Maandag 24/04 Evora

We wandelen naar het druk bezochte kasteel waarrond dit historisch dorpje gebouwd is.

We overnachten aan de voet van het kasteel.

De frisse bries die vanuit alle windrichtingen waaide, is gaan liggen.

Voor het eerst sinds deze reis kunnen we 's avonds buiten eten zonder een zuchtje wind.

We creëren een luxe-terrasje met een 360° zicht op het uitgestrekte dal, tot en met de horizon.

Het dorpje Luz werd 40 km verderop verplaatst en heropgebouwd, omwille van de aanleg van het stuwmeer.

Dit vinden wij een reden om deze omgeving te verkennen. Maar de splinternieuwe wijken en straten zien er verlaten en saai uit. We komen te weten dat de meeste bewoners niet wilden verhuizen naar deze verplichte plek.

We wandelen over een stakeketsel dat tot ver boven het meer loopt, en weer terug.

Dat was het dan. Geen restaurantjes of gezellige terrasjes. Behalve Vroem... En de bar is open.

We vertrekken met onze picknick voor een dagtrip rond het uitgestrekte meer.

Maar elk paadje mondt uit in een privétuintje of volkstuintje.

Er loopt wel een bewegwijzerde wandeling doorheen het vroegere mijngebied waarvan dit dorp de stille getuige is.

We zijn onder de indruk van het harde leven v an toen.

De door ons verwachte weekenddrukte blijft uit. Dus gunnen we ons nog een extra nachtje op deze gratis bijna-camping.

Het stormt aan de kust.

Uit de landwind in de schaduw is het 35°. Dus vluchten we naar Mina de Sao Domingos, in het binnenland.

We komen terecht op een luxieuze parking met zicht op een meertje met zwemgelegenheid.

Op het kraaknette terrein zijn enkel mobilhomes toegelaten. Er is een picknickplaats met tafels en banken. Het bar-restaurantje heeft een overdekt terras en toiletten. Tot onze verrassing is deze plaats niet betalend.

De bries is hier minder hevig en de temperatuur is aangenamer. Wat zijn we toch verwend dat we het weer zomaar kunnen kiezen...

Vooraleer we hier wegrijden willen we onze watervoorraad bijvullen. Dat wordt aanschuiven want ook voor Jan en Alleman is de Intermarché in Sagres de enige plaats met campervoorzieningen in een straal van 100 km. Vervolgens gaan we op zoek naar een schaduwrijke plaats om te picknicken.

Geen schaduw te bespeuren op dit middaguur! Uiteindelijk parkeren we aan de rand van een dorpje en openen de achterdeuren van Vroem. Zo krijgen we één vierkante meter schaduw, net genoeg om onze stoeltjes in te proppen en te picknicken bij “slechts” 32°.

In het  bloedhete kustdorpje Monte de Clerigo waait een krachtige warme landwind. Hier blijven we overnachten. A

ls welkomstgeschenk krijgen we een prachtige zonsondergang.

We wandelen, over de met bloemen bezaaide rotsen en duinen, naar het strandje in Zambujeira de Mar.

Het vroegere parkeerterrein waar we vorige keer verbleven werd opgedoekt. Verderop prijkt een nette gloednieuwe parking, voorzien van het bekende toegangspoortje, waar alleen auto's onderdoor kunnen.

In de loop van de avond trekken alle Spaanse en Portugese mobilhomes weg. Morgen, paasmaandag, blijkt hier een werkdag te zijn.

Bij zonsondergang staan wij hier tot onze verrassing helemaal alleen.

Het wordt ploeteren in het losse duinzand, heuvel op, heuvel af. Maar elke stap wordt rijkelijk beloond met een paradijselijk zicht, met het geluid van de branding, of met de stilte.

De natuur langs de Rota Vincentina is als klassieke muziek: het blijft  nieuw en fascinerend.

We ontmoeten veel meer trekkers en wandelaars dan vier jaar geleden. De toen pas aangelegde wandelweg heeft duidelijk succes.

De vroegere parkeergelegenheden langs de kust in Porto Covo werden verbouwd tot parkjes met keurig aangelegde wandelpaden. De zorgvuldig afgelijnde parkeerstroken zijn te kort en te smal voor mobilhomes.

We schuimen de kust verder af tot Cabo Sardao. Ook hier werd grondig ingegrepen. Het parkeerterrein op de rots is gebarricadeerd met paaltjes. We installeren ons op een van de zeer schaars geworden plaatsjes, dicht bij de zee.

We picknicken langs de indrukwekkende stadsmuur in Elvas, waarna we het stadje bezoeken. Maar we vinden er niets bijzonders dat onze aandacht kan trekken.

Evora brengt ons evenmin onder de indruk. De parkings zijn stoffig en vies. Na wat rondrijden in de buurt van de Intermarché vinden we een overnachtingsplaats die naar omstandigheden ok is.

We picnicken aan een meertje, even voorbij Santa Eulália. We zijn meteen verkocht om hier te overnachten.

In het mysterieuze licht van de volle maan luisteren we naar het geluid van de wind en het gesjielp van de krekels, het enige dat we hier horen.

We kuieren door de straatjes van dit afgelegen bergdorpje. Vanop de parking aan het voormalig klooster kijken we uit over het dal.

De wind, die hier onbelemmerd kan huishouden, laat vandaag zelfs geen zuchtje. Zelfs na zonsondergang is het nog steeds zacht genoeg om buiten te zitten.

Het is de eerste keer dat we dit warme zomerweer zo vroeg in het voorjaar meemaken.

Alleen al omwille van de prachtige kathedraal is Placencia de moeite waard om te bezoeken.
We picknicken in een park aan de rand van de stad. De pauwen die er vrij rondwandelen maken dit park heel bijzonder. Ze zijn nog altijd zo fier als de klassieke uitdrukking vertelt en willen ze graag voor de camera poseren.

De camperplaats met voorzieningen in Malparida de Casseras bestaat uit enkele parkeerstroken langs de drukke verkeersweg. Daarom rijden we een zijstraat in om wat meer rust te hebben.
We overnachten aan een meertje, naast een speeltuintje met tafels en banken.
Daar is het om 19u nog steeds 28° in de schaduw.

Rond de middag komen we aan in Avila en bezoeken het stadje.

Daarna rijden we naar Placencia waar we willen overnachten. Het stadje gonst – nee ploft! – van drukte. De overvolle parking waar we nog net bijkunnen, grenst aan een park met speeltuintje. Hier zitten we nu, om 20 uur, nog steeds in de stralende zon bij een aangenama 20° te genieten.

De weersvoorspelling voor het weekend is super. Dus blijven we hier hangen!

X

Deze mooie stad, met veel autovrije straten en pleintjes, komt bovenaan in onze top 10 van favoriete steden.

Het kost ons moeite om foto's te selecteren voor deze blog.

Alleen al om het indrukwekkende Romeinse aquaduct vinden wij Segovia de moeite waard om halt te houden.

We overnachten op de nette, vrij rustig gelegen camperplaats aan de Plaza de Toros, op looopafstand van de binnenstad.  Benieuwd om deze stad verder te verkennen.