IERLAND Dag 3

Vannacht goed geslapen. Maar wat een lawaai. De wind huilde en gierde en de regen smakte tegen Vroem. En wij lekker droog en warm in ons bedje in ons Vroemeke.
Even nuanceren: René had kou. Zijn slaapzak is kapot. De rits gaat niet meer dicht.  Gelukkig hebben we een resreveslaapzak bij, evenals een reservedekentje, reservepillamp enz… Al die extra dingen komen soms toch van pas!

Nu staan we op de inrit van de carferry te wachten tot we op de boot mogen. De regen valt in bakken naar beneden. Maar het is windstil, het beste weer dus om een rustige overtocht te maken.

In de vooravond deden we een poging om naar het centrum van Cherbourg te wandelen. We hadden toch de hele dag in de auto gezeten en wilden wel wat beweging. Maar na een half uurtje gaven we het op: alles wat onder onze jas uitkwam was drijfnat. De kleren die we voorzien hadden voor op de boot zullen de nacht doorbrengen in Vroem op een handdoek.

20u20.  We zullen dadelijk wel inschepen. Spannend! Nog nooit met de boot op reis geweest. Mensen vertelden ons de wildste verhalen over stormachtige overtochten in de Ierse Zee en natuurlijk over zeeziek zijn.

Wordt dit voor herhaling vatbaar of zal het onze eerste en meteen ook laatste bootreis worden?

Met Vroem begint onze vakantie op het moment dat we de motor starten. Morgennamiddag willen we in Cherbourg aankomen en de boot nemen naar Rosslare.

De reis verloopt naar omstandigheden rustig. Weinig vrachtwagens en weinig reizigers zo vlak voor nieuwjaar.

Voorbij Calais maken we een wandeling langs de zee, die daar krachtig tegen de rotsten zwiept. Mooi! Met onze warmste winterjas, muts en handschoenen kunnen we tegen de kou. Maar de windstoten zijn soms zo hevig dat ik moet opletten om niet te vallen

 

Onze dag eindigt op een parking, 50 km van Rouon.
Lekker spagetti gegeten met al even lekker wijntje erbij. We luisteren naar het gekletter van de stortbuien en voelen de windstoten die Vroem heen en weer schudden.

Na onze vroegere tentavonturen die we nog niet vergeten zijn, is dat puur genieten om warm en droog te zitten.  In bed  stel ik me voor dat Vroem ons in slaap wiegt en aan de windstoten te merken, zal Vroem dat heel de nacht volhouden…

Heerlijk koffie drinken op het strand in Meschendorfer Südstrand... een mooie afsluiter van onze eerste ervaring met een mobilhome. Ondanks alle technische tegenslagen is dit voor ons de leukste manier om te reizen.

We besluiten de boot te nemen ipv de beide bruggen naar Denemarken. We hebben voor één keer eens geluk.  We kunnen onmiddellijk de boot oprijden.

In Puttgarten zoeken we een slaapplaats.

Vandaag zonnig maar toch al wat meer wolken.  Na het stoken blijf ik met hooikoorts zitten, zo begonnen, zo eindigen.

Langs de RV51 rijden we richting Oslo.

We slapen op de eerste parking aan Zweedse kant.  Een aanrader, zo rustig.

Vandaag rijden we naar Lom.  Een mooi stadje met een authentiek staafkerkje.

Hierna rijden we de RV 55 op. Hoog in de bergen slaan we een klein wegje in en houden halt aan een meertje.  Om 18u30 is het nog 15°.
Heerlijke rust.

Een stralende zonnige dag.  Voor het eerst (!) halen we onze stoeltjes uit en drinken onze koffie in de buitenlucht.
Na het ontbijt vertrekken we richting het natuurpark Rondane.

De omgeving hier is zeer mooi. Na een stevige klim worden we beloond met een 360°-zicht op alle besneeuwde toppen. 
De waterval die we onderweg tegenkomen is uitzonderlijk mooi. (Storulfossen).

We wandelen ook langs het "Kvitsriuprestin Natural Monument". Dit zou zo'n slordige 9000 jaar oud zijn en gevormd door het smelten van ijs.  Blijkbaar groeien deze stenen nog steeds.

Als we terug naar het dal rijden vinden we wonder boven wonder iemand die ons kan helpen met onze gas. (Otta camping) Eindelijk kunnen we de verwarming weer aanzetten en hebben we warm water om te douchen.

We vinden niet zo gemakkelijk een plaats om te overnachten dus rijden we maar het natuurpark terug in via een Bomveg en stoppen bij een riviertje.

We worden wakker door het verkeerslawaai.  En ja, de regen is er weer.  Dus rijden we maar verder naar Trondheim.
Als we hier rond 16u30 aankomen begint de lucht wat open te trekken.  We maken een mooie wandeling door de stad.  Later rijden we richting Oslo. 

We overnachten in Dombas in het hooggebergte.  's Avonds krijgen we gezelschap van een lynx.

Het regent niet meer maar het blijft zwaar bewolkt.  We halen nipt de boot van 8 uur. 

In Torghatten wandelen we naar "het gat" in de berg.  Volgens een legende is het gat een gevolg van een liefdesgeschiedenis en rivaliteit tussen twee koningen.

s' Avonds rijden we verder tot aan de vertrekplaats van onze volgende boot.

De ochtend is grijs en zwanger van regen.  We zijn amper op weg op de RV17 of het begint te gieten. De hele verdere dag blijft het stortregenen  - bij 5 graden !  -  zonder ophouden.

De boot van Furoy naar Agskardet vertrekt pas om 21u. Dus rijden we naar de nabij gelegen camping om te overnachten.

Hier kunnen we ons lekker opwarmen. Volgens de campinguitbaatster duurt dit weer nog de hele week...

We zijn vroeg wakker. We vullen nog maar eens het water bij en rijden richting Moskenes.  Hier willen we de boot nemen naar Bodo op het vasteland.

Dat kost ons 1330kr voor de mobilhome en nog eens 156 kr per persoon. Dit vinden we teveel. We besluiten via de Lofoten terug te rijden naar het vasteland.

In Svolvaer ligt de boot al klaar om voor 350 kr naar Skutvik te rijden. Heel wat goedkoper! Die willen we wel nemen.

Maar schommelen dat die boot doet! Wie wordt van ons twee het eerste zeeziek? We overleven het allebei. 

Twee uur later komen we aan in Skutvik en rijden  we verder naar Bodo.  Op het einde van een lange tunnel vinden we een kleine parkeerplaats. 

De lucht is weer helder, maar het is verschrikkelijk koud.

We proberen een vuurtje te stoken maar de vochtigheid en de koude sturen ons naar binnen.

We worden gewekt door felle regen en wind.  De laatste dagen hebben we in de koude de verwarming steeds moeten opzetten waardoor onze gasflessen beide leeg zijn.

Geen gas, geen verwarming, dus ook het water weg.

De lucht voorspelt dat het de ganse dag zal regenen, dus gaan we op zoek naar een camping waar we kunnen wassen.

Op de eerste camping zien we geen kat... het is er ook niet zo proper.
Op de tweede camping is het wel heel netjes, maar er is geen wasmachine.
Op de derde camping in Ramberg (Lofoten) vinden we wat we nodig hebben.  We staan er ook niet alleen.  Hier hebben we met 3 machines onze was kunnen afronden.

We laten de camper staan en gaan te voet op zoek naar een winkel.

We kunnen koken in het keukentje van de camping.  Op TV zien we het weerbericht voor de komende dagen en het ziet er niet rooskleurig uit.

's Avonds gaan we naar het strand om misschien toch nog eens de middernachtzon te zien maar helaas.

Na een biertje in het salonnetje gaan we dan maar slapen.

Gisteren hebben we een van het pad naar Eggum verkend. Vandaag willen we de volledige tocht maken.

Maar de steile rotsen maken het ons te moeilijk om verder te gaan.  We verkiezen dan maar om naar Eggum te rijden en van daaruit in de tegenovergestelde richting te wandelen.

Over het hele pad komen we schaapjes tegen die vriendelijk de weg voor ons vrijmaken.

Tijdens de wandeling zien we een kunstwerk van Markus Raetz.  Een hoofd, maar je kan het enkel maar zien vanuit een bepaald perspectief.  Knap gedaan van die kerel.

Vanop de parking waar we krijgen we een streepje middernachtzon te zien.

Minder goed  nieuws...het water loopt weer weg!  Alweer !!!

We rijden rond op het eiland Austvagoya.  In Henningsvaer, een schilderachtig vissersdsorpje, houden we halt.

Hier zien we voor het eerst de vis(sen) te drogen hangen.

Later rijden we rond op het eiland Grimsoy en Vestvagoy.   We willen de wandeling maken naar Eggum. Dit is een steil pad langs afgronden.

We overnachten in Unstad. Mensen komen af- en aangereden om ofwel het strand te bezoeken en om de middernachtzon te zien.
Maar de zon slaagt er niet in om door het dichte wolkendek heen te breken. 

Vandaag is het bewolkt maar droog.  We winkelen in Sortland.  Van hieruit rijden we naar het eiland Hadseloya en willen de boot nemen van Melbu naar Fiskebol.

Helaas, zo vroeg in het seizoen vaart de overzet slechts tweemaal .  We moetenper dag uit. We moeten wachten (van 15u) tot 19u alvorens we de overtocht kunnen aanvatten.

Maar we hebben nog tijd genoeg om een wandeling te maken aan de rotskust.

Het is bewolkt en koud.  We willen gaan winkelen maar beseffen te laat dat vandaag hier een feestdag is.

We rijden dan verder naar Sto (bij Langenes) en maken een lange wandeling langs de kust.  We vinden het moeilijk om ons te kleden: zodra de zon tevoorschijn komt wordt het erg warm. Wanneer ze  achter de wolken verdwijnt wordt het dan weer plots te koud.

's Avonds stoppen we in Hovden.  Hier willen we nog eens de middernachtzon bewonderen. Maar de wolken steken daar een stokje voor. We krijgen de zon amper te zien.

Vandaag is het wat frisser. 9° en bewolkt.
We rijden verder naar Andenes.  Op een verlaten camping kunnen we water bijvullen en douchen (met warm water!)

We ontmoeten Zwitsers die terugkeren van de Noordkaap. Hij bleek niets gezien te hebben door de dichte mist. Maar ik ben er toch geweest, straalt hij. 

Het toeristish bureau is gesloten. Ook de walvis safaries die van hieruit vertrekken zijn nog niet open.

We vinden een mooi plaatsje dicht bij de zee in Nordmela om te overnachten. 

 Alhoewel de omgeving hier heel mooi is willen we toch hier niet in dit stormweer blijven.  We rijden verder naar Narvik, wandelen even door de stad om ons te voorzien van Noors geld en nemen daarna de boot naar Nøss aan de kusten van het eiland Andoya.

Hier is het weer rustiger en aangenaam om te wandelen.  Voor het eerst zien we nu ook de zon boven de zeespiegel staan om middernacht.  We wandelen op het strand tot 0:45. 

We parkeren ergens langs de weg. De  schaapjes blaten er enthousiast op los, want voor hen is de dag al begonnen.

De zon nodigt ons uit naar buiten. We wandelen langs een kolkende rivier in het Nationaal Park van Abisko. Wat een rust! 

Onderweg zien we een steen met een wijze spreuk : De langste reis is de reis naar binnen. Na enkele duizende kilometers maakt dat wel indruk.

Voor het eerst voelen we dat onze armen en benen verbrand zijn.

's Avonds rijden we door tot in Riksgrenzen.  Hier ligt nog veel sneeuw en bijgevolg zijn er nog veel toeristen en skieërs.

We winkelen nog net voor de grens en stoppen op een parking richting Narvik.

Tijdens de nacht steekt een stormwind op en deze schudt onze mobilhome heen en weer.