Archief

Het is weer 7 graden maar... de zon straalt en warmt vroem snel op.  We bezoeken een kasgteel uit de middeleeuwen.  De 40 meter hoge toren is een van de best bewaarde Portugese militaire (architectuur). Het binnenwerk van de toren bestaat uit marmer.

Verder zijn er enkele kerkjes en pleintjes.

Beja toont ons een heel ander Portugal dan wat we vorig jaar in de kustgebieden gezien hebben.  In de smalle straatjes staat ongeveer de helft van de woonhuizen leeg.Allemaal zien ze er grauw en afgebladerd uit. De leegstand is ook merkbaar in de winkelstraatjes waar, volgens ons, de Spanjaarden er koket en netjes bijliepen, vinden we de Portugesen heel sober gekleed.

Toevallig vinden we een kasticketje van vorig jaar.  We merken dat de voedselprijzen hier gestegen zijn.  De BTW op brood, fruit, groenten en zuivel steeg van 5 naar 6%. De BTW op Vlees en wijn steeg van 19 naar 23%.

Voor ons blijft echter alles nog spotgoedkoop.  We hebben de indruk dat Portugal veel erger lijdt onder de crisis dan Spanje.

De cafeetjes en restaurantjes zijn klein, donker en weinig uitnodigend. We genieten van de keuken in "Comme Chez Vroem". 

Toch zijn we een beetje beschaamd dat wij het zo goed hebben en de Portugesen niet. Anderzijds beseffen we weer eens wat voor verwende nesten wij zijn

 

Feest van de arbeid, ook in Portugal.

We worden wakker op de grote parking voor het expositie gebouw.  We staan er compleet alleen onder een veelbelovende en stralende blauwe hemel.
Hier willen we van genieten en een rustige plaats om te wandelen opzoeken.

De tegenstelling armoede-rijkdom is in Beja wel groot, vinden we.
Op deze verlofdag zijn de warenhuizen aan de rand van de stad tot onze verrassing allemaal open. Op de parkings wriemelen mensen en auto's door elkaar.

In de toeristische folder die we kregen lezen we (in het engels!) dat even voorbij Beja, in Quintos, een mooi rustig gebied ligt.

Vroem hobbelt enkele kilometers over een smal zandwegje met kuilen, maar we worden beloond.
Het plaatse bij de Guadiana rivier schittert als een oase in de zon. Je kan hier ook wandelen zien we.  Eerst gaan we picknicken.

Al snel horen we enkele motorrijders de rust verstoren.
Dicht bij de rivier overstemt het watervalletje het geluid van motorijders, die zich heen en weer laten gaan over de stoffige zandwegen.
In de verte zien we een tentje en wat rook : ze gaan grillen.  Nu is het even rustig, maar zodra we willen wandelen hebben de motorijders ook gedaan met eten.

Uitdagend lachend stuiven ze ons telkens voorbij en als de stofwolk die ze achterlaten wat gezakt is, zijn ze er weer.  En ze willen niet alleen gezien worden maar duidelijk ook gehoord. 

Dus vroemen wij naar de nieuwe plaats van de folder.  Albufeira do Roxo wordt beschreven als een plekje "voor contemplatie en om het besef van tijd te verliezen".
De natuur is er "sereen" en je kan er volgels observeren. We zien de zijweg al van ver : een massa auto's rijdt daar ook naartoe.
Langs de smalle veldweg komen links en rechts de geparkeerde wagens ons tegen, en neen, Vroem kan er echt niet meer bij op deze overvolle parking.
We zijn al blij dat het ergens net ruim genoeg is om te keren. 

Op weg naar Evora stoppen we om enkele Dolmen te bekijken. Eigenlijk maken de weiden met bloeiende bloemen daarrond meer indruk op ons dan deze paar stenen.

In Evora maakt René nog een avondwandeling.  Op hem maakt deze stad een andere indruk dan de veelbelovende toeristische informatie die we van het internet haalden.

De stad is bijna nog volledig omgeven door vestingsmuren.  Binnen deze muren prijkt een imposante kathedraal.  De straatjes met oude huizen maken een kille indruk. 
Geen terrasjes zoals we gewoon zijn, maar afgebladderde muren en gesloten ramen.
Op een groot marktplein (en ik bedoel werkelijk groot!) heeft er een markt plaatsgevonden en wat achterblijft tart alle verbeelding. Je kan geen meter stappen zonder papier, plastiek en  allerhande verpakkingsmateriaal dat ongelooflijk slordig is blijven liggen, voor je voeten te vinden.

Het positieve is dat het vermoedelijk werk verschaft aan enkele Portugesen om dit op te ruimen. Alhoewel !
Als ik terugkeer naar Vroem merk ik dat ook de andere straten met blikjes, papier, flessen... omzoomd zijn.  Neen, hier willen we echt niet blijven.

Eén megalit of menhir die tegenvalt kan een uitzondering zijn, dus volgen we de toeristische weg van Evora naar Montemor o Novo waarlangs meerdere historische monumenten aangeduid staan.
Na een kwartier rijden op een zijweg gaat die over in een zandweg.  Vroem heeft het moeilijk met al de kuilen en bulten.
Zijn opstapje was  al een beetje beschadigd en zijn uitlaat had ook al tegen een verhoging geschuurd. 
We willen dit stuk even graag te voet afleggen als we maar eens wisten hoe ver de afstand is... dit wordt nooit vermeld.

Met Vroem wordt het zo'n 20 minuten.   Dan volgen we een smal voetpaadje, het resultaat zie je op de foto. Toch ook maar weer de prachtige bloemenweide erbij gezet. 

Voor het volgende monument rijden we een zijweg helemaal teneinde, daat staat wonder o wonder, een wegwijzer naar de richting van waar we gekomen zijn... Dus hebben we de zoektocht maar gestaakt.
De wegen naar de stenen zijn zanderig en door de droogte en het stof ziet Vroem er niet meer uit om aan te raken.  Het bad in met hem!  Gelukkig zijn er regelmatig car-washes onderweg...
We bewaren de autoritten naar de andere stenen dan maar voor als het regent.

Bij dit stralend weer hebben we meer zin om naar de kust te rijden.  Wat zijn we blij dat we die beslissing genomen hebben. 

Bovendien worden we getracteerd met.... een steen, zomaar op het strand! We parkeren Vroem in de duinen, verderop staan nog enkele campers. 

Het is hier zalig rustig, we horen de golven en de vogels.  Even later krijgen we bezoek, iemand kijkt ons aan alsof ie al weken geen eten meer gehad heeft.

En als de avond valt is Nelly niet meer te houden... de zonsondergang in St André moet op de foto.

Oei, Nelly komt kermend uit de badkamer... een kramp in haar nek.  Wat nu...
De dag vordert aarzelend en haar nek blijft haar pijnlijk bezighouden, dus vertrek ik alleen op wandel. 

Het strand is ongelooflijk uitgestrekt en verlaten.
Kilometers strand ... en geen kat te bespeuren.  Het zand is ook zachter dan normaal.  Zelfs aan de waterlijn zakt je voet in het zand en is het moeilijk stappen.
Het water is kil en de golven slaan met krachtige slagen op het strand.  Zelfs als ik op het droge loop komt bij sterke golven het water plotseling tot aan mijn knieën.

Alleen met de meeuwen en de branding breng ik enige tijd door.

Terug bij Vroem is Nelly aan het bekomen.  De pijn is er nog, maar rust en een warme compres helpen.

Het weer is wisselvallig.  In de zon is het te warm, uit de zon te koud.  Het is moeilijk om de juiste plaats te vinden om te vertoeven. 

In de late namiddag komen er nog campers aan.  Een Portugees komt kort bij ons staan, hij heeft ook een "Vroem". Als ik een gesprek met hem aanga, vertelt hij dat zijn camper is ontworpen door zijn vrouw.
Op een chassis van Peugeot heeft zijn vrouw een volledig interieur ontworpen. Wondermooi!  En terecht, wij staan er echt verstomd van hoe netjes, ordelijk, ingenieus deze camper is ingericht.
Kleine onhebbelijkheden bij ons zijn bij hen op een wonderlijke manier weggewerkt. Een nooit gezien pareltje.

Na wat heen en weer gebabbel leg ik uit dat Nelly pijn in haar hals heeft door een kramp.  Beweert die man toch wel dat hij daar een middel tegen heeft en zelfs haar wil masseren.
Als turnleraar heeft hij hier heel wat ervaring mee opgedaan en daarom zelfs ook opleiding  is gaan volgen in het behandelen van krampen.

Hij masseert Nelly op professionele wijze en biedt zelfs aan om dit morgenochtend  te herhalen.

Ons hoef je geen kwaad woord meer te vertellen over Portugezen... het is al de derde keer dat we zo vriendelijk worden geholpen.

We zitten nog buiten tot de zon achter de horizon verdwijnt, dan wordt het te kil en vluchten we naar binnen. 

Het wordt weekend... zou het nu drukker worden?

De ochtendzon straalt uitnodigend aan de open hemel.  Vlug onze short aan en naar buiten. Terwijl wij koffiedrinken komen de Portugese buren voorbijgewandeld...
Goed ingeduffeld in lange broek, trui en een jas.  Het is meer dan 20 graden en windstil. Maar zij vinden dat koud.  Vanacht hadden ze zelfs de verwarming aan.

"En jullie willen naar Belgie en Nederland reizen?"  Dáár gaan jullie pas meemaken wat koude is!"

Later op de dag picknicken en wandelen we langs het lege strand.  De duinen erachter vormen met al de verschillende soorten bloemen en planten een mooi natuurgebied. Spijtig dat ze ook bezaaid zijn met afval.  Het valt echt op.

De Portugese weekendtoeristen zitten allemaal wat verder bij een lagune : daar is het water warmer, zeggen ze.  Wij proberen ook eens in de zon te zitten en houden dat maar 5 minuten vol.

Terug bij Vroem zorgt een zacht briesje voor net genoeg afkoeling.

Wat later bij weer een massagebeurt :
"Je zenuw zat gekneld", maakte onze vriendelijke camperbuurman mij duidelijk, "het ergste is voorbij, nog 2 dagen geduld en dan wordt het beter."

Ik, (Nelly) besefte maar weer eens dat ons lichaam onze grote baas is en beslist over ons doen en laten. En ik mag blij zijn dat mijn lichaam zo vriendelijk is om voorzichtig verder te genieten van onze reis.

's Avonds, wanneer de dagjesmensen naar huis zijn, wordt het opvallend stil.  In het restaurantje op het strand laten we ons gaan met Portugese specialiteiten en bijbehorend wijntje.

Het koelt weer aangenaam af zodat we goed kunnen slapen.

Onze buurman masseert mijn hals nog eens en toont René hoe hij het verder kan doen.  Hij staat erop de we de verwarmende zalf meenemen.  De afscheidsbabbel duurt enkele uren.  Hij tracteert ons op een echt kopje Portugese koffie.  Oei wat straf voor René, heerlijk voor Nelly!

Zijn echtgenote is lerares engels, zij vertelt schrijnende verhalen over kinderen met leerachterstand - 10 jaar en nog niet behoorlijk kunnen lezen - omwille van de hachelijke situatie thuis, door de economische toestand in Portugal.
"Er zijn kinderen die met honger naar school komen" vertelt zij.  Door bezuinigingen is het niveau van onderwijs sterk gedaald, (teveel leerlingen in een klas) en maakt zij zich duidelijk bezorgd voor de toekomst.

We wisselen emailadressen uit en nodigen elkaar uit als de ander in de buurt van onze vaste woonplaats zou komen.

Een koppel uit luxemburg die een huisje gekocht hebben in St André  is geïnteresseerd in onze Vroem.  Zo'n camper willen zij ook kopen.  Ze zijn ervaren reizigers in Portugal en wijzen ons een rustige camping aan bij de zee, enkele kilometers verder.

We komen terecht in een bebost duingebied.  We zien de zee niet maar we horen de branding.  Op zondagavond is deze uitgestrekte camping zo goed als verlaten.

Voor het eerst kunnen we ongestoord de luifel plaatsen en buiten aan ons picknicktafeltje eten.  De duinen houden de wind tegen.  Zo blijven we nog  buiten zitten in de avondzon tot ze ondergaat.

En we krijgen bezoek...

De app over de weersverwachting in Portugal geeft weer dat het de hele dag zwaar bewolkt zal zijn.  Maar de zon trekt zich daar niets van aan.
Ze duwt de wolken opzij en laat zich de hele dag zien. Het is 21° in de schaduw en dus zacht lenteweer.  Een zandwegje leidt tussen de steile kliffen omlaag naar het strand, dat we weer eens voor ons alleen hebben. 

Wat een geluid, wat een kracht komt uit die golven.

Spijtig dat ook dit strand de sporen nalaat van slordige bezoekers.

En... "ja... die kat kom weer...".  Rond dezelfde tijd als gisterenavond komt ze haar portie melk vragen.  Wanneer haar bakje leeg is vervolgt ze haar bedelronde.

Vandaag neemt de zon een dagje vrij en ze meent het.  Vakantiegangers die uit het noorden van Portugal komen bevestigen het weerbericht : het regent in de noordelijke helft van dit land.

Dus sturen we Vroem richting zuiden. Tussen Sines en Porto Covo zien we een open plek die een heel eind van de weg ligt.  We parkeren Vroem boven op de kliffen,  met zicht op het strand en de rotsen. 
Een visser komt hier in dit heldere water helemaal aan zijn trekken.  Na een uurtje rijdt hij weg met zijn buit.

Dan zijn we alleen met de zee en de vogels.  In de schemering maken we enkele foto's.  Het is net iets te fris om buiten te eten.  In Vroem houden we zorgvuldig het gaas voor de open raampjes, want insecten - waaronder muggen - staan te drummen om binnen te mogen. 

Het geluid van de branding is veel heviger dan op de camping omdat we dichter bij de zee staan. Raar toch : de golven produceren volgens ons evenveel decibels als het verkeer op een drukke weg, en toch voelt dit geluid ontspannend en rustgevend.

Aan de horizon worden we begroet door heel speciale gastheren/vrouwen, die we nog niet eerder in levende lijve hebben gezien.  Eigenlijk zijn ze te ver af voor een foto maar we kunnen het toch niet laten om hen op de gevoelige plaat vast te leggen.

We wandelen over de kliffen naar Porto Covo. 
We kunnen blijven fotograferen tot de 1000ste foto. Elke stap, elke seconde geeft een ander panorama.
Golven tot 3m hoog stormen op het strand af en beuken tegen de hoge rotsen.  Daar spatten ze uiteen en spuiten een regen van waterdruppels hoog in de lucht.

Geen enkel foto kan de majestueuse kracht weergeven, hoezeer we ook  ons best doen om dit schouwspel vast te leggen.

Porto Covo is een piepklein dorpje met 2 straten. De weinige bewoners baten een souvenirwinkeltje uit, of een ijssalon.  We proeven Portugese specialiteiten.
Ze zijn lekker en zo anders klaargemaakt dan bij ons, zonder saus maar met olijfolie. Dit maakt het licht verteerbaar.

Net voor het donker wordt zijn we terug bij Vroem.  Vroem heeft bezoek! Deze keer vinden we een motorrijder ingeduffeld in zijn slaapzak tussen zijn voertuig en onze camper.

Hij beweegt niet, dus stappen we zachtjes naar binnen om hem niet wakker te maken.