Archief

het weer begint op m'n systeem te werken. altijd moe en geen zin om iets te doen. vandaag telefoon van mijn oudste dochter steffie, dat ze vandaag het examen heeft gedaan theorie voor haar rijbewijs, punten 50 op 50. wat kan je anders verwachten van een dochter die bijna 24 is en de eerste jaren nog niet zal stoppen met studeren. op m'n 16'de woonde ik reeds alleen, vanwege het nogal vroeg overlijden van m'n moeder, dus die kansen zoals zij heeft heb ik nooit gehad. nu alleen maar hopen dat ze ook op een dag eens zal verzadigd raken. het is ook pas op m'n 40'ste dat ik ben begonnen met leren vliegen, en heb glasbewerking en glaszandstralen pas heel recent gedaan, dus het nieuwsgierige en steeds zin om bij te leren zit wel in het bloed. ook met de echte modelbouw ben ik pas later begonnen. steffie was deze middag heel enthoesiast, mede omdat ik had gevraagd dat ze de theorie heel goed diende te kennen omdat ik als tweede begeleider, haar misschien de knepen van het autobesturen een beetje zal moeten bijbrengen. zelf rijd ik 33 jaar, en heb minstens 1.500.000 km gereden, zonder (hout vasthouden) enig ongeval van betekenis, maar weet beter dan wie ook wat de mogelijke gevaren zijn. bij het vliegen liggen er nog andere valstrikken op de loer, dus voorzichtigheid en uitkijken is de boodschap!!!
op de foto, de haven van antwerpen bij bijzondere weersomstandigheden, en wat een sfeerbeeld, als je op dat moment aan het vliegen bent, geniet je met meer dan volle teugen.

geen aanslag op de kerncentrale, maar wat deze foto laat zien mogen jullie zelf invullen. in alle geval is het wel goed te weten dat je niet altijd alles moet geloven wat je te zien krijgt. tv en film is zo geloofwaardig, maar je weet wel dat er in een misdaad of oorlogsfilm geen doden vallen zoals je wel voorgeschoteld krijgt. voor elk technische probleem zijn er wel experten die een oplossing bedenken om het reëel te doen lijken. (met nadruk op \'lijken\')
vandaag naar waver boven brussel de modelbouwbeurs bezocht. heb weer een beetje de passie voor modelvliegen te pakken en denk misschien me een electro-modelletje aan te schaffen van multiplex, de twinstar 2. een kunststof model, heel snel te bouwen, met twee motoren, en naar het schijnt heel prettig te vliegen. het zit me toch nog steeds in de vingers om een model van op afstand te besturen, maar deze keer niet in een club maar eerder in de achtertuin of op een locatie waar je alleen bent, een wei of een strand, of wat dan ook.  

een vraagje:
je denkt dat deze foto echt is, ok. bedankt. spelen mag wel eens he.
het is in alle geval de moment om eens een afspraak te maken en eens mee te vliegen...
je denkt dat deze foto niet echt is, ok. bedankt. is er een instrument op het klokkenpaneel dat je als bewijs aanduid?
het is in alle geval de moment om eens een afspraak te maken en eens mee te vliegen...

ingeval we geen GPS aan boord hebben, en in de OO-CNC en de OO-VRE is dit het geval, moeten we gebruik maken van een wat ouder navigatiesysteem. zoals in sint-niklaas het baken NIK 117.4.
je ziet op de foto het baken HUL 177.55 even ten noorden van waver. kaarten en bakens en alle oudere manieren om te navigeren zijn belangrijk hoor (om op terug te vallen als de gps het laat afweten of je hem niet ter beschikking hebt...), maar wat een luxe als je een gps aan boord hebt.
tot 5 meter nauwkeurig en de sattelieten en jij ook exact weten waar je zich bevindt. nadelen? het is te gemakkelijk. voordelen? het is gemakkelijk. bijkomende voordelen: je hoeft geen extra tijd te steken in allerlei tijdrovende controles om te weten waar je juist aan het vliegen bent en dat scheelt toch een heel stuk in het genieten omdat je veel meer tijd hebt om rustig rond te kijken naar de mooie dingen op onze bol vanuit vogelperspectief.

op deze vlucht heb ik anik en jan als passagier, we vliegen met de OO-VRE een cessna 172, en vertrekken in brasschaat, vliegen naar het waasland, over hun woning in belsele en over het koopcentrum van sint-niklaas om daarna terug in brasschaat te landen. we nemen er even de kaart bij, alhoewel ik die voor zo'n vlucht niet nodig heb. iets anders als we richting ardennen of naar het zuiden gaan. natuurlijk krijg je langzamerhand een totaal beel van het landschap waar je al zo dikwijls over hebt gevlogen, maar de zichtbaarheid speelt toch een heel grote rol. op sommige dagen is dat zo marginaal dat je rond het plein al verloren zou vliegen, andere dagen stijg je op en heb je geen enkel moment een kaart nodig. de vijand is lage mist, die wel eens onverwacht kan opduiken, echter een wolkje of een wolkendek op grotere hoogte is geen enkel probleem. je vliegt dan gewoon op je instrumenten en kijkt terug buiten als het zicht beter is. belangrijk is: op de instrumenten vertrouwen, want je leven is dan ook volledig daarvan afhankelijk. denk maar niet dat je voelt dat je in een spiraal raakt! de grond komt dan snel omhoog...

laat jullie ook nog kennis maken met een vriend die ik reeds ruim 25 jaar ken, maar toevallig vorig jaar na een afwezigheid van ruim 20 jaar terug heb ontmoet en inmiddels terug een toffe band mee heb ontwikkeld, mede door zijn ongelooflijke energie die hij graag gebruikt waar het noodlot hem toe leid.
hij is zowat als een broer, z'n naam is eugene, heeft een gouden hart en een lief vrouwtje, nancy.
dat is nu wat ik ook eerder bedoelde, met hoe fantastisch het is mensen te kunnen laten kennis maken met de luchtvaart. eugene had tot de dag waarop deze foto is gemaakt nog nooit gevlogen, maar levendig zoals hij is en ooit jaren hoogspanningspilonen geschilderd, is moeite en hoogtevrees hem totaal vreemd. met hem vliegen was weeral eens een hart onder de riem en een aanmoediging het vliegbrevet nog wat te behouden; vanaf je vijftigste is dat nogal een moeilijke en dure aangelegenheid, aangezien je medische keuring en het brevet zelf jaarlijks vervallen, in plaats van 2-jaarlijks voor die tijd.

wat ik wel heel raar vind is dat kinderen gemakkelijk slapen tijdens een vlucht, dit keer is het maxwell, de zoon van mijn jongste broer, die noodgedwongen een dutje doet, tijdens een totale vlucht van een ruim uur, we maken wel een tussenlanding op ebzr (zoersel), drinken er een frisdrankje of zo en vliegen terug naar brasschaat. het vliegtuig is de OO-CNC een cessna 172.
die dag is er ook een prof aan boord die een film maakt, waarvan ik uiteraard een exemplaar heb gekregen. heel goed samengesteld, met korte shots en mijn commentaar, en een totale duur van vijf minuten.
heel snoezig en een bewijs dat kinderen graag meevliegen en het als heel normaal ervaren.

vorig jaar, twee leden van de vliegclub brasschaat gaan over tot de aankoop van een motorzwever, en frank weet me te overhalen me er op te laten lossen zodat we er ook af en toe mee kunnen vliegen tegen min of meer betaalbare condities, vanwege verzekeringen en andere toestanden eerder minder dan meer. we krijgen de kans in zoersel op zo\'n bak gelost te worden en tegelijkertijd een examen te doen, maar tegen de moment dat het onze beurt is om eens met de eigenlijke \'eenzitter\' motorzwever in de lucht te gaan , is een van de eigenaars erin geslaagd het toestel te crashen, zodat onze euro\'tjes van examen en extra opleiding totaal verlies zijn. vliegen is vrij zijn, vliegen is soms ook pech hebben.
http://aeroclub-brasschaat.be/
http://users.telenet.be/rondvluchten/

niet vandaag, alhoewel frank me daarnet een mailtje heeft gestuurd dat hij wel heeft gevlogen vandaag.
een frangment van zijn mail:

heb vandaag ook gevlogen, spannend, continu natte sneeuw, beperkte zichtbaarheid, geen plafond, allez het bloed circuleerde

weeral zeer sportief in mijn aderen....I love it....!!!!!
op de foto frank links, willy rechts. het is 6 maart 2005 en we zijn naar leopoldsburg gevlogen.
een toffe bestemming vanuit brasschaat, ongeveer een half uurtje vliegen, tamelijke smalle en korte piste maar best ok om er met piper en of cessna te landen, in dit geval de OO-CNC.
een bestemming die enkele malen per jaar bij ons op de lijst staat.
vanuit mijn zetel voor de pc, zie ik naar buiten, het sneeuwt, het is 17.25 uur en grijs en donker maar gelukkig warm binnen. ook genieten van die kleine maar o zo belangrijke dingen.

frank is mijn vriend, tegelijkertijd is hij getrouwd met m'n nichtje miriam, waarschijnlijk door mijn invloed...een beetje meer dan een decennia geleden.
gevaarlijk om hier ongezouten een mening te geven, want binnen enkele minuten is dit te lezen in heel de wereld en omstreken, en je geeft jezelf vooral toch hiermee bloot he.
geen zoetigheden, maar de naakte waarheid zal hier wel voldoende zijn.
frank en ik zijn zielsverwanten als het gaat om vliegen; we delen die passie en dat is het, we verstaan elkaar. (alhoewel we ook de passie delen van samen in de kookpot te roeren en fantastische gerechten op tafel toveren, maar over dit onderwerp zou ik een blog moeten aanmaken in een andere groep...misschien later).
ik voel me veilig bij hem en hij is ongeveer 15-jaar jonger dan ik en dus wat meer een speelvogel, maar technisch in het vliegen een grote stap verder en samen zijn we altijd al op onze bestemming gekomen, afhankelijk van het weer enz.
hij weet uiteraard dat ik het in de lucht wat rustiger aan doe, maar heeft nog nooit enige blijk van ongerustheid getoond bij mijn vliegkunnen. m.a.w. we vertrouwen mekaar en vinden het een verademing samen op stap te kunnen, frank heeft wel het voordeel op een 7-tal minuten van het vliegplein te wonen terwijl ik daar ongeveer 40 minuten over moet doen.
dus bij geen vliegweer kan hij een koffietje of zo gaan drinken en ben ik genoodzaakt thuis te blijven.
meer dan honderd kilometer voor even samen te zitten; vroeger ja, nu nee. als je wat ouder bent kan je het thuis zijn ook heel erg waarderen. leven is veel intenser.