8 Oktober - Resende

Onderweg naar de Sierra Estrella doen we een tussenstop om te overnachten in Castello de Paiva.

In dit drukke stadje is verder niets te beleven.

Maar de ekstreem grote parking met sanivoorziening wordt door ons meteen goedgekeurd.

Dankzij de gekregen oplaadkaarten lost de treinconducteur ons probleem op met de glimlach.

We vinden Porto een aangename bruisende stad. Samen met het Spaanse Salamanca, Bourgos en Elche komt deze plaats op ons top 10 lijstje.

Maar wat een drukte... Misschien is vandaag een brugdag voor de Portugezen. Maar we horen toch ook Engels - Frans - Duits en soms zelfs Nederlands.

De talrijke terrasjes doen gouden zaken.

Vooraleer we Ponte de Lima verlaten willen we in een tankstation onze gasflessen bijvullen.  Heel wat auto's rijden hier op gas.  Dus dit is in Portugal absoluut geen probleem.

Onze volgende bestemming wordt Porto. We gaan geen moeite doen om in die stad een parkeerplaats te zoeken voor Vroem. We willen ergens in de buurt van een treinstation blijven slapen.  We vinden een mooie en rustige camperplaats in Sao Romao. 

Maar met de trein reizen in Portugal is andere koek : Er staat een biljettenautomaat, maar buitenlandse kredietkaarten worden niet geaccepteerd.  Je moet eerst een oplaadkaart kopen en dan je ticket opslaan.  We slagen er echter niet in om uit de automaat een treinticket te krijgen. Komt daar nog bij dat vandaag, 5 oktober, het station gesloten is wegens nationale feestdag in Portugal. 

Je kan aan de automaat ook met pasmunt betalen. Helaas moet het bedrag dat je in de automaat steekt 100% juist zijn anders wordt het geweigerd.

Opnieuw ervaren we de vriendelijkheid van de Portugezen.  Een  bewoner geeft ons zomaar twee electronische kaartjes. Die kunnen we dan morgen in de trein opladen en tenslotte valideren. Oef...

Op de camperplaats ontmoeten we nog Fransen.  Zij hebben precies hetzelfde meegemaakt.

We begeven ons over “de brug van vergetelheid” naar het “Parque de Amado”.

Volgens een legende durfden de Romeinen niet over die brug omdat, als ze dat deden, ze dan compleet hun geheugen zouden kwijt geraken.

Gelukkig kunnen wij het ons nog herinneren!

Daarna wandelen we verder langs de rechteroever.

We kunnen niet aan de verleiding weerstaan ons Vroemeke te fotograferen vanaf de overkant van de rivier.

Nog nooit hebben we zoveel marktkraampjes bij elkaar gezien. De tentjes met alle mogelijke koopwaar beslaan een oppervlakte van enkele vierkante kilometers.

Namiddag rijden we naar Viana do Castello. Achteraan op de parking van de supermarché bevindt zich een comfortabele camperplaats met sani en gratis water.

Maar we willen in Ponte de Lima ook nog aan de overkant van de rivier wandelen. Dus rijden we terug naar de parking langs de Lima.

We geven ons over aan een zonovergoten wandelpad, nu in de andere richting, tot Bracha en weer terug.

Ponte de Lima barst van het volk. Toch is “ons” plaatsje op het terrasje waar we gisteren waren nog vrij. Geen mens die hier durfde te gaan zitten, want wij verdienen het weer, na een ontspannende dagtocht van 18km...

We wandelen langs de rivier en door het bos tot Santa Cruz en weer terug: 14 km. Nu hebben we toch een terrasje verdiend, vinden we. We klinken op de ideale wandeltocht in het ideale weer.... en op onze gezondheid die ons allebei  toelaat om dit te mogen meemaken.

Vooralleer we verder rijden willen we een uurtje wandelen via het pad dat vanaf de parking vertrekt. Maar wat hebben we spijt dat we onze picknick niet meegenomen hebben! Het is hier overal zo adembenemend mooi, midden in de natuur.

Ponte de Lima gonst van drukte. We installeren ons bij de rivier, kuieren door het centrum en maken plannen voor morgen

We verversen ons sanitair op de camperplaats in Soajo, dichtbij Lindoso. Hier staat een wandeling van 14 km aangegeven. Maar we vinden geen enkel wandelpad of wegwijzer. Eigenlijk treuren we daar niet om, want het is bloedheet en de wandelweg ligt in volle zon. 

Even buiten de stad Ponte de Barca vinden we een grote parking bij de rivier.  Bij het frisse water en in de schaduw van de bomen is het hier heerlijk vertoeven

Na heel wat zoeken en vragen – we mogen de opgegeven afstand van 7 km nu rustig afronden naar 10 km... – ontdekken we het veelbelovende wandelpad in Panada. Van hieruit krijgen we een
zicht op de gebieden waar nog geen maand geleden hevige bosbranden woedden.

De mensen van het toeristisch bureau hebben niet overdreven: zo goed als heel het natuurgebied “Penada Geres” is in de as gelegd.

Op ons pad kruisen we wijnboeren bij de druivenoogst.  Ze beladen ons met trossen rode en witte druiven en vertellen ronduit over hun passie : wijn maken, doch alleen voor eigen gebruik. Zij vertellen ons ook dat het vuur elk jaar vrijwillig aangestoken wordt, met de bedoeling subsidies te ontvangen voor verbouwing van de eigen woonst. Omdat de bosbranden zo intens en omvangrijk zijn, kan de politie onmogelijk achterhalen wie de oorzaak is.

We picknicken en wandelen in een stukje aards paradijs.

Om 20 uur – 21 u onze tijd – zitten we nog altijd buiten in onze lichtste zomerkleren naar het zacht gesjirp van de krekels te luisteren.

In dit piepklein dorpje, midden in het Portugese natuurgebied “Penada Gerês”, is de tijd blijven stilstaan. 

Het toeristisch bureau brengt ons minder goed nieuws.  Het natuurpark is afgesloten voor wandelaars wegens hevige bosbranden afgelopen zomer, behalve één enkel 7 km wandelpad  in Parada.

We lopen wat rond in het dorpje en vragen ons af waarvoor al die kleine huisjes op palen en rond de kerk voor dienen.

Blijkbaar zijn het gewone schuurtjes die moeten verhinderen dat wilde dieren het voedsel opeten dat erin wordt bewaard.

Aan de voet van het kasteel, in een oase van rust brengen we de nacht door. 

Om 19 u Belgische tijd en 18 u Portugese tijd genieten we onder een staalblauwe hemel volop van de zon.  Morgen kan alvast niet meer stuk.

We bezoeken A Coruna, de meest noordwestelijke plek van Spanje. De camperplaats die de app vermeldt, klopt niet helemaal.  Parkings zijn er genoeg genoeg maar overal prijkt dat vervelende bordje “no caravans/campingcars”.

Maar we zijn het zoeken beu en installeren ons in de buurt van de Torre de Hèrcules. Stel dat de politie ons komt wegjagen, wel, dan vertrekken we toch gewoon?

Het heeft de hele nacht flink gestortregend. Maar de ochtendzon doet alsof er niets gebeurd is en lokt ons de hele dag naar buiten.

Wanneer we 's middags picknicken op een rots bij de baai is het windstil en aangenaam warm.

Op enkele zeldzame zonnekloppers na hebben we het strand voor ons alleen. Wat een contrast met onze overbevolkte Belgische kust op een zonnige zondag...

We rijden de drukke camperplaats, midden in het stadscentrum, voorbij en installeren ons – op 500 m van de plaats waar we vorig jaar verbleven – op een kleine afgelegen parking, met zicht op zee.

Na een verkwikkende wandeling genieten we nog van het onafgebroken geluid van de golven.

De parking bij de vuurtoren staat afgeladen vol met mobilhomes.

De krachtige zeewind lokt talrijke surfers naar het strandje bij de baai.

Restaurants en terrasjes puilen uit van het volk.

Iedereen geniet van de najaarszon, nu het nog even kan.

We zijn hier al zo vaak op doorreis geweest zonder de stad te bezoeken. Op een zonnige dag als vandaag hebben we daar wel zin in.

's Avonds nestelen we ons dicht tegen onze Vroem, ons windscherm,  en genieten tot de laatste zonnestraal.

Wat een stralende dag vandaag. 's Middags picnicken we in Houeillès op een bank in een kleine weide.

Toen we ons in het natte voorjaar van 2012 op deze camperplaats geïnstalleerd hadden om hier te overnachten, zijn we gaan lopen voor de muggen. Nu is het hier heel aangenaam en uitnodigend. 

Om 18 uur is de camperplaats boven op de berg in Ronceval volledig volzet. We zien er tegenop om nog minstens een uur te rijden tot Pamplona. Dus verblijven we in Zubiri, langs een groot plein bij de sporthal. We krijgen al vlug gezelschap van twee andere mobilhomes.

De politie komt patrouilleren en rijdt ons voorbij. Maar de camper verderop, met Franse nummerplaat, wordt grondig gecontroleerd. Toeval?.

Om 17 u is de vertrouwde parking achter het schooltje op 2 plaatsen na al volzet.

Het is zonnig en behaaglijk warm.

Van hieruit vertrekt een korte wandeling langs een riviertje, Net genoeg om onze benen te strekken, alvorens een terrasje te doen op de camperplaats.

We stoppen 's middags in Bray sur Seine. De bries is net iets te fris om buiten op een bank te picknicken.

Onderweg ontmoeten we erg veel mobilhomes. Blijkbaar is heel onze generatie op reis.

De camperplaats in Sully sur Loire lijkt wel een dorp op zich, maar we kunnen er nog bij. We hebben zelfs ruimte, denken we, want naast ons, op het piepklein grasveldje, kan geen auto meer staan. Wanneer we terugkomen van onze wandeling hebben we toch een een buur. De fietser is vlijtig zijn tent aan het opzetten.

Zoveel volk zo dicht op elkaar, en toch wordt het muisstil als de avond valt