Archief

Er gaat één en ander veranderen na het behalen van het JCI label. Concreet is het allemaal nog niet, maar als de kamerbezoekjes door de vrijwilligers wegvallen, zal ik die zeker héél hard missen … zeker omdat we niet elke keer kindjes in de klas kunnen/mogen/moeten opvangen. Bovendien; om er voor te zorgen dat er dagelijks iemand is, zullen de dag- en uurroosters aangepast dienen te worden.

Gelukkig hadden we vandaag toch vier kindjes in de klas; twee meisjes en twee jongens. Eerlijk was het wel niet, want één meisje en één jongen hadden alle twee één hand in een windel, het andere meisjes zelfs alle twee haar handen en de andere jongen had een heuse moderne Sinterklaas staf aan z’n arm hangen (die dan ook nog eens handig gebruikt werd als baxtermobiel (van de kamer naar de klas en terug) … en wij, Julienne en ik, wij hadden niets ... dan alleen maar onze creativiteit en fantasie. … Enfin, er werd in elk geval weer heel veel gelachen en we hebben ons weeral goed geamuseerd. Hopelijk waren we niet te druk of te lawaaierig.

Tot slot toch even een dikke proficiat aan juf. Eva die, op de korte tijd dat ze terug is, er al in geslaagd is om een betere, mooiere kast te versieren, gevuld met bruikbare spullen. Ze is zelfs vandaag ‘hoogst persoonlijk’ haar stoelen terug gaan halen … jaja, juf. Eva weet blijkbaar van aanpakken.

Wat ook mooi meegenomen is, is dat ik regelmatig kennis maak met (al dan niet nieuwe) vrijwilligers van ander diensten, waardoor mijn kennissenkring altijd maar groter wordt. Eigenlijk loopt mijn leven als een vrolijke trein en moet ik maar eens dringend gaan ophouden met zeuren op momenten dat het iets minder goed loopt.

Een vrijwel normale dag. Veel kleine kindjes en enkelen die gelukkig (al) naar huis mochten. Slechts één meisje (9 jaar) in de klas aanwezig en die kreeg dan ook alle aandacht ... Gelukkig maar, want zo’n enthousiast kind, maak je zelden mee … die moest ik regelmatig echt in toom houden hoor!... maar we hebben samen veel en hartelijk gelachen en de mama kon dat wel erg appreciëren.

Eén probleem, waar wij als vrijwilligers toch beter zouden moeten over ingelicht worden, is dat een kind, dat voor een darmspoeling of iets dergelijks opgenomen is en toch naar de klas mag komen, niet mag vergeten om regelmatig te gaan drinken, zodat wij dat ook in ’t oog kunnen houden ... want als ze zich amuseren, vergeten ze vaak de tijd .

Dan was er noch het 11 jarige jongetje dat morgen naar huis mag. Maar hij, nog zijn vader, spreken ook maar één woord Nederlands, Frans of Duits en hun Engels ging nier verder dan: "We fly tommorow" Met handen en voeten en wat gebrouwel, heb ik de jongen wat auto's en een speelmatje gebracht, waar jij zichtbaar toch blij mee was. Hopelijk hebben ze begrepen dat ze het niet mee naar huis mogen nemen .

Voor juf Eva was de eerste werkdag, na haar moederschapsverlof, niet zo’n leuke ervaring. Bij het behalen van het JCI certificaat door het ziekenhuis, is er veel veranderd. Veel van de zaken die onze juf, jaren verzameld heeft, blijken plots niet meer hygiënisch verantwoord te zijn. Bijna alle boeken moeten weg, knuffels, poppenkleedjes, veel puzzels en gezelschapsspellen en zo meer. Nee, blij was ze er niet mee (en wij ook niet natuurlijk), want er is juist veel vraag bij de kinderen naar die dingen. Dat wordt dus brainstormen en zoeken naar nieuw, leuk en verantwoord speelgoed.

Hopelijk kunnen we via Moeders voor moeders of een andere organisatie, toch nog veel kindjes gelukkig maken met al het afgedankte, maar echt nog wel bruikbaar speelgoed.

Nu Juf Eva de fakkel terug overneemt, wil ik Hannelore, die in de tussentijd haar klasje heeft geleid, bedanken voor het enthousiasme dat ze toonde, haar inzet en begeleiding en vooral voor het vertrouwen dat ze al die tijd in ons had.

Tot mijn grote verbazing, waren er heel wat aanwezigen voor deze vormingscursus, want Palliatieve zorg is nu niet meteen waar de meeste mensen naar uitkijken en mee geconfronteerd willen worden… dacht ik zo.
Eén grote les heb ik geleerd … Het is eigenlijk allemaal zo logisch, maar je moet het beseffen en er iets mee willen/durven doen. Ook in je dagelijks leven zijn heel wat zaken nuttig en zeker van toepassing.

Op ’t einde bedacht ik me dat, wat wij doen op Pediatrie net het tegenovergestelde is van Palliatieve ...Op Palliatieve begeleiden ze zieke mensen naar het einde van hun leven; op Pediatrie begeleiden ze zieke mensjes in het begin van hun leven ... Pijn en verdriet zijn onlosmakelijk aanwezig. Zorgenden en vrijwilligers kunnen enkel, ieder op jun eigen vlak en vaardigheden, maar proberen de pijn te verzachten, door er elke dag opnieuw een fijn dag van te maken, zodat het leed even vergeten kan worden.

En ik mag dat doen door te spelen

Alweer veel kleine kindjes op de afdeling pediatrie vandaag … en RSV blijkt de mode te zijn.
Er was ook bekend volk vandaag op kamer 10/01. Gelukkig gaat alles de goede kant op en mag SD waarschijnlijk vandaag nog naar huis… Ik weet het, maar met bekenden ben je toch iets meer betrokken dan bij anderen; maar daarom is het niet minder gevoelig.
Toen ik op kamer 02 kwam bij de dove ML, sliep zij nog, maar in overleg met haar papa ben ik op zoek gegaan naar een stukje speelgoed, waar zij blij mee kon zijn. Toen ze wakker was, bracht ik haar een badje met pop met bijhorend doe-als-of toilet-gerij. Ze was daar zo enthousiast om, dat ik spontaan een handdruk kreeg met een welgemeende glimlach van ‘merci meneer’. 
De ouders van RG hadden niet goed kunnen slapen vannacht op de zetel in de kamer … het ziekenhuis doet zijn best, maar we zijn nu eenmaal geen hotel… In elk geval toch maar doorgegeven voor de technische dienst, om het probleem eens te onderzoeken.
De 4-jarige AVH ging normaal ook naar het klasje komen spelen, maar we hebben hem niet gezien. Toen ik meermaals ging kijken of hij echt geen zin had, was er niemand op de kamer (onderzoek of cafétaria met mama en/of papa kan altijd natuurlijk) … spijtig!
De 8 jarige JSM lag nog steeds aan de monitor en kon dus haar bedje niet uit, maar papa was wat kleurtjes en papier komen halen, en had ondertussen een mooie kerstboom voor haar op de kamer geplaatst … lief hé !?
Connie, één van de andere verantwoordelijken, had een voorbeeldje van een knutselwerkje klaar gelegd (zie foto) en dat werd dus meteen uitgeprobeerd met één van de patiëntjes haar zusje, die op bezoek was (mag eigenlijk niet, maar als ’t niet overvol is in de klas, maken we graag een uitzondering)

Voila, weer een volle, nuttige en aangename dag beleefd op pediatrie. Hopelijk mogen alle kindjes snel en gezond weer naar huis.

P.S.
13/12/2016 ga ik een vorming volgen voor de afdeling palliatieve … iets totaal anders, maar met het volle besef dat men daar zeker even nuttig kan zijn.
Maar ook met het besef dat we op een leeftijd komen, dat we de vakkundige behandeling van dokters en verpleging wel eens heel hard nodig kunnen hebben en hopen op een bende moedige vrijwilligers, die ons en onze naasten kunnen bijstaan op moeilijke momenten… we zien wel wat het wordt, want pediatrie is echt wel een Godsgeschenk.

Vermits het niet alle dagen vreugde en jolijt kan zijn … enfin, zolang dat in een ziekenhuis mogelijk is natuurlijk …. Was het vandaag nog eens rustig op de dienst; t.t.z. de kamers waren vooral bezet door kinderen die naar huis mochten, of te ziek en/of te klein voor de klas… op ééntje na, maar die had er geen zin in.
Dus zijn we maar weer aan ’t ontsmetten van speelgoed begonnen, nadat iedereen op de kamer voorzien was van het gevraagde speelgoed
Nu moet je je eens inbeelden hoe je lego blokjes proper maakt met een doekje … onbegonnen werk! … dus die gaan de wasmachine in, samen met de prularia van de Barby poppen. Dus hebben we de houten trein maar eens onderhanden genomen. Het uitgeleende, ontsmette en terug gebrachte speelgoed en spellen staan ook weer keurig in de kasten.
Voila! Meer heb ik niet te vertellen voor vandaag, behalve dan dat die kleine van kamer 03 bijna uit zijn bed sprong van plezier, toen hij de boerderij mét dieren kreeg om te spelen.

In tegenstelling tot vorige week, was ’t vandaag volle bak én kinderen in de klas… wat natuurlijk veel leuker is.
De keuken van het klasje draaide op volle toeren. Nog zo’n paar keer en ik weeg binnenkort 100 kg (gelukkig is 't maar doen alsof)
De politie is moeten langs komen, omdat er een paar stoute poppen waren, die in de kinderen hun neus nijpen en aan hun oren trekken. Drie keer zijn ze geweest en de poppen hebben elke keer in de hoek moeten gaan staan. Ze zullen het nooit meer doen … NA!
Af en toe moesten we ook eens met de 'baxtermobiel' van het klasje naar de kamer en terug, voor een dringend plasje.
Ondertussen waren er enkele kinderen aan tafel aan ’t knutselen, maar eigenlijk hadden ze meer oog en oor voor het vrolijke rumoer en fantasie op de achtergrond… leuke sfeer vandaag dus in de klas.
Plots een lang telefoongesprek met de Sint … maar dat werd na een tijdje nogal hilarisch (geen commentaar ).
Alles werd keurig vastgelegd door de aanwezige cameraploegen van MAMA TV en TELE MOEKE. De pret kon echt niet op vandaag. Er was er zelfs eentje die niet naar huis wou: “t is hier veel te plezant!”.
Oh ja, we hadden ook nog een jarige op de afdeling en de kamer was door het personeel netjes versierd met ballonnen en een patiëntje had gisteren al een kroon gemaakt.
Moe maar alweer voldaan, weer naar huis, maar eerst moest ik nog een dikke knuffel geven op kamer 17, of anders moest ik zelf ook in de hoek gaan staan.

Veel Baby’s vandaag op de afdeling, dus niet veel te doen. Toch in elke kamer even binnen wippen om te kijken of alles OK is en/of er iets nodig is, zoals een rammelaartje of iets dergelijks.
Een jongen van 9 en een meisje van 7 mogen wel de kamer uit en naar het klasje komen, maar ze hebben er blijkbaar niet veel zin in; dus heb mij maar bezig gehouden met het ontsmetten van spelmateriaal in het klasje … moet ook gebeuren!
Plots staat er een mama die speciaal komt zeggen dat ze een enorm respect heeft voor al die vrijwilligers, die hun tijd besteden aan zieken … maar ik krijg het gevoel dat de mama zelf behoefte heeft aan een babbel … even de kamer uit, nu de kleine slaapt, en effe ventileren … ook dat hoort er bij. Niet alleen de kindjes hebben aandacht nodig, ook nogal wat mama’s en papa’s of broertjes en zussen.
Voor ik mijn dienst afsluit, toch eens kijken waar die twee kids gebleven zijn. Het meisje mocht blijkbaar naar huis en de jongen is dan toch nog even mee een spel komen uitzoeken om zich deze namiddag bezig te houden op zijn kamer of in de bezoekersruimte.
Niet gespeeld vandaag, maar toch weeral nuttig geweest.

Voor wie het niet geloofd: een dagje pediatrie

Het is negen uur en m’n ronde begint na de briefing.
Ik ben amper begonnen, of een meisje, dat hier al eerder was, had me gezien en was dolblij dat ik er vandaag weer was… Voila en mijn dag kon al niet beter beginnen 
Enkele tellen later zag ik weer dat moslim jongetje van vorige week … hij herkende mij onmiddellijk en wou meteen geknuffeld worden … en nu kon mijn dag al helemaal niet meer stuk. 
Na mijn ronde hadden we een redelijk volle klas, dus veel rommelen en nog veel meer plezier … we vergaten de tijd, maar geloof het of niet, we hebben met z’n allen, samen met de kids en hun mamma’s, opgeruimd … daarna nog een dikke knuffel om alweer een prachtige voormiddag … ik zeker met het innige gevoel dat we weer enkele zieke kindjes gelukkig gemaakt hebben, zelfs die kinderen die speelgoed of iets anders op hun kamer hebben gekregen, om die vervelende ziekenhuis-dag door te komen…
En de pluim op mijn hoed van de psychosociale begeleidster neem ik er met plezier bij.
Ik ga nu niet elke week een verslag brengen, maar zo gaat dat nu iedere week; en toch telkens weer telkens anders…
Nee, nee … vrijwilliger zijn op pediatrie (Sint-Augustinus) in geen opgave, maar een geschenk!

Bedankt dat ik vandaag je vrijwilliger mocht zijn

15 jaar ben je en mentaal, motorisch en fysiek beperkt
vastgesnoerd in je rolstoel, ziek en je wou je kamer niet uit
al 5 lange dagen zat je daar te treuren en getroost door je mama
maar ons eerste contact gaf meteen een vonk
je keek mij aan en er verscheen zowaar een glimlach
Je kon niet wachten om mee naar de klas te gaan
meermaals vroeg je om die 'meneer' te gaan halen
En daar was je dan; stralend en kwijlend van geluk
we praatten wat en hielden elkaars handen vast
tekenen en kleuren maar vooral veel lachen
om mijn gekke vragen en domme opmerkingen
luisterend naar muziek van je favoriete studio 100
onze handen in de lucht, iets te luid meezingend
nog drie keer slapen en dan komt de Sint
ongeduldig, vol verwachting klopt ons hart
dan ... die tranen bij het afscheid
als het afscheid van een echte vriend.
we gaven mekaar een dikke knuffel
en je mama zei een welgemeende merci.

Bedankt dat ik vandaag je vrijwilliger mocht zijn!

HSP (hoog gevoelig) en alleen in ’t ziekenhuis

Al de hele week loopt iedereen op de toppen van zijn/haar tenen, vanwege de nieuwe en strenge regels omtrent organisatie en hygiëne in het ziekenhuis, welke ons worden opgelegd vanuit America.
Maar op de pediatrie heeft het personeel, samen met de vrijwilligers, al een massa werk verzet, ondanks de vele frustraties om de overdreven maatregelen… zo mogen we bv. geen boeken meer uitlenen of poppen met haar en moeten alle stoffenonderdelen, zoals poppenkleedjes, kussensslopen e.d. wekelijks gewassen worden.
Vandaag was alles, wat in de speelgoedbakken van ons klasje zit, reeds bijna allemaal ontsmet. En omdat we met drie vrijwilligers waren en er slecht twee kindjes die naar de klas mochten komen, hadden we de taken een beetje verdeeld.
Het meisje dat naar de klas kwam, knutselt graag, dus dat is de specialiteit van Julienne. Bea zou ondertussen verder nog wat speelgoed ontsmetten en ik ging mij bezighouden met het 5 jarig HSP-jongetje, uit een moeilijke gezinssituatie, dat niet uit z’n kamer wou komen.
Toen ik z’n kamer binnenkwam, zat hij helemaal ineengedoken in een hoek van de zetel op z’n kamer, te kijken naar TV, waar eigenlijk niets voor kinderen op was… “Waar blijft mijn mama?” was het eerste wat hij vroeg; angstig, verdrietig en vooral verlegen. Ik probeerde wat op hem in te spreken, om zijn vertrouwen te winnen en beloofde hem dat ik bij hem zou blijven tot z’n mama er was. Dat vond hij OK. Na een moeizaam gesprek, kwam er toch wat schot in de zaak en begon hij mij te vertrouwen; ook al omdat hij begreep dat ik (ondanks dat uniform) geen dokter was. We speelden wat met de auto’s en Bunny HOP (dat vond hij best leuk, vooral omdat hij vals kon spelen en ik dat, zogezegd, niet in de gaten had… hij begon zowaar te lachen en kwam stilaan uit zijn schelp.
We keken ook nog samen naar een DVD van Pokemon… en dat was pas echt fun omdat ik totaal niet begreep waar het eigenlijk over ging en hij telkens mijn domme opmerkingen en vragen moest pareren.
Nog steeds geen mama … ik moest hem weer troosten en we begonnen wat te praten over school, vriendjes en voetbal, want Lukaku is zijn grote idool. Plots liet hij me een klein snippertje papier zien, waar hij eigenhandig z’n naam had op geschreven … hij straalde van trots en vroeg of ik ook mijn naam op dat briefje wou schrijven, dan ging hij dat straks aan zijn mama laten zien.
Maar dan komt onherroepelijk het moment waarop mijn shift er op zit en hij moet eten. Hij vroeg me nog om zijn potlood te slijpen en wat papier te brengen, zodat hij nog wat kon oefen met schrijven tot mama eindelijk zou komen.
Daarna namen we afscheid met een knuffel, een ‘vuistje’ en een verborgen traan … en hij kroop weer in z’n vertrouwde schelp … tot mama ‘eindelijk’ zou komen.
Zielig, zo’n kind … gelukkig was er een vrijwilliger vrij, om zich over hem toch een paar uurtjes te ontfermen.