Ondertussen zijn onze eerste jonge mezen uitgevlogen. Ons project is dus met zekerheid een groot succes te noemen vermits er slechts 3 van de 11 kastjes leeg zijn gebleven .

Voornamelijk pimpelmees en koolmees hebben een plek gevonden in onze nestjes.

Hoeveel jonge vogeltjes er zijn uitgevlogen weten we helaas niet vermits er geen telling is geweest.

Bij het leeg maken van de nestjes zullen we deze aanpassen zodat we bij de volgende bezetting in de kastjes kunnen gaan kijken om een inventaris op te maken.

We hebben geprobeerd om met een camera in de kasten te gaan kijken maar dat was niet echt geslaagd te noemen. Dus volgende keer beter, we hebben er weeral een les uit getrokken.

We kunnen weer uitkijken naar de volgende intrek in ons parkje, maar nu is er eerst werk aan de winkel.

De grasmus (Sylvia communis) bron foto:IVN vecht & plassengebied 
bron geluid:soortenbank.nl

Vermits het meerlenhof gelegen is in ‘de vogeltjeswijk’ van Hoboken, zal ik het eens hebben over het vogeltje waarnaar de grasmuslaan is genoemd.

Een grasmus is een zangvogel, die je meestal hoort vanonder een dik struikgewas met liefst veel doornen. Het mannetje zit op verleidingsmomenten meestal zichtbaar bovenop een struik.

Vaak ga je dit niet te zien krijgen vermits hij echt weer een typische grondvogel is, een kereltje dat zich graag tussen de lage takken en doornen verscholen houdt.

Het is een echte rusteloze vogel.

Het vrouwelijke  vogeltje heeft niet de grijze kop en rozige borst, iets wat het mannetje wel heeft.

Het is een vogel van ongeveer 14 cm, die je af en toe kan waarnemen vanuit een struikje waar het mannetje als een pijl omhoog schiet, om daarna weer als een steen naar beneden valt.

Ze zijn eigenlijk niet echt kieskeurig wat eten betreft, ze eten insecten, spinnen maar ook bessen.

Hun nestje maken ze dicht bij de grond tussen doornen of netels, plekken waar bijna iedereen weg wil blijven dus.

Als hun nest gemaakt is zal het vrouwtje er een 4 of 5 eitjes leggen, deze zijn lichtgrijs gespikkeld.

Bron foto: IVN vecht en plassengebied

Het Nachtegaaltje (Luscinia megarhynchos) klik op de foto om zijn zang te horen

Deze kleine zangvogel is een beetje groter dan een musje.Het is een zangvogel die je eerder gaat horen dan zien.

Het is een echt grondvogeltje, niet dat hij niet kan vliegen hoor want het is een uitermate trekvogel.

In de winter gaat mijnheer/mevrouw, lekker op reis voor enkele maanden. Nu ze dan toch de tijd hebben trekken ze naar het zuiden van de Sahara (dus vliegen kunnen ze zeker.)

Wanneer ‘het zand onder hun voeten een beetje te heet wordt’ komen ze een beetje afkoelen in onze streken, gewoon om een eitje te komen leggen want ginder zouden hun eieren direct gebakken zijn, nog voor ze gelegd zijn. Daarbij komt ook dat er bij ons dan ook meer voedsel is, zoals insecten, spinnen, wormen maar ook vruchten,zaden en bessen.

tijdens het broedseizoen hoor je hem dag en nacht.

Zijn zang zal je wel meestal horen in het donker, wanneer de andere vogels slapen.

Zijn bovenzijde is roodbruin, de onderzijde is lichter. Het is eigenlijk een vogel die geheel roestbruin lijkt. Het mannetje kan je niet onderscheiden van het vrouwtje.

Ze bouwen hun nest altijd op of dicht tegen de grond. Daarom is het belangrijk om een dichte bebossing in een drassig gebied te hebben.

Een nestje bestaat meestal uit een 5-tal eieren,met een variabele bevlekking, die na 13 dagen uitkomen.

De jonge vogeltjes blijven nog een 12 dagen in het nest om dan de grote aardbol te verkennen.

Bron foto: wikipedia.org

De merel (Turdus merula)en ons ‘meerlenhof' klik op de foto en hoor hem zingen!

Allereerst dien ik te verwijzen naar de benaming ‘het meerlenhof’, hiervoor kan je alle uitgebreide info vinden op www.meerlenhof.be (want anders is mijn bericht véél te lang.).

Onze merel is een vrij algemeen voorkomende vogel, maar daarom niet zomaar een vogel, want hij heeft zo zijn specifieke eigenschappen.

Hij hoort tot de familie van de lijsters (dat hoor je zeker en vast al aan zijn zang), waarvoor Turdidea staat voor lijsterfamilie en merula staat dan weer voor het Latijnse woord voor merel. Maar dat klinkt voor mij als Latijn (ik wou het u alleen maar meegeven).

Onze soort is een typische soort van deze streken, want hij kent veel ondersoorten.

Het is zelfs zo sterk dat hij een beetje zoals bij de mens kan verschillen tussen stads- en bosdier.

En toch is het zo dat de merel een trekvogel is, in principe komen er hier in de winter meer merels voor doordat ze zijn doorgetrokken vanuit de noordelijkere kanten, onze vogels van de zomer die trekken daarentegen dan weer meer naar het zuiden,of ze blijven hier (want of dat verhaal nu de dag van vandaag door de opwarming van de aarde nog klopt? Das een andere vraag).

Hij ziet er nogal verschillend uit, zeker het verschil tussen mannetje en vrouwtje.

Het mannetje (een zeer sterke territorium vormer) is een volledig zwarte vogel (alhoewel wij hier een ander exemplaar hebben) met een oranje spitse snavel en een duidelijke oogring die meer naar de gele kleur neigt (enkel te zien met goede verrekijker uiteraard). Het vrouwtje ziet er meer roodbruin uit (met strepen op de keel en een gespikkelde onderzijde), waarbij ook de snavel meer aan de gelige kant zal zijn. Vrouwtjes zijn ook kleiner en dus ook lichter in gewicht dan mannetjes, een mannetje weegt maar liefst gemiddeld 90 –95 gram (met een grootte van 24cm). Een mannetje is pas volwassen wanneer hij ‘volledig in de kleuren zit’(zwart dus) want wanneer hij jong is heeft hij nog steeds bruine vleugels en een donkere snavel. De jonge vogels (of juveniel) is meer bleekgestreept, heeft meer een gemberkleurig lijf en een snavel die zowat de kleur van onze tanden heeft.

De vorm die er ook in ons park voorkomt (‘de bonte merel’), is een typische stadsvorm met albino kleuren.(slechts 1 exemplaar hier aanwezig)

Een merel is een diertje dat we vaak in onze heggen een nestje weten te maken(niet hoger dan 2m boven de grond en grotendeels door het wijfje gemaakt!!), dat doen ze uiteraard ook in bomen. Eens het nest klaar is, legt het vrouwtje er tussen de 4 en 6 eieren in.

Dat is meestal rond maart. Daarna komt er een periode van 14 dagen intensief voederen opdat de jongen na 2 weken het nest kunnen verlaten. Het probleem is dan wel dat ze nog niet kunnen vliegen, dus blijven ze nog een 3 tal weken afhankelijk van de ouders.

Dit herhaalt zich zo tot 4 maal per jaar (als stadsmerel, want die heeft genoeg voedsel).

Ze zullen zich voornamelijk voeden met insecten, daarnaast echter ook zaden, vruchten tot zelfs afval.(nog een weetje:steken ze hun bek in de grond om een worm te pakken, dan houden ze hun hoofd scheef om hem te horen aan komen!)

Als de honger echt héél erg groot is dan stoort een merel er zich niet aan om een ander zijn eitje, of zelfs, een jong op te eten.

De gemiddelde leeftijd van de merel is ongeveer een vijftal jaren. Deze kerel is een kereltje dat zeker zal blijven, zolang de mens ‘geen roet in het eten gooit’

Bron foto: IVN vecht & plassengebied

De staartmees (Aegithalos caudatus )   zijn zang klinkt zo!

Deze rubriek zal uitsluitend over deze bijzondere vogel gaan.

Bijzonder is hij al omdat hij niet tot de familie van mezen behoort, neen, hij heeft een eigen familie … de staartmezen familie. Een mooie zangvogel die uiteraard enorm hard opvalt door zijn uitermate lange staart (zo lang zelfs dat hij niet als vanzelfsprekend op zijn eieren kan gaan zitten. Dus moet hij helemaal omhoog slaan op zijn rug.)

Zijn staart is net zo lang als zijn lichaam en in totaal is het staartmeesje ongeveer 14 cm lang en weegt om en bij de 9 gram.

De op deze foto weergegeven staartmees is de meest voorkomende soort maar de familie is eigenlijk een groepsnaam van vele ondersoorten, in Nederland komen verschillende groepen voor, die voornamelijk dankzij hun kopveren een naam kregen (witkoppig,of donkerkoppig)

Opvallend aan deze vogel is dat er bijna per land binnen Europa, een andere ondersoort voorkomt.

Zelfs buiten Europa, in Japan, komt er een soort staartmees voor(caudatus), die ook in de Scandinavische landen voor komt.

Ze hebben allemaal wel de lange staart gemeen en ook de nestvorming is bij de verschillende soorten hetzelfde.

De staartmees van bij ons heeft een duidelijke oogstreep(dikke wenkbrauw),een witte kruin en zijn lange staart is omboord met een witte rand. Zijn bovenzijde is zwart-wit en zijn buikje en romp hebben een mengeling van zwart,wit en roze kleuren.

Het is een vogeltje dat meestal in erg grote groepen samenhangt en tijdens de winter slapen ze, omwille van hun gevoeligheid, ook in groepjes tegen elkaar gedrukt. Het zijn trouwens zeer sociale vogels en vertonen geen agressief gedrag naar anderen toe.

Hun nestje is bolvormig (wat ze zelf maken), met de opening aan de voorzijde, sommigen zeggen dat het aan de opening aan de zijkant zit. Zo zie je maar dat naar dit vogeltje nog veel onderzoek wordt verricht, want we weten nog lang niet hoe het allemaal in elkaar zit met dit zeer complexe ventje.

Ze leggen tussen de 8 en 12 eitjes (groot aantal, om dezelfde reden als bij het winterkoninkje )

Ongeveer 2 weken nadat de eitjes zijn gelegd komen de jongen er uit en na een intensieve voeding gedurende 18 dagen, verlaten deze geborenen hun nestje.

Daarna zullen ze te zien zijn op verschillende plekken, waaronder voornamelijk heidegied, bossen, parken en tuinen.

Daar voeden ze zich vooral met insecten, larven, maar ook zaden, alhoewel je ze niet onmiddellijk op een voedertafel zal aantreffen.

Vetbolletjes in de winter nemen ze wel graag aan.

Dus wanneer je de volgende keer in uw tuin zo een vogeltje ziet, dan weet je er weer wat meer over.

Geniet er van.

Bron foto: Ward

De koolmees (Parus major ) KLIK  op de foto om hem te horen.

De meeste mensen verwarren deze jongen met de pimpelmees, alhoewel ze toch veel van elkaar verschillen. ook in geluid.

In de eerste plaats herken je hem door zijn meer zwarte kruin i.p.v. blauw bij de pimpelmees.

Anderzijds is deze knaap meer voorzien van een zwarte borststreep in tegenstelling tot zijn kleinere broertje ‘pimpelmees’.

Hij is dus wel een stuk groter en dus ook een stuk minder beweeglijk. Daarenboven is deze kerel erg strijdlustig met alle andere mezen.

Zijn kruin is bruin, tegen het zwarte af (tot halverwege de ogen), hij heeft wit-gele wangen.

Het is een vogeltje dat zal vechten om een plaatsje in een nestkastje (maar soms ook in de holte van een boom).

Als je het onderscheid wil maken tussen mannetje en vrouwtje, dan moet je vooral letten op de buikstreep want bij het vrouwtje is die opmerkelijk (voor het kritische oog) wat smaller en iets lichter van kleur dan bij het mannetje.

Verder is de buik volledig geel, en hun rug gaat meer naar de groene kleur.

In de vlucht (voor zover je dat kan merken) is hun staart merkwaardig door de duidelijk wit getekende buitenste staartveren.

Hij is ongeveer 14 cm groot,weegt 20 gram, en is dus de grootste van zijn soort (vandaar zijn naam ‘major’).

De jonge vogeltjes beschikken niet over de borststreep en zijn nog niet helemaal ‘ingekleurd’

Eigenlijk zijn het een beetje luie jongens geworden in onze streken, omdat ze normaal gesproken vooral insecten en rupsen eten, maar zoals we wel weten hangen deze kerels bijna constant aan de vetbolletjes en eten ze de zaden uit de voederbakjes.

In het broeden is het een beetje een berekende vogel. Dat wil zeggen dat hij een toegewijde ouder kan zijn tijdens ‘de goede tijden’ en evenwel zijn nest met eieren kan laten voor wat het was tijdens ‘de dagen van onzekerheid’. Dat is ook  een beetje afhankelijk van het broedsel zelf .(te weinig eieren)

Bij een gewoon broedsel leggen ze tussen de 7 en 10 eieren,die na ongeveer 14 dagen bebroedt te zijn, zich ontpoppen tot kleine koolmeesjes.

Na intensief, door de ouders, het nest gevoederd te hebben, vliegen de jonkies na ongeveer 16 dagen uit het nest. Daarna blijven ze nog wel wat bij de ouders maar ze moeten opschieten, want het volgende legsel komt er bijna aan. En dan zijn er nieuwe jongen om voor te zorgen.

Vandaag was het een dag om naar uit te kijken want we gingen vogels tellen.

De weergoden waren ons zeer gunstig, het leek wel een lentedag, en niet alleen voor ons.

Overal zaten vogels te fluiten doorheen het parkje en met ons groepje van vijf, trokken we met verrekijker, potlood en papier en de brochure van natuurpunt, er gezellig op uit.

Gedurende één uurtje hebben we geteld wat we zagen. Hiervan ziet u hiernaast het resultaat.

bron foto:Ward  Van Hoyweghen
bewerkt door Bart

De winterkoning (Troglodytes troglodytes)

Het winterkoninkje zoals hiernaast op de foto is het typische Europese exemplaar.

Het is een zangvogeltje en dat laat hij je dan ook luidkeels horen, dit doet hij niet alleen omdat hij maar amper 10cm klein is, dat doet hij voornamelijk om zijn territorium af te bakenen (dat is trouwens bij de meeste vogels de reden tot gezang).

Dus het is vooral een klein kereltje ‘met een grote bek’, maar naar mijn mening ook een hele mooie vogel. Om eerlijk te zijn is voor mij onze Europese jongen mooier dan al zijn Amerikaanse familie. Het is vooral zijn bijna constant rechtopstaand staartje dat hem zo kenmerkend en ook wel schattig maakt.

Om hem waar te nemen is het een beetje moeilijker, tenzij in dichte struiken of kreupelhout, ongeveer 1 meter boven de grond kom je ze wel tegen. Dat is ook de hoogte waarop ze hun nest bouwen, als ze het niet in een holletje kunnen doen, ergens onder een boomstronk of langs de waterkant, want daar houden ze wel van.

Een nestje maken is de taak van het mannetje, eentje volstaat echter niet, hij moet er verschillende hebben gemaakt. Daarna kiest het vrouwtje er één uit, waar ze haar eitjes zal leggen en bebroeden. Het mannetje slaapt dan in één van de overblijvende nesten.

Meestal hebben ze per nestje tussen de 5 en 8 jongen. (toch wel een zware taak hoor)

Dat doen ze soms wel tot 3 keer in één seizoen.

Van deze beestjes sterven er soms wel veel tijdens strenge winters(zelfs tot 70% van de populatie). De reden is dan voedselschaarste vermits ze eigenlijk enkel leven van insecten, spinnen en slakken. Het zijn niet direct de vogeltjes die je zal aantreffen in voederhuisjes.

Vandaar dat ze dus zo veel eitjes leggen. Als de winter echt lang aan blijft houden dan kruipen ze wel met velen samen in een nestje, om warm te blijven. Een vogel is trouwens het dier met de hoogste lichaamstemperatuur (41-43gr) en moet dus veel kunnen eten om die temperatuur te behouden.

Een speciaal vogeltje dus.

Als je dus één van de dagen een spin in huis aantreft, hou dan je sloffen aan en zet het beestje buiten, denk dan aan dit verhaaltje want je weet,  je kan er een bekje mee eten geven.