03 08 Malmö (Zweden)

Jawel, het lukt ons om tegen half vijf in de vooravond in Nyborg, Denemarken, aan te komen.

De enorme parking ligt midden in het groen en is voorzien van banken, een restaurantje en een leuk speeltuintje. Het lawaai van de autosnelweg die via de brug naar het volgend Deens eiland leidt, vormt het enige, maar dan ook allesoverheersende nadeel in deze omgeving.

Nu hebben we nog genoeg tijd om de benen te strekken en daar maken we gebruik van. We hadden nog wat deense kronen over van een vorige reis en daarom tracteren we ons op een lekkere maatlijk op een terrasje bij het water, terwijl de meeuwen duidelijk aangeven dat zij ook honger hebben, maar ja, eigen buik eerst he...

Het is aangenaam warm, 25 graden. ’s Avonds spelen we Rummicub. René wint (alweer) glansrijk. Bijgevolg heeft Nelly – (alweer) – geluk in de liefde. Voor elk wat wils!

We ontwaken onder een stralende hemel en… in een droge camper.

Vroegere reiservaringen leerden ons dat we best al in de late namiddag een overnachtingsplaats zoeken, zodat we dan nog genoeg tijd over hebben om verder te rijden als de omgeving tegenvalt.
Maar de ellenlange file richting Hamburg als gevolg van wegwerkzaamheden steekt daar een flinke stok voor.

Een recreatievijver in Rothenburg biedt plaats voor drie campers. Er staan er vijf. Maar er is nog wat plaats om ons erbij te proppen als we dat willen. We kiezen om verder te rijden want het vijvertje ligt langs een drukke lawaaierige verkeersweg. 34 Kilometer verder, in Selsingen, ligt een ruim terrein in het groen.
De foto ziet er goed uit, maar schijn bedriegt. Hier zijn we volledig omringd door drukke wegen. Maar het is half negen en we zijn het rijden beu.

Gelukkig is onze kant-en-klaar diepvriesmaaltijd in een oogwenk klaar, zodat we nog tijdig naar bed kunnen.

Vanaf morgen doen we het beter, beloven we elkaar.

Vroem is helemaal klaar voor onze reis naar Scandinavië. We zijn voorzien op alle mogelijke seizoenen, want in het Noorden kan het weer plots helemaal omslaan, een les die we leerden tijdens onze vroegere tent-reizen.

Maar voor we onze grote trek beginnen maken we een omweg naar de Ardennen voor een vakantieweekend met de hele familie, een geschenk van onze kinderen ter gelegenheid van onze 35^ste huwelijksverjaardag.

Terwijl Vroem nog even rust tussen de andere auto’s instaleren wij ons het huisje dat voor deze gelegenheid gehuurd werd. ’s Avonds spelen we allen uitgelaten de spelletjes die we hebben meegebracht. We plagen elkaar en schateren om elkaars domme zetten. Dat is leuker dan het spelletje op zich.

Vroem slaapt...

Na onze Spanje-Portugalreis werd hij uitgemest en grondig schoongemaakt. Was me dat een klus! Om dicht genoeg bij al zijn hoekjes en kantjes te geraken moesten we ons in de moeilijkste bochten wringen.

Maar nu glimt Vroem als nieuw. Hij rust uit van de vele afgelegde kilometers en laadt zich langzaam op voor de volgende paar duizend.

Kijk maar:

 

Oef, terug thuis.  61 dagen weg en ruim 8000 km gereden... 175 uren in de camper al rijdend doorgebracht.  Minimum t° 3 graden, maximum 37° en beladen met zo'n 1.584 foto's.

En wat hebben we geleerd? 

   - Dat je op 2 maanden niet Spanje en Portugal volledig kan gezien hebben.
   - Dat Portugal betere faciliteiten heeft voor campers.
   - Dat het leven nog wel degelijk goedkoop is in Spanje zowel als in Portugal.
   - Dat er overal wel plaatsen zijn om rustig te overnachten met een camper.
   - Dat de mensen warm en vriendelijk zijn.
   - Dat de campings tussen Madrid en Motril zeer dun gezaaid zijn.
   - Dat de Algarven ons de mooiste indruk hebben nagelaten.
   - Dat de originele Spaanse en Portugese keuken, in veel restaurants, het heeft moeten afleggen tegenover toeristisch aangepaste menus.
   - Dat het in april ook koud kan zijn en ook kan regenen in Spanje.
   - Dat de Spanjaarden een uitbundig en extravert volk zijn, en dat de Portugesen rustiger zijn.
   - Dat je in Portugal ook Spaans kunt praten, maar als ze in het Portugees antwoorden je de draad verliest.
   - Dat hooikoortslijders met allergie voor berkenpollen idealiter onder Madrid moeten blijven in april en mei.
   - Dat Vroem niet van verkeersdrempels houdt: zijn opstapje heeft drie keer een drempel geraakt.
    - Dat we volgende keer onze fietsen thuis laten, tenzij we op voorhand weten dat er veilige fietspaden zijn.

 

De wegen zijn druk en de vrachtwagens gehaast. We zijn blij dat we kunnen stoppen in Mareuil Sur Ay, aan de oever van het kanaal dat evenwijdig loopt met de Marne. Enkele jachtbootjes dobberen aan de kant. Mensen parkeren hun auto en zitten in vouwstoeltjes in het gras langs de wandel-fietsweg. De vogels proberen elkaar te overtroeven. Op deze plaats kunnen we later voor een weekend komen fietsen en hier in Vroem verblijven.

Wanneer we terugkomen van onze wandeling zijn de tien staanplaatsen allemaal bezet. We zien ons Vroemmetje bijna niet meer staan tussen al die reuzen! Net als vele anderen genieten we op een bank naast het kanaal van de laatste zonnestralen.

Dan sturen de muggen ons naar binnen. Vroem staat onder de bomen, dus de temperatuur valt hier nu wel mee. 

 

We nemen uitgebreid afscheid van de Belgen en voegen meteen Griekenland toe aan ons reislijstje. We krijgen ook nog goede campertips mee en een aantal plaatsen die de moeite waard zijn om te bezoeken, moesten we ooit daar in de buurt zijn.

In de late namiddag belanden we in Chaon, een piepklein dorpje midden in het groen. Op een zorgvuldig onderhouden terrein staat een soort ecologisch gebouw. Rondom zijn weiden met bomen en een sportveld. Er is plaats voor tien campers en we staan hier met drie. Raar dat sommige plaatsen overbezet zijn, terwijl enkele kilometers verderop bijna niemand verblijft. We kunnen hier onze luifel openzetten en zo lijken we onder ons pergolaatje in ons tuintje te zitten.

We wandelen door het dorpje. Het is bloedheet. Een terrasje in de zon is te warm. Bij gebrek aan schaduw gaan we dan maar binnen iets drinken, in het enige café van het dorp. Dit cafeetje is tegelijkertijd een bakkerswinkel, een krantenkiosk en een tabakswinkel. Enkele mannen die brood komen halen blijven zitten keuvelen achter een wijntje. Het dorpje telt 350 inwoners en iedereen kent hier iedereen. Maar hoe rustig! Geen TV-gekwetter, geen muziek, zo kan het dus ook!

De zon schuift achter Vroem en een licht briesje maakt het zacht en aangenaam om onder onze luifel te eten. Dan komen de muggen. We doen geen moeite meer om ons aan te kleden maar stappen meteen naar binnen, snel-snel schuifdeur open en dicht…
Een goede oefening voor onze toekomstige Scandinavië-reis, want de zomermaanden zijn voor de Scandinavische muggen een feestperiode.


                  

Het is aangenaam om ‘s ochtends bij het opstaan de camper open te zetten en buiten op een bank koffie te drinken en te ontbijten.
We rijden vandaag tot Oradour Sur Glane, even voorbij Limoges, waar we rond 16u30 aankomen. We zijn net op tijd om tussen drie vrije plaatsen te kiezen op deze camperplaats, waar tot 25 campers kunnen staan. Rondom de ruime parking liggen sportterreinen en een speeltuintje.
Achter Vroem is net genoeg plaats om onze kampeerstoeltjes en tafeltje buiten te zetten, aan weerskanten op 2m afstand van de buren. We zijn met z’n allen wel soortgenoten: allemaal koppels van onze leeftijd die er rustig bijzitten. We horen erbij en ook een beetje niet-erbij, want Vroem is maar half zo lang als de andere campers.
Eindelijk ontmoeten we Belgen en nog wel Vlamingen. We raken niet uitverteld over elkaars camper-avonturen. "Naar Griekenland moet je gaan", zeggen ze, "zo ‘n mooi land!"
Jamaar, wij hebben al vaak vernomen dat het daar in het verkeer niet te doen is.
"Gewoon meedoen!", antwoorden ze. "Rood is groen!" zegt mijnheer.
"Neen, zo’n vaart loopt het niet," verbetert mevrouw, "maar je kan er rustig een weg oprijden waar je niet in mag, of parkeren waar je niet mag staan. Geen Griek die daar een probleem van maakt. Vriendelijke mensen, die Grieken."
En als deze raad van ex-politiemensen komt, dan mag het toch ??

En toch zijn er verschillen tussen dit allegaartje van reizigers. Fransen, Duitsers, Engelsen, Nederlanders, Ieren, Zwitsers en Belgen. Met sommigen kan je rustig een leuk gesprek aangaan, anderen ontwijken je en blijven in zichzelf gekeerd, ze komen en gaan zonder groet of blik. We blijven tenslotte mensen... en ja, misschien vinden zij ons maar druktemakers, wie weet...

Heel de avond brengen we door in de stilte, luisterend naar de symfonie die de vogels opvoeren terwijl de ondergaande zon allerlei kleurschakeringen de lucht inzendt. Niet te geloven dat het hier zo rustig is, want als je de parking bekijkt waan je je midden in een drukke stad.


        

Het is Pinksteren en mooi weer. Alle Fransen lijken met hun auto’s op stap en kronkelen zenuwachtig als mieren door elkaar. We verlaten de kust en rijden richting binnenland, op zoek naar minder drukke wegen.
In de late namiddag bereiken we Houillés, een klein dorpje waar we in een parkje met houten banken en tafels kunnen staan. Hier kunnen we tot rust komen na al dat rijden! Vlug een foto maken want kijk toch eens hoe mooi wij hier zitten... Maar dat pakt snel anders uit. We hadden al hier en daar een mug gezien, maar nu worden ze echt vervelend. Ze laten ons niet meer met rust. Dus : luifel ophalen, raampjes dicht, alles vastzetten en verder rijden. Waren we met de tent, dan zouden we meer werk hebben.




De volgende halte, in Casteljaloux, biedt vier staanplaatsen, rustig gelegen, maar dat wisten de vier campers die er staan al vóór ons...

In Bouglon vinden we een rustige camperplaats, ook met banken en tafels, waar de muggen ons terwijl we eten nog net met rust laten. Maar dan laten ze zich gaan. We krijgen de keuze: alles bedekken of ons opsluiten in warme Vroem, die puft en zucht onder de brandende zon op zijn dakvenster. René twijfelt, terwijl Nelly zich wapent met training en sokken. Maar je gezicht kan je niet bedekken en daar profiteren die stouteriken van!
Wie denken wij wel dat we zijn, als zo’n klein beestje zal bepalen op welke manier je een warme lente-avond doorbrengt...

Ondarroa hervat het gewone dagelijkse leven en oogt nu heel gezellig met zijn schilderachtige jachthaven.
Namiddag stoppen we in Arizeta en ook hier is het feest. Een groep mensen danst op de ritmische tonen van slaginstrumenten. Er wordt gezongen in een taal die we nog nooit gehoord hebben. ( Baskisch? )
 Aan het andere eind van het dorp nemen springpaarden deel aan een wedstrijd. Hun baasjes zijn kinderen.




De campergids vermeldt een parking aan de rand van San Sebastian, de laatste Spaanse stad vóór we Frankrijk binnenrijden. Zoals we verwachten ziet het er druk uit. Zes rijen campers staan op een halve meter van elkaar, twee aan twee bumper tegen bumper. Ons kleine broertje kan er amper tussen. Maar wonder boven wonder is het hier heel rustig, want de plaats ligt een eind van de weg af.
De 4 km tot de binnenstad lijkt niet ver te voet omdat het aangenaam is om te wandelen langs het lange strand. Het bruisende San Sebastian barst uit zijn voegen tijdens dit zonnige Pinksterweekend. Je kan over de koppen lopen. Er zijn speeltuintjes en speelparkjes voor de kinderen. Er zijn straatmuziekanten en clowns. Een kunstenaar zit naast zijn zandsculptuur: een draak die echt vuur spuwt. Wat verderop ligt een ander, even mooi beeld in het zand.

We vieren vanavond onze laatste avond in Spanje. We vieren dat Vroem ons veilig gebracht heeft, overal waar we naartoe wilden, en dat wij beiden gezond en wel zijn. Vanavond vinden we alles tezamen waar we de voorbije weken soms tevergeefs naar zochten. Tussen de overvolle terrasjes vinden we een plaatsje, het restaurantje is open, er zijn heerlijke pincho’s en ze bieden lekkere Spaanse gerechten, vers klaargemaakt. Wanneer we naar huis gaan is de ijskraam nog open. En als slagroom op het ijs krijgen we een mooie zonsondergang te zien, voor het eerst zonder nevel of wolken.

Als we volgend jaar terugkomen kunnen we langs hier Spanje binnenrijden, want we hebben enkele dagen nodig om al het moois in deze stad te bekijken.
Geen vaarwel, wel tot weerziens...

Eigenlijk zouden we bij dit zonnig weer nog enkele dagen willen doorbrengen op het strand en op de kliffen. Maar we kiezen ervoor om te genieten van onze terugreis, in plaats van op de valreep in een hels tempo alle kilometers naar huis af te jakkeren.
We rijden naar hartje Bilbao, waar we vorige zomer een tweedehandswinkeltje ontdekten, die voor enkele euro’s een vracht boeken verkoopt. Onderweg passeren we Oruña waar we ons middagmaal verorberen langs de rivier Pas.  We zien hier een inwoner die een eeuwenoud balsbel aan het inoefenen is.  Hij legt René de spelregels uit en René mag ook eens gooien... Het is echter niet zo makkelijk dan het er op het eerste zicht uitziet. Er is een ingewikkelde techniek voor nodig om die houten ballen van rond de 2kg met een draaibeweging omhoog te gooien en te laten neerkomen tussen de kegels. Hij glimlacht met René's geklungel en hij laat duidelijk zien waarom er wat meer oefening voor nodig is om dit onder de knie te krijgen.



Heel deze reis heeft René ernaar uitgekeken om zijn voorraad leesvoer in de Spaanse taal aan te vullen. De juf van de Spaanse les zal fier zijn op hem want hij doet het hier supergoed, vinden zelfs de Spanjaarden.
We hebben geluk en kunnen Vroem parkeren op 200m van de winkel. Maar die 200m te voet is er teveel aan bij een temperatuur van 37°. Wanneer we terugkomen in Vroem is het daar 47°

Op 500m van Ondaroa staan we samen met andere campers aan een strandje. Bij 28° om 20 uur zal een terrasje toch gezellig zijn, denken we, en we wandelen naar de stad. Daar wacht ons een verrassing. Een massa Spanjaarden op een warme vrijdagavond kunnen al aardig lawaai maken. Voeg daarbij dat het vanavond feest is in Ondaroa. Midden in de stad staat een groot scherm opgesteld om de finale voetbalbeker te volgen: « El copa del Rey » Bilbao tegen Barcelona. De decibels zijn niet te tellen. Heel de stad gaat uit de bol omwille van de voetbalgekte. Iedereen, baby’s, kinderen, tieners, volwassenen en ouderen, zowel meisjes en vrouwen als jongens en mannen, draagt rood-wit gestreepte kleren: de kleuren van Bilbao.

René, die toevallig vanmorgen een rood bloesje aantrok - omdat het vanboven lag - lijkt erbij te horen. Een plaatsje op een terrasje kunnen we vergeten. Maar net als de meerderheid die geen plaats meer vond, halen we een biertje dat we op een van de banken uitdrinken. We stillen onze honger met lekkere Spaanse pincho’s uit het vuistje.
Later op de avond vinden we plaats aan een van de vier tafeltjes, binnen in een stampvol piepklein cafeetje. Daat staat een TV aan die het voetbalstadion laat zien waar de supporters binnenstromen. We horen de TV niet want een radio overstemt het geluid. De mensen in het café roepen zonder problemen daarboven uit.
Wanneer de match begint betreuren we dat we geen oorstoppen hebben meegenomen. Maar ... na vier minuten scoort Barcelona al een doel. Het wordt wat stiller in het caféetje. We laten de voetbalfans verder feesten en wandelen naar Vroem, waar we rustig en goed slapen.

Het kleine strandje in Llanes ligt tussen rotsen en de kust is met rotsblokken bezaaid. Ook hier wacht ons achter elke draai een ander panorama. Na de wandeling bekomen we achter een rotsblok die de frisse wind tegenhoudt.

 

Dan rijden we naar Suances, waar vier ruime parkings uitkijken over de cliffen naar de zee. We kunnen een heel eind over de cliffen wandelen. Zelfs het bloementapijt dat we alleen in de Portugese Algarve hebben gezien, bedekt de rotsen, tot ze steil afbreken in de diepe zee. Soms zien we scheuren in de cliffen waarop we lopen, en in de diepte van die scheuren zien we de zee.

De avondschemering is windstil. De zon zakt in een nevel boven de oceaan. Enkele fanatieke surfers laten zich op de golven naar het strand drijven en komen uit het water. De krekels sjierpen en de vuurtoren stuurt haar schijnwerpers in de lucht. Samen met enkele andere campers genieten we van een rustige nacht.

De campinguitbater had gelijk: gisteren zou het wisselvallig maar droog blijven; vandaag volop zon.
 De Costa Verde is prachtig! Deze Spaanse kust bevat een mengeling van de rotsen en zandstrandjes uit de Portugese Algarve, overgoten met de groene bossen uit onze Ardennen. We wandelen in Vega aan een zandstrand met stroken keien. Die hebben we niet meer nodig want na 7 weken reizen hebben we meer dan genoeg stenen verzameld. Maar sommige keien zijn zo speciaal! Ze lijken doodgewone ruwe stenen, maar binnenin zijn er kleine geoden gevormd waarbinnen de kristalletjes schitteren in de zon. Die kunnen we toch niet laten liggen! Zwaar geladen komen we terug in Vroem, die vrolijk en zonder piepen de hele vracht meeneemt.
Op enkele meters van het strandje picknicken we bij een rots langs een beekje.Op de rots staat een mooie tekst.
 


Namiddag bereiken we Ribadesella. Eigenlijk zijn we op zoek naar een winkel, maar we waren vergeten dat de Spanjaarden een heel lange siesta houden. Maar het stadje is zo mooi dat we er over de lange dijk en op het strand blijven wandelen, terwijl we niet uitgekeken raken op de schuimende golven die over de rotsblokken breken.
We blijven richting Llanes volgen. Onderweg slaan we onze voorraad vitamientjes in. Aardbeien 49 cent voor 500g ; een ananas voor 1,5 €; appelsienen tussen 60 en 80 cent per kg. Niet meer normaal maar onvoorstelbaar lekker.
 In Llanes staan we tegenover een mooi strandje met wandelwegen over de rotsen. We drinken een fris biertje op het zonnigste en warmste terrasje dat we tot nu toe gedaan heben. Spijtig dat de menukaart volgens onze normen "te" duur is en bovendien eerder snelle snacks dan gerechten voorstelt. Bij «Comme Chez Vroem » is het veel lekkerder, vindt René en hij begeeft zich meteen richting camper. In elk geval zal de prijs daar niet op onze maag liggen.

De hele dag bewolkt, regelmatig afgewisseld met wat zonnestralen. De was blijft vochtig aan de draad en zal zo straks in Vroem moeten, want morgenochtend rijden we verder.

Maar vandaag is rustdag: tijd om boeken boven te halen en te relaxen.
Omdat de internetverbinding te traag is om de foto’s op te laden, willen we alleen de teksten op de blog zetten. Maar zelfs dat is moeilijk, want ze zijn hier aan’t werken en daardoor is de verbinding uitgevallen. 
Maar we blijven proberen... en de aanhouder wint ! We winnen zo hevig dat we morgenochtend met een droge was kunnen vertrekken...