig beleid de grote problemen van de 21ste eeuw – zoals de brutale globalisering, de internationale migratie, de vergrijzing en ontgroening, het dreigend failliet van onze sociale zekerheid, de mislukking van de integratie – niet aankan.
  ‘De Vlaamse beweging – ooit een sociale beweging – zou het best geplaatst moeten zijn om in Vlaanderen een breed draagvlak te creëren voor een consensus over een verregaande sociale staatshervorming. Maar hoewel het communautaire hoogtijdagen zijn, tanen de uitstraling en impact van de Vlaamse beweging. Ze is niet in staat om brede lagen van de bevolking te mobiliseren voor een wervend project.
  Na de Tweede Wereldoorlog, vooral na de wereldtentoonstelling van 1958 tot het begin van de economische crisis in 1974, ondergingen de economische structuren in Vlaanderen snelle en ingrijpende veranderingen. Als drijvende kracht van de economie moesten de Belgische holdings plaats ruimen voor het Amerikaanse monopoliekapitaal. Er ontwikkelde zich een Vlaams ‘managerskapitalisme’, dat gekenmerkt werd door een uitgebreid netwerk van overheids- en parastatale instellingen, zelfstandige beroepen, kleine en middelgrote ondernemingen… Vlaanderen werd een succesregio die gaandeweg zijn eigen politieke en institutionele structuren ontwikkelde.
  Tegen deze achtergrond evolueerde de Vlaamse beweging tot een spreekbuis van de Vlaamse ondernemers en beter bemiddelde burgerij. Het gros van wat de Vlaamse beweging momenteel nog voorstelt, spreekt de taal van de ‘vrije markt’ en het ‘centenflamingantisme’. Vlaanderen als eiland van welvaart en kmo’s vormt zowat het ideaalbeeld.
  De Vlaamse beweging kampt met een dubbele breuk: enerzijds heeft de brede Vlaamse beweging zich nooit kunnen doorzetten als een sociale beweging. Ze is geëvolueerd van een taalflamingantistische beweging naar een verzameling van organisaties en partijen die streven naar meer soevereiniteit. Het gros van de eisen werd sterk communautair en institutioneel vertaald, maar legitieme sociale eisen bleven veelal uit.
  Anderzijds spreekt de Vlaamse beweging zeker niet de taal van de macht. De weinige keren dat ze aan de macht participeerde, beviel het haar slecht en liep dit steeds op een sisser af. Bij de opeenvolgende staatshervormingen strompelde het Vlaamse volk van vernedering naar uitverkoop. Maar als bijvoorbeeld José Happart in de jaren tachtig van de vorige eeuw zonder stemverheffing ‘non’ zei, dan traden alle Franstalige politici hem bij en werd het ‘non’. Eenvoudigweg omdat Franstalige politici de stem van de macht spreken. Dat kan bezwaarlijk van het eigen Vlaamse volk worden gezegd. We denken zelf ons de luxe te kunnen permitteren ons Vlaams-nationaal streven naar een vergaande autonomie over drie partijen te kunnen verdelen. De Vlaamse Beweging heeft haar rol als voorhoede en klokkenluider perfect gespeeld. Ze heeft al die tijd de vinger op de wonde gelegd en oplossingen aangereikt. We zijn in fase gekomen waarbij het Vlaamse zelfbeschikkingsverhaal in ernstige beleidsdaden moet worden omgezet. Dit is het werk van de Vlaamse partijen. De Vlaamse partijen moeten zich bewust zijn van hun vernieuwende, stichtende rol in de post-Belgische republikeinse en Europese context. Frontvorming van de drie V-partijen is daarom erg essentieel. Het is de ultieme springplank voor de greep naar de macht. Maar niettegenstaande de V-partijen ongeveer 40% van het electoraat vertegenwoordigen, slagen ze er niet in om in de kortste keren een politieke macht van formaat uit te bouwen, erg noodzakelijk om een vergaande staatshervorming te forceren en om Vlaanderen als staat op de wereldkaart te plaatsen.
  Zolang we niet in staat zijn om de Vlaamse macht te concentreren in een frontvorming van alle Vlaamsgezinde partijpolitieke krachten, zullen we niet in staat om het democratische en bestuurlijke vacuüm op federaal niveau in te vullen, of op zijn minst belangrijke bevoegdheidspakketten naar de gemeenschappen over te hevelen. Dit is immers meer dan noodzakelijk, want het is intussen 5 seconden voor twaalf. Het federale niveau bevindt zich in een ernstige crisis en is verworden tot een strijdtoneel tussen groepen en partijen om macht en status. De Belgische democratie is duidelijk een illusie, een onwerkbaar geheel van elkaar bestrijdende clans en ondoorzichtige, ingewikkelde beleidsstructuren, waardoor heel wat kiezers ontgoocheld afhaken.
  De macht in dit land ligt al lang niet meer bij het parlement, maar bij de federale regering, de partijvoorzitters – kijk maar naar de rol van de Waalse partijvoorzitters tijdens de communautaire onderhandelingen van afgelopen jaar – en de sociale partners, zoals ABVV, ACV, VBO… Beslissingen worden genomen door onderhandelingen, geheime agenda’s en overleg, ver weg van de kiezer en het parlement.
  Het democratische deficit wordt verder aangedikt door het onwerkbare kluwen van onze staatstructuren. Daarbovenop komt nog een hele stortvloed aan beslissingen van de Europese Unie, waar het beslissingsproces nog moeilijker om te volgen is, met een duidelijke impact op het dagelijkse leven.
  Zo komen we tot de ‘ultieme’ contradictie. België wordt steeds meer als een ‘failed state’ ervaren, maar hoewel de Belgische constructie in een ernstige crisis zit, weegt de Vlaamse politieke voorwacht te licht op de politiek om haar communautaire programma door te drukken. De V-partijen kunnen hun bonus aanwenden om een meer autonoom en sociaal Vlaanderen te creëren. Een krachtenbundeling is noodzakelijk. Een breed gedragen volkspartij dient een afspiegeling van de maatschappij te zijn, waar diverse strekkingen aanwezig zijn. Enkel door een breed gedragen en uitgesproken Vlaams en sociaal programma kan de rol van de CD&V worden overgenomen. Enkel op die manier kan een antwoord worden geboden op de grote uitdagingen die ons staan te wachten:
  
  In de steeds complexer wordende samenleving groeit het aantal overheidsvoorzieningen en overheidsbemoeienissen zienderogen. De opdracht van de staat is fel toegenomen en vooral pluriform geworden. Toch leeft bij de bevolking sterk het gevoel dat de staat met al haar verzuchtingen de nieuwe uitdagingen van de burger niet aankan. De echte verwachtingen van de burger raken niet ingelost: de gestoorde relatie tussen de bevolkingsgroepen, de verloedering van de leefomgeving, de onveiligheid in onze grote steden en agglomeraties, de gerechtelijke achterstand, de manke werking van het gerecht en het gevangenissysteem, de communautaire en institutionele problemen... Paul Andersson Toussaint berekende dat in Nederland slechts 1,25% van de delicten wordt bestraft. Ik mag er niet aan denken dat het cijfer in België nog lager ligt. We kunnen alleen maar concluderen dat de overheid steeds meer haar regulerende opdracht niet meer aan kan en steeds meer de functie van reddingsboei en vuurtoren verliest.
  Het verlies aan impact van de overheid gaat gepaard met een toenemende agressieve globalisering die wereldwijd zorgt voor een felle dualisering van samenlevingen maar ook voor kortetermijnpolitiek gericht op spectaculaire winsten.
  Er stelt zich een toenemende afhankelijkheid van de internationale instituten en de geglobaliseerde markt, waardoor de interne markt meer en meer een speelbal op de internationale golven wordt.
  We staan voor een spectaculair verval van de verzorgingsstaat, die binnen enkele jaren niet meer in staat zal zijn om bijvoorbeeld de ouderlingen een menswaardig pensioen uit te keren. Dit gaat gepaard met een verarming van de staat en een ongeziene kapitaalsaccumulatie in de dienstensector, wat hand in hand gaat met een sterke liberalisering van de sociale geesten.
  De afname van het belang van de nationale staat, en de crisis die daarmee gepaard gaat, gaat hand in hand met de fundamentele crisis van onze democratie. De erosie van het belang van de nationale staat gaat gepaard met de uitholling van de politieke democratie en de toename van grote ondemocratische organisaties zoals de EU.
  Zoals reeds gezegd: de Belgische democratie is een illusie. In het zog van Dewachter is het belangrijk om de particratie – als struikelblok voor de echte democratie – af te bouwen. Enkele suggesties: afschaffen van de 5 procent-kiesdrempel, afschaffen van de opkomstplicht, invoeren van de rechtstreekse verkiezing van de regering (wat Guy Verhofstadt al voor het jaar 2000 had voorgesteld) en invoeren van het referendum, reeds aangekondigd in het Vlaams Regeerakkoord van de regering-Dewael I in juli 1999. De beslissingsmacht moet veel dichter bij de gewone mensen worden gebracht, naar het niveau van de regio’s, waardoor de betrokkenheid veel groter zal zijn en de afkeer bijgevolg kan worden tegengegaan.
  De verdere ontmanteling van het ouderwetse Belgische kapitalisme is noodzakelijk. Het is een negentiende-eeuws soort kapitalisme, zoals we dat ook kenden bij de Société Générale de Belgique. In dat ouderwetse Belgische kapitalisme treedt nog steeds het oude Brusselse establishment op als referentieaandeelhouder… Dit oude Brusselse establishment, met tentakels in de politiek, de loge, de administratie en zelfs in de vakbonden, probeert zich nog steeds in stand te houden. De ontmanteling van de Belgische staat is daarom niet alleen een democratische strijd, maar tevens een afrekening met de oude belgicistische en kapitalistische machtsstructuren, kortom een Vlaamse en sociale strijd.
  De afwezigheid van een volwaardige Vlaamsnationale volkspartij maakt de crisis compleet. De politieke wanvertoning van de afgelopen maanden heeft duidelijk aangetoond dat Vlaanderen nog lang geen politieke elite heeft die het heft in eigen handen kan en durft te nemen. Het gebrek aan visie over waar Vlaanderen wil staan binnen pakweg tien jaar, is stuitend. Het oeverloze gezwets over halfslachtige compromissen en weinig inspirerende strategieën verraadt een inhoudelijke leegte. De dagjespolitiek werkt een enorme apathie bij de bevolking in de hand. Leterme heeft de afgelopen maanden meer bochten genomen dan Eddy Merkx in al zijn deelnames aan de Ronde van Frankrijk samen. Gezwind heeft hij alle beloftes en principes overboord gegooid.
  
  Tot slot wil ik terugkomen op de werktitel: ‘Grens en begrenzing als mogelijkheid en morele opdracht’. Uit mijn betoog kan ik enkel concluderen dat Vlaanderen op een belangrijk keerpunt staat. Het heeft reeds lang de grens van het aanvaardbare en – vooral – het politiek fatsoen overschreden. Het is dan ook onze morele plicht om de Belgische constructie te verlaten en te streven naar een middelgrote, performante en open natie. Maar zoals iedereen intussen dagelijks aanvoelt, heeft een open natie duidelijk nood aan begrenzing en een duidelijk beleid.
  In een civiele staat gelden duidelijk omschreven burgerplichten en zoals Dominic Schrijer (PvdA-wethouder te Rotterdam) duidelijk poneert: “je moet hard durven optreden tegen mensen die zich niets aantrekken van burgerplichten”. Ook beschikt een performante en open natie best over een duidelijke identiteit en een helder stelsel van waarden en normen. De globalisering heeft in heel de wereld de markten geopend. Vooral kleine landen profiteren ervan, omdat ze zich razendsnel kunnen aanpassen. Kijk maar naar Zwitserland en Singapore. Het zijn twee wereldspelers met een duidelijke identiteit, sterke structuren, duidelijke beleidslijnen, krachtig normen- en waardestelsel, maar met een open geest.
  Ook heeft een open en performante natie nood aan een doordacht migratiebeleid aangevuld met een stevig inburgeringsbeleid. Welk integratiebeleid kan succesvol zijn als je bij elke generatie opnieuw moet beginnen? Uit mijn ervaring met het werken met allochtonen en mensen met achterstand heb ik geleerd dat niet alle culturele waarden kunnen worden verenigd of verzoend door banaliteiten te verkondigen. Het idee dat we allemaal wel met elkaar overweg kunnen, zonder dat de wet onderscheid moet maken ten gunste van een bepaald stelsel van culturele waarden slaat nergens op. Het is wel zo dat een open natie moeilijk haar grenzen kan sluiten of permanent kan bewaken. Wel kan de toegang tot onze sociale zekerheid worden ontzegd voor mensen die zich weigeren in te passen.
  Ook heeft een open en performante natie nood aan een sterke democratie, waarbij de macht in het parlement ligt en waarbij niet de vakbonden en allerlei drukkingsgroepen de lakens uitdelen. Maar vooral hebben we de morele plicht om de Vlaamse krachten te bundelen tot een performante, open en republikeinse volkspartij met een breed gedragen programma om van Vlaanderen een open, sterke en performante natie te maken, dat ook een oplossing biedt voor de vele sociale, maatschappelijke en ecologische problemen. Daarbij dienen persoonlijke grieven en ambities te wijken. Vlaanderen kan zich niet langer meer permitteren om de Vlaamse krachten te versnipperen over drie partijen. Ook daar is reeds de grens van het toelaatbare overschreden.

Vijf jongeren opgepakt voor diefstal met geweld in Gent

De politie van Gent heeft vannacht vijf jongeren opgepakt op verdenking van een diefstal met geweld in het Citadelpark in Gent. De vijf jongeren overvielen rond 1.15 uur een 21-jarige jongeman in het park. Ze sloegen hem in het gezicht en stalen zijn portefeuille. Het slachtoffer raakte lichtgewond maar moest niet naar het ziekenhuis.

De verdachten, allen afkomstig uit het Brusselse, werden later opgepakt in de Overpoortstraat. Vier meerderjarigen worden vandaag voorgeleid bij de onderzoeksrechter. Een minderjarige vijfde verdachte werd overgedragen aan het Brusselse parket. (belga/bdr)

31/01/10 10u50

Bron : Het Laatste Nieuws – dd. 31/01/2010

Terechte enkele reacties van lezers :

Naam en faam graag! Oei ze komen uit het Brusselse, ja dan weten we ondertussen ook genoeg! Enfin,het is dagelijkse kost. Spa en groen beginnen schrik te krijgen omdat hun kiesvolk het de laatste dagen weer heel bont maakt. Maar blijf bepamperen en onze eigen bevolking in de handen van criminelen schuiven en we zullen er zeker op vooruit gaan! Ik heb zelf geen kinderen maar ik zit er echt mee in, in wat voor een maatschappij de toekomstige autochtone generatie moet opgroeien.

Met dank aan Open-VLD, CD&V, Groen en Spallochtoon die wel spreken over zerotolerantie maar niet de ballen hebben om echte werkkampen en zware gevangenisstraffen in te voeren. Farizeeërs en witgekalkte graven!

Mag ik eens gissen? Gisteren was er veel politie aanwezig in Brussel vanwege die overval en schietpartij. Even vlug de trein nemen, zonder betalen natuurlijk, naar Gent en daar even hun ding gaan doen. Vermits Brussel ondertussen voor 90% uit nieuwe Belgen bestaat kan ik mij ook al inbeelden wie de overvallers waren!

't Is inderdaad hoog tijd dat er in Gent ook wat harder opgetreden wordt. Ge moet eens aan 't St Pieters station rondlopen... Zelfs aan de scholen is er niemand die zich veilig voelt voor de groepjes allochtonen. Ja ik weet het, 't is gemakkelijk om de fout daar te zien. Er zijn heel wat uitzonderingen en niet iedereen kan over dezelfde kam geschoren worden. Maar neem gerust aan dat onze kinderen bang zijn opmerkingen te maken omdat er represailles komen zodra ze één individu gekrenkt hebben.

De Vlaamse Volkspartij is het volledig eens met de reacties . Het zijn inderdaad de Socialisten , de CD&V en de Open VLD welke tijdens hun legislatuur de poorten voor Vreemdelingen volledig open gezet hebben , zodat we nu met een jongerengeneratie opgescheept zitten van actuele criminelen en anderen in wording .

Georges Van Tiggelen .

Open Vld pleit voor Brusselse nachtrechtbanken

Open Vld wil dat er een Brusselse veiligheidsconferentie komt waarop gerecht, politie en politiek de koppen bij mekaar steken om op die manier de onveiligheid in de hoofdstad aan te pakken. Dat stellen Vlaams fractieleider en Brusselaar Sven Gatz en Brussels fractieleidster Els Ampe. Opmerkelijk: de Vlaamse liberalen zien onder meer heil in de oprichting van nachtrechtbanken.

"Zwarte piet niet doorschuiven"
"Struisvogelpolitiek of het doorschuiven van zwarte pieten allerhande helpt niemand vooruit", vinden Gatz en Ampe. "Waarop wacht Brussels minister-president Charles Picqué om een veiligheidsconferentie te organiseren?". Zo'n conferentie moet volgens hen zich op drie kernpunten focussen: een betere gerechtelijke opvolging, een efficiënte politiesamenwerking en een politiek verantwoordelijke voor het Brusselse veiligheidsbeleid.

De Vlaamse liberalen merken op dat een gecoördineerd politie -optreden dode letter blijft indien het gerecht niet volgt met de uitvoering van straffen en snelrecht. "Het kan niet langer dat korte vrijheidsstraffen niet meer uitgevoerd worden of jonge boefjes snel weer vrijgelaten worden. Alternatieve straffen worden zelfs nauwelijks uitgevoerd in Brussel", klaagt Ampe aan.

Eén politiezone
Volgens Open Vld kan de invoering van nachtrechtbanken, naar analogie met de night courts in New York, heel wat problemen oplossen. Voorts blijft de partij voorstander van één politiezone in Brussel. "Het wordt tijd dat de Brusselse burgemeesters hun verzet tegen een eengemaakte politiezone opgeven", luidt het.

Tot slot vindt ze dat een gewestelijk politiebeleid ook een politieke verantwoordelijke vereist die daarop kan worden afgerekend, bijvoorbeeld de minister-president. Op die manier zou er gezonde druk op de ketel behouden blijven en behoudt een persoon het overzicht. (belga/sps)

29/01/10 19u26

Bron : Het Laatste Nieuws , dd. 30/01/2010 .

Enkele Reacties door lezers op het artikel in de krant :

Inderdaad, ze hebben het te ver laten komen en kijk, men kan het niet meer aan. het is niet de politie hun schuld maar die van justitie en de regering. Er zijn niet genoeg strenge wetten en de politie heeft een beperkte bevoegdheid. Kijk maar naar die jongeren die leerlingen bedreigden waarvan de school moest verhuizen en een paar weer werden vrijgelaten. Nachtrechtbanken heeft geen zin als je de bron niet aanpakt. en de regering en justitie, die keek ernaar en babbelde rustig verder.

Hypocriet, ongeloofwaardig en inefficiënt. Iedereen die in het echte leven staat weet maar al te goed wat er fout loopt. De overheid is veel te laks, men is de controle volledig kwijt. Het is trouwens bijzonder tragisch en schandalig dat men het zo ver heeft laten komen. Twintig jaar geleden werd hier reeds voor gewaarschuwd. Onder druk van de "progressieven" heeft men maar laten betijen. Om nu de straat terug te winnen van dat gespuis zal men keihard uit de hoek moeten komen.

Het is toch ongelofelijk hoe een partij kan veranderen. Jaren mee verantwoordelijk voor het lakse beleid. Nu ze in de oppositie zitten worden ze wakker en hebben ze plots het warm water uitgevonden! Denken ze nu echt dat de zo gezegde domme burger dit niet door heeft? Mijn stem krijg je nooit OVLD. De slogan van de partij: Grijze mus, zelfbelang, partij van de politieke dynastie: De Croo, De Gucht. De partij is een vuile opneemvod met dictatoriale trekjes binnen en buiten de partij!

En wie gaat dat betalen? en trouwens het is toch al lang te laat, de autochtonen zijn al lang uit Brussel vertrokken naar de rand. Brussel is klein Bagdad en is al lang verloren. en als dit pamperbeleid zo doorgaat zullen nog andere steden vogel voor de kat zijn. gent Antwerpen...

De VLD zou in deze best de mond houden. Ze hebben mede het probleem van de straffeloosheid in het leven geroepen ,door samen te heulen met de progressievelingen in hun onstilbare honger naar stemmenwinst .

De Vlaamse Volkspartij kent het probleem van deze verloochening van het autochtone volk 

De partij schaart zich 100 % achter de bovenstaande reacties van de gewone mensen op het artikel .