Archief

Gewoon een dagje pediatrie

Vandaag alweer vroeg uit de veren
de kleindochter ook
“goed geslapen” zei ze met een kusje en een knuffel
de dag begon dus al vol leuke kinderdrukte
acht uur; tijd om naar ’t ziekenhuis te vertrekken
ik had er, zoals gewoonlijk, veel zin in
vele kleine kindjes vandaag
maar ook een puber, die haar kamer niet uit wou
en een jonge die daar veel te ziek voor was
een oost Europees meisje was bang voor het ziekenhuisuniform
maar een lief woord, een gekke bek, wat speelgoed, een puzzel, boek of dvd
maken zo’n dag voor een bedlegerig kind al heel wat beter
daarna spelen in de klas
of knutselen (niet zo mijn ding, maar ik doe dan wel de babbel)
rollebollen, koken-eten , of spelen met de poppen
zingen, lachen en er op los fantaseren
maar tussen door ook aandacht voor die eenzame baby
met het syndroom van down en haar ontwapende glimlach
of dat klein lief moslim jongetje, dat wel uit bed mag, maar noch niet naar ’t klasje
dat zelfde jongetje dat tegen sluitingstijd gepakt wilde worden
z’n kleine hoofdje tegen het mijne drukte
tot de stomme verbazing van z’n mama.

Hoe schoon kan vrijwilligerswerk toch zijn?
Drie uurtjes per week op de pediatrie, is één dag langer geleefd.

Ik werk 1x per week als vrijwilliger op een pediatrie afdeling. Misschien wel de meest juiste en leukste beslissing die ik al in mijn leven genomen heb. Het geeft mij 'elke keer’ een enorme voldoening, als je die glimlach bij die zieke kindjes ziet verschijnen, de high en low five’s, de vuistjes en de ‘dank u’ knuffels. Te weten dat je zo’n kind eens een paar uurtjes hebt kunnen doen vergeten dat het ziek en in ’t ziekenhuis is. Elke keer weer ga ik met een goed gevoel naar huis, daarom dacht ik er over om een soort dagboek/blog aan te maken…

En de complimenten die ik vaak ontvang van ouders, neem ik graag aan en draag ze meteen op aan alle vrijwilligers waar of hoe dan ook.