Archief

We willen de kathedraal bezoeken.Een massa toeristen staat tot aan de overkant van de straat aan te schuiven om naar binnen te mogen.
Dus gaan we maar eerst Plaza America bezoeken. We komen voorbij Plaza Espagna. Vanop het hoogste balkon hadden we nog geen foto genomen.
Plaza America baadt in de bloemenparkjes, die vele fotograferende bezoekers niet ontgaan.
De plaats loopt uit op een pleintje waar toeristen zich amuseren met foto's maken van duiven die uit de hand komen eten en op de schouder komen zitten.

Om 16 uur staan we opnieuw voor de ingang van de kathedraal. We kijken ernaar uit om op het heetst van de dag in het koele gebouw te vertoeven.
We kunnen meteen naar binnen. Gelukkig krijgen we op de valreep de openingsuren in 't oog. De kathedraal sluit om 17u. 

Eén uur is te weinig om hier alle ruimten inclusief toren te bezichtigen. Spijtig doch reden om ooit nog eens terug naar Sevilla te komen!

Een ijsje maakt alles goed.

Nadat we "thuis" bij Vroem aan het water tot rust gekomen zijn, wandelen we naar het dorp, op zoek naar tapa's die we nog niet geproefd hebben.

Vandaag houden we een "luie dag". We ruimen Vroem op en vegen hem uit. We vullen ook zijn voorraad water weer bij.
Ondertussen kunnen we onze bezwete kleren uitwassen, zodat we morgen volledig opgefrist verder kunnen rijden.

Het wordt ook iets drukker op de camperplaats, vermoedelijk omdat het weekend is. Heel veel plaatsen zijn er niet, er staan momenteel zo'n 15 campers.  We denken niet dat er nog veel bijkunnen.  Er is ook maar één douche voor de heren en evenveel voor de dames.  's Morgens is het soms wel aanschuiven, maar dat nemen we er maar bij.

Jammer dat de rivier (ik vermoed de guadalquivir) er zo vaalgrijs uitziet anders zou het fijn zijn om te zwemmen, maar dit hebben we nog niemand zien doen en het lijkt ook niet zo aanlokkelijk in dit niet zo proper water.

Het  blijft wel mooi en heel warm.  Zou de het gezegde "Abril aguas mil" dit jaar dan toch niet opgaan?  Van ons hoeft het echt niet hoor... wij genieten met volle teugen.

De nacht is hopelijk even rustig als de vorigen, op het feestgedruis na dan, dat met de wind over het water als een zoemende achtergrond tot bij ons wordt aangevoerd.

We rijden richting Gibraltar. Via El Bosque en Ubrique brengt Vroem ons naar Puerto de Galis, dwars door het natuurgebied "Reserva Nacional de Cortes de la Frontera". Vandaar willen we naar Jimena.

Vlak vóór die weg staat een waarschuwingsbord: "Carretera Cortada". Wat is dat voor iets?
Ons "Wat en Hoe"boekje vermeldt verschillende soorten carretera's, maar cortada staat er niet bij. Ons Spaans woordenboek geeft verschillende interpretaties waar we niet veel wijzer van worden.
"Cortar el pelo" betekent "haar knippen", herinnert René zich nog uit de Spaanse les.
Geknipte weg?

Vroem weegt minder dan 25 ton en er staat geen symbool dat de weg dood loopt, dus mogen we door.
Een kronkelende bergweg slingert door de frisgroene bossen. Af en toe zien we enkele paarden. Verder komen we niemand tegen, zo rustig...

Hier en daar getuigen afgebroken stukken weg, van de hevige modderstromen die enkele weken geleden het gebied teisterden.
Plots zien we weer een bord "Carretera cortada". Erachter... is de weg "weg"! Ha! weer een Spaans woord bijgeleerd!

Er rest ons niets anders dan helemaal terug te rijden naar Puerto de Galis. Maar dat doen we morgen wel.
We parkeren op het eerste en beste strookje langs de weg voor een avondterrasje bij Vroem.

Rust en stilte gegarandeerd, want geen enkele Spanjaard zal hier deze  nacht voorbij rijden...

Spijtig dat hier geen enkele wandelweg is, zelfs geen plaatsje dat iets verder van de weg ligt om te zitten en te genieten van de natuur.

In Alcala nemen we de snelweg naar Gibraltar. De rots zien we al van verre liggen, gehuld in een dikke laag wolken en mist. In het drukke "La Linea" zoeken we een plaatsje op een van de enorme parkings, om van daaruit te voet naar Gibraltar te gaan.
Maar de parkings zijn afgeladen vol en moest er toch nog een plaatsje voor Vroem zijn, dan zou het er te smal en te kort zijn om te manoevreren.

Aan de grens met Gibraltar maken we rechtsomkeer. Aartsmoeilijk om op de 4 tot
5-baansvakken onze weg terug te vinden.

Markske slaat tilt en mag van ons een pauze nemen.

De campergids toont een foto van een leuke plaats in Tarifa, bij de zee. Maar elke zijweg richting strand is er afgesloten voor verkeer.
Wanneer we te voet gaan kijken vinden we de plaats die er hetzelfde uitziet als de foto in de campergids. Dit is dus wel degelijk een plaats voor campers, maar ze mogen er niet in...

De volgende halte ligt In Zahara de los Atunes: "parking aan de rivier", vermeldt de gids. Na wat heen en weer rijden bemerken we vanop de brug een strookje langs de rivier, waar vier auto's deze parkeerplaatsjes innemen.

In Conil de la Frontera zouden 20 plaatsen zijn. Inderdaad, dat klopt. Er zijn er zelfs meer, veel meer. Maar aan de inrit staat een bord met in koeien van letters dat je hier met je camper niet mag overnachten, noch parkeren, noch stationeren. Dus
we hadden hier met Vroem al niet mogen stilstaan om dat bordje te lezen...

In Sancti Petri la Barosso mogen we langs de weg blijven staan. De buurt van het haventje is veel rustiger om te overnachten.
En er staat geen bordje dat het niet mag...

We willen Cadiz bezoeken. Een bewoner uit San Fernando raadt ons aan om Vroem aan het winkelcentrum van deze stad achter te laten en met de trein verder te reizen.

Het is aangenaam warm, 22 tot23 graden, dus hoeven we niet veel kleding mee te nemen. Maar nooit eerder hebben we die extra trui zo gemist!
Cadiz is een schiereiland dat  uitsteekt in de Atlantische Oceaan, met bijbehorende stormachtige frisse zeewind, die je overal in het stadje voelt.

Castillo de San Sebastian ligt helemaal in zee: goed vasthouden wat je bijhebt, of je bent het kwijt.
Castillo de Santa Catalina is een fort met een militaire geschiedenis, die in de musea vertoond wordt. Het is nog steeds in gebruik door de soldaten.

In de vooravond stroomt het pleintje waar wij zitten vol babbelende mensen die elkaar hier ontmoeten.
Kinderen vinden speelkameraadjes en ravotten kriskras tussen de tafeltjes van de terrasjes. Zodra ze kunnen lopen leren ze met anderen omgaan.

Zou dat de reden zijn waarom Spanjaarden zo'n vriendelijk warm volk zijn?

Wanneer we Vroem ophalen in San Fernando is het bijna 22 uur. In het duister zijn de naambordjes langs de wegen niet duidelijk te lezen.
En Markske heeft last van nachtblindheid. Dus overnachten we weer in Puerto de Sancti Petri. Daar kan René nu recht naartoe rijden.

De felle wind uit Cadiz is met ons meegereden en klinkt heel de nacht als een storm.

Nog steeds zijn de stranden weinig toegankelijk. Hotels, bars en restaurantjes belemmeren het zicht op de zee.
Maar in Chipiona zou zelfs op het strand een plaatsje zijn waar campers mogen parkeren en overnachten.

Na heel wat heen en weer rijden op alle zijwegeltjes vinden we een plek op het strand. De coördinaten en de foto uit de campergids kloppen niet, maar we mogen hier blijven staan en zelfs overnachten. Fijn toch?

We ontmoeten Oostenrijkers die dezelfde camper hebben als wij. Dat trekt aan. We nemen een kijkje in elkaars huisje.
Deze mensen hebben eerst drie jaar in hun camper gewoond. Als we hun reislijst en hun verhalen horen, vermoeden we dat ze nog altijd meer in hun camper verblijven dan in hun pas gekochte huis in de buurt van Passau.

We trekken allebei onze luifel uit om te genieten van de schaduw en om uit de wind te zitten. Maar we hebben nauwelijks de tijd om een foto te maken van ons zithoekje.

Twee politiewagens komen recht naar ons toegereden.
Drie mensen in uniform stappen uit: "No campar".

De Oostenrijkers houden het voor bekeken en gaan op zoek naar een plaatsje in de duinen waar ze zich kunnen verbergen.

Wij doen wat ons bevolen werd. "No campar" betekent ook dat je niet met je vouwstoeltje naast je camper mag zitten.
Andere mensen mogen dat wel, ook met parasols, vouwtafeltjes en hun halve huishouden.
Dus slepen wij onze stoeltjes enkele meters verder, besmeren ons overvloedig met zonnebrandolie en genieten van zon, zee en strand.

De sfeervolle zonsondergang bij heldere hemel kan niemand ons nog afnemen.

We kopen brood, heerlijke schapenkaas en "chorizo". We picknicken in een parkje.

We parkeren Vroem in de duinen en wandelen langs het zonovergoten strand naar het centrum van Chipiona.
Ook hier zien we vele huizen en appartementen leeg staan, of te huur. Zouden ze wachten op vakantiegangers die in de zomer zullen komen, of is dit een teken van de crisis in Spanje?

Er is weinig volk op de stranden. Dat geeft een extra gevoel van ruimte. Er is hier veel minder wind dan op het strand waar we gisteren waren.
Met onze voeten in de zee is het aangenaam wandelen en kunnen we wel tegen de zon.

Eigenlijk willen we verder vroemen langs de Spaanse kust tot in Portugal. Maar Spanje heeft het uitgestrekte natuurgebied "Parque Nacional de Donana" letterlijk ongerept gelaten. Er loopt geen enkele weg doorheen.

Om in Portugal te geraken moeten we eerst terug naar Sevilla.

Het is al 21 uur als we stoppen aan een haventje in Mazagon. Morgen rijden we wel verder.

Het haventje klinkt niet zo rustig als het eruit ziet. Je hoort het gedreun van sommige boten en machines. Maar het ruisen van de golven op het brede strand dat een paar honderd meter verder ligt, overstemt alle lawaai.

De ochtend is aangenaam warm en windstil. We lezen en luieren. We moeten wel oppassen dat we op tijd onze strandstoel opschuiven, want de zee komt snel dichtbij.

Namiddag rijden we via Sevilla naar Huelva. Aan Monumento a Colon mogen we met de camper overnachten. Deze parking, omringd door drukke wegen, is echt geen plaats om rustig in slaap te vallen. Dus begeven we ons naar Matalascanas, naar de plaats waar we vorig jaar gebleven zijn.

Er staan nog altijd evenveel huizen en appartementen leeg. Het is hier echter veel drukker dan vorig jaar. Dat komt misschien omdat dit weekend voor heel Spanje slecht weer voorspeld wordt, behalve deze plaats.

Wat zijn we toch verwend, dat we rond 19, 20u nog steeds kunnen genieten van de warme Spaanse lentezon!

Matelascañas stroomt vol met dagjesmensen, die de frisse bries op het strand trotseren om in de zon te liggen.
De obers van de horeca staan vol verwachting op de uitkijk naar klanten. Maar de terrasjes zijn zeer schaars bevolkt.
De toeristen installeren zich op het strand met vouwstoeltjes en -tafeltjes, met brood en een koelbox, waaruit ze alle ingrediënten voor hun zelfgemaakte tapa's toveren.

In het centrum van de stad staat een veelbelovende wandeling aangegeven, die ons door de duinen langs de kust zou leiden, met bijbehorende panorama's.

Het wordt echter: bergje op - foto - bergje af - dat was het dan.

In Acebuche, aan de rand van het natuurpark " De Doñana", is ook een wandeling voorzien. Ja, dààr wilden we eigenlijk naartoe.
Zorgvuldig aangelegde houten paadjes en brugjes leiden ons kilometers lang doorheen het gebied.
De zijpaadjes leiden telkens naar één van de talrijke observeerhuisjes. Op de bordjes staat vermeld wat je daar zoal kan zien: trekvogels, herten en schildpadden.

Verder heb je geluk nodig om tegelijk met de dieren op die plaats aan te komen.
Wij hebben dat geluk met de schildpadden... .

Er wordt gevraagd om stil te zijn en de dieren niet te storen. En dat wordt gerespecteerd - we wisten nog niet dat Spanjaarden ook stil kunnen zijn.

Al lijkt het wandelpaadje kunstmatig, toch is het een mooie wandeling, tussen verschillende soorten dennen, eucalyptussen en bloeiende bloemen.

En op die manier houden we met zijn allen de schaarse stukjes natuur intact.

In een observeerhutje enkele kilometers verder, in El Rocio, slaagt René erin om een reiger op de gevoelige plaat vast te leggen.

Op deze parking zouden we best wel de nacht willen doorbrengen, ware het niet dat over heel dit dorp een verbod heerst om met je camper te overnachten.
Dan maar terug naar het vertrouwde Matalascañas. Het is 19u30 en voor een helse zoektocht hebben we geen zin meer.

Vanuit Vroem worden we getracteerd op een blije stralende ochtendzon. Maar wanneer we naar buiten gaan schrikken we van de strakke koude wind. Veertien graden...dat zijn we niet meer gewoon.
Toch beseffen we dat de weergoden ons blijven verwennen. Nergens in het uitgestrekte Spanje is het zo droog en zonnig als hier.

We vinden dat we Costa de la Luz genoeg hebben uitgekamd en besluiten om via Bollullos, Valverde en Cabezas Rubias naar de grens met Portugal te rijden.
De campergids vermeldt geen speciale camperplaatsen voor dat land. Je mag er gewoon overal blijven overnachten (behalve in stadscentra).
Dat klinkt heel wat vriendelijker en uitnodigend.

Op de laatse camperplaats voor de grens, in Valverde houden we even halt. Hier kunnen we tegelijk ons water verversen en de toiletinhoud kwijt. Je weet nooit hoe lang we zouden moeten rijden om een dergelijke plaats te vinden.

Voorbij St Barbara de Casa slagen we erin eenz zijwegje te vinden op 100m van de weg om te overnachten.  De ondergrond is zanderig en we moeten de keggen gebruiken (wat eigenlijk niet toegelaten is in Spanje...). Er komt een auto die een paar meter verder stopt, dan rijdt hij door. Het was geen politiewagen.

 

 

 

 

<