Archief

Hoera, de motorreiziger is een Duitser : we kunnen hem aanspreken en naar zijn verhalen luisteren, wat in het Portugees totaal niet zou lukken. Hij rijdt regelmatig lange tochten, heel alleen op zijn KTM 950 motor.
Ik (René) krijg er het water van in de mond.  Puur genieten is dit, zo'n 500 km per dag, alleen met zijn motor.
We bieden hem een kopje koffie aan en ondertussen vertelt hij van zijn reizen.  Elk jaar  is hij 10 dagen alleen weg.  De rest van zijn vakantie is voor zijn vrouw en de kinderen.  Portugal  - Spanje - Italië - Kroatië... Bovendien heeft hij een filmcamera op zijn helm gemonteerd.  Zo kan hij zijn familie tonen waar ie geweest is. Een paar uur per dag kan hij filmen.

Als hij weg rijdt zwaait hij nog even ... Gute Fahrt.. 

We picknicken boven op de klif, zwijgend zitten we uren bij elkaar terwijl we ons laten overstelpen door de klank en kleuren van de natuur.  We kunnen er maar niet genoeg van krijgen.
In de namiddag rijden verder naar Villa Nova de Milfontes.

Als afscheidscadeautje komen de 4 struisvogels dicht bij de afsluiten paraderen, net wanneer we de weg willen oprijden.Vlug ernaar toe, klik klik. 

Villa Nova de Milfontes is een grote stad met zandstrandjes.  De zee is hier veel rustiger.  René wil zwemmen maar houdt het niet lang uit.  Het water is veel frisser dan vorig jaar.

Verder maakt dit stadje op ons, verwende vakantiegangers, geen indruk.  Praia Grande in Almograve heeft een ruime parking die uitkijkt op de wondermooie kliffen.
Prachtig om te overnachten en morgen te wandelen, ware het niet dat een duidelijke tekening op een bord laat zien dat Vroem hier niet mag blijven.

We zijn blij om in Cavaleiro, Cabo Sardao, een favoriete plaats van vorig jaar terug te vinden.  Ver weg van de bewoonde wereld, dus ook van een netwerk om onze blog bij te werken.
Onder de luifel genieten we van een prachtige zonsondergang.  Bij het vertrouwde zwaailicht van de vuurtoren vallen we in een diepe slaap.

Geluk maakt kleine dingen groot. Wat is er aangenamer dan buiten te genieten van je eerste kop koffie, met zicht op een bloementapijt, en erachter de uitgestrekte oceaan?
De ooievaars op hun nest in de rotsen hebben al flinke jongen. Vorig jaar waren we hier pas in de de tweede helft van mei, en toen waren ze nog aan het broeden.
De duidelijke wegwijzer : "rota vincentina", leidt ons afwisseled door de duinen, over de kliffen en door het bos. Onze foto's tonen slechts een glimp van de schoonheid die we gezien hebben.

De frisse ochtendwind, die tegen de middag overgaat in een zacht briesje is meer dan welkkom. Terug bij Vroem zijn me meer dan verrast, daar staat een koude stormachtige oceaanwind. In plaats van te bekomen op ons terrasje haasten we ons naar binnen.
Deuren en ramen dicht, want alles klappert. Het is nog steeds volop zon maar door die wind zakt de temperatuur naar 13°.
Heel de nacht schudt Vroem heen en weer. Moesten we in een tent liggen dan zouden we samen met de tent weggewaaid zijn.

De zon straalt weer aan de hemel.  Vlug naar buiten! Maar... nog veel vlugger terug naar binnen en de deur toe.  De thermometer wijst 13° aan...
Dan maar op naar de volgende wandeling. Eens we weg zijn van "onze klif" waait het veel minder. De wind is  hier ook niet zo koud meer.

Vandaag volgen we een pad dat uitkomt in Zambujeira do Mar.  Het wegje slingert door weiden vol bloeiende bloemen.  Om de branding tegen de klilffen te zien maken we af en toe een omwegje dat later dan weer op het pad uitkomt.

Het stoort ons dat we regelmatig worden opgeschrikt door groepjes terreinwagens en motoren, die agressief over de zandweg racen en ons achterlaten in een dichte stofwolk.
Deze "sport" blijkt een nieuwe rage te zijn.  Je kan elk een auto of motor huren. Een gids brengt je dan van rots naar rots, van plaats naar plaats.
Je krijgt net de tijd voor een foto en zo heb je snel een hele provincie doorkruist.  Tot ergenis van de plaatselijke bewoners en van ons ook natuurlijk.

Het is 22° bij Vroem maar de wind is fris en schudt hem nog steeds heen en weer.  Binnen creëren we een veranda en nemen we een aperitiefje met tapas.  We luisteren naar het gefluit van de wind in de dakramen.
Wat een luxe: in slaap gewiegd worden !  Wie maakt dat nog mee op zijn oude dag.

In de loop van de nacht is de wind gaan liggen, we kunnen weer buiten in het zonnetje ontbijten. Zalig !

Oei! We ontdekken dat de koelkast deze nacht is uitgegaan terwijl de gasvoorraad niet leeg is.  Uitgeblazen door de wind, denken we.
We krijgen hem onmiddellijk weer aan de praat en nu maar leeg eten, een hele klus...

Zambujeira do Mar heeft een mooi zandstrand en volgens onze campergids mogelijkheid om te overnachten.  Maar het uithangbord op de parking spreekt dit duidelijk tegen.
In de buurt van Brejao en Carvalhal ligt in de inham van 2 kliffen een ydillisch strandje.  Er zijn geen huizen, winkeltjes of restaurantjes, alleen de duinen en de baai.
Op het strand hebben de dagjesmensen de plaatsjes die uit de wind liggen al ingenomen.  Maar tussen de rotsen vinden wij een plaatsje dat nog niet bezet is.

Van hieruit genieten we van de wilde ontstuimige zee.  Slechts enkele minuten later komen we te weten waarom geen enkele Portugees hier is komen zitten. 

Jaja, één golf later... In een reflex tillen we onze rugzak omhoog en kunnen we onze zwemmende sandalen nog net grijpen. 

De zonnekloppers genieten tot zonsondergang, (20h30) dan laten ze ons achter bij het geluid van de vogels en de branding.

"Goede Morgen" straalt de zon.  Geen wind : wat een luxe.  We genieten van ons ontbijt op "ons" terrasje.  De zon brandt al hevig. 
Ook hier vinden we de ons reeds vertrouwde wegwijzer "rota vincentina".  We volgen een smal paadje.  Wat we zien is als het mooiste muziekstuk dat zich eindeloos herhaalt in ontelbare variaties.
Dit is de hemel!  We doen vergeefse pogingen om dit tafereel vast te leggen.  Later zal het resultaat tenminste de onbeschrijfelijke herinnering oproepen.

De natuur en de vogels hebben geen internet nodig om te communiceren.  Maar we moeten onze voedselvoorraad weer aanvullen en zo raken we weer in de bewoonde wereld.
Op de parking van het warenhuis plaatsen we alvast enkele bladzijden uit ons dagboek op het web. We rijden terug naar "ons" plaatsje in Carvalhal.  De avondschemering spreidt een gordijn van rust over het leeggelopen strand.

De meeuwen koesteren zich in de laatste zonnestralen.  Nu wordt het frisser, maar ideaal om een warme maaltijd te bereiden.  Wat smaakt dat goed na zo'n dagtocht!

De regendruppels op Vroem drogen snel op.  Maar het blijft zwaar bewolkt en zo'n 5° frisser.  Een goede gelegenheid om naar de bewoonde wereld te rijden waar we de rest van ons dagboek op het web kunnen plaatsen.
Hier in het binnenland trekt het open en voelt het aangenaam warm. 

Op de camperplaats in Odeceixe picknicken we buiten, veilig beschut door Vroem, die voor ons de felle wind opvangt.
We wandelen naar het strandje waar we vorig jaar zo genoten.  Het waaide toen ook maar de wind was veel minder koud en beneden in de baai zorgden de rotsen voor beschutting. Deze keer is het niet aangenaam om buiten te zijn.  De camperplaats, waar vorig jaar een gezellige drukte heerste, voelt nu eenzaam en verlaten.

Een Portugees koppel maakt zich klaar om een frisse neus te halen.  Neen, ze overnachten hier niet.  Ze wonen in Portimao en komen hun ouders bezoeken die in de buurt wonen.

"Aan de westkust moet je niet blijven", raadt mijnheer ons aan.  Fier dat hij ons te woord kan staan in het Frans.
"Van maart tot october waait in heel de strook van Sines tot Sagres een frisse en soms hevige wind. De zuidkust, van Tavira tot Villa Real de sto Antonio, is aangenaam warm en heeft veel minder wind."

Wel dat doen we! Eerst zullen we een tussenstop houden op de camping in Sagres waar we vorig jaar verbleven.  We weten zeker dat daar een wasmachine is.

In de buurt van Aljézur zien we een wegwijzer : Praia da Amoreiro.  Nieuwsgierig slaan we af.  Het zijwegje kronkelt door de duinen en loopt dood op een grote open plek.

We horen de branding, we wandelen verder en komen uit op een mooi idylisch strandje.  Van op de plaats die het meest uit de wind ligt, observeren we een windsurfer die een sierlijke dans voert met de golven, één met de zee.
Hier blijven we overnachten toch?

Ons restaurantje in Vroem geeft zicht op een bloementuin en een park dat door de natuur netjes onderhouden wordt.  De wind valt hier al bij al mee. We zullen deze nacht niet gewiegd worden.

Hé, waar is de zon?  Met een trui aan valt het buiten nog mee, maar dan krijgen we een felle regenbui.  Voor de eerste keer tijdens onze reis regent het enkele ogenblikken zo hevig. Geboeid kijken we naar de spetterende druppels op de ramen.
 
We picknicken aan de zee in Carrapateira, dit wil zeggen : we eten binnen in Vroem en genieten van de zon op de ramen.

We zouden nu vanaf hier tot Sagres de andere kustplaatsjes willen verkennen en, als het daar mooi is, blijven slapen en wandelen. Maar het waait zo hevig.  Een wandeling langs de kust en over de kliffen is niet meer aangenaam.  Dus rijden we door naar de camping Orbitur in Sagres. 

Op een van de vorige slaapplaatsen vond René een SD kaart.
Hij past in zijn camera.  Die toont foto's van reigers genomen in de maand maart.  We weten niet van wie deze foto's zijn, maar mocht iemand ze herkennen kan hij of zij ons altijd contacteren. We bezorgen ze dan graag terug.
We plaatsen hier enkele foto's die daarop stonden.

De camping is redelijk rustig, de prijs is met 30 cent gestegen tegen vorig jaar.  De douches zijn heerlijk warm, we genieten ervan.

Ingeduffeld genieten we van onze eerste kop koffie tegen Vroem aan, die ons beschermt tegen de felle wind.  We zijn nog geen 10 minuten vertrokken voor een wandeling of we worden overspoeld door een fikse regenbui.
Toch maar terug naar Vroem om onze regenjas en paraplu te halen. Ze werken als wapens:  de wolken schuiven bedeesd voorbij en durven hun sluizen niet meer opentrekken.

Vanop de kliffen in Sagres zien we Cabo de Sao Vincence liggen. Dit is het uiterste punt in het Zuidwesten van Portugal en van Europa. Het fort dat over de zee uitkijkt trekt veel bezoekers aan. 

Verder lijkt Sagres ons een doorsnee provinciestadje.  De talrijke restaurantjes getuigen van hoge verwachtingen ten opzichte van toeristen.  De heerlijke geur van gegrilde vis doet ons aarzelen.
Toch voelen we wat weerstand om binnen te gaan.  De prijzen van de visgerechten liggen overal tussen de 9 en 11 euro.  Vleesgerechten zijn zelfs beterkoop. 
Maar eeenmaal binnen word je overladen met hapjes en voorgerechten die achteraf de rekening flink doen oplopen. Erg vindingrijk van die Portugesen.

Het is allemaal zijn prijs waard en we kunnen best eens genieten van al dat lekkers.  Maar de hapjes zijn overvloedig.  Ze kunnen samen doorgaan voor een hoofdgerecht dat we niet gekozen hebben op de menukaart.

Het is ons gelukt droog te blijven op weg naar de camping.
We zijn beiden moe en kruipen vroeg onder de wol.

We rijden door Zavial, Salema en Burgau aan de Zuidkust.  Het waait hier inderdaad minder en het is iets warmer, 19,5°.  Elk stadje heeft een zandstrand.
De zee is hier niet zo wild en dus kan je hier aangenaam zwemmen.  Een paradijs voor de zonnekloppers, die hier voor al hun behoeften aan hun trekken komen.  Maar al die elementen vinden wij ook in onze vlaamse kuststeden.

We willen Portugal verkennen dus vroemen we naar het binnenland.  Monchique is een kuuroord midden in het gebergte dat dezelfde naam draagt.  In de bergen is het fris en zeer winderig, net wat we wilden ontlopen. 

We lezen op internet dat het in heel Portugal fris is voor de tijd van het jaar.  Ideaal toch om Lissabon te bezoeken? 

We maken een tussensop op "ons" plaatsje in Porto Covo.  De foto's van vandaag komen uit ons archief.

We zijn al veel wind gewoon maar wat we deze nacht meemaken lijkt op een wervelstorm.  We staan dan maar op en plaatsen Vroem met zijn snoet naar de zee.  Dan schudt hij misschien wat minder heen en weer?

Maar dat vindt Vroem blijkbaar helemaal niet leuk. Het gekraak en gekreun dat boven op de wind - en regenvlagen horen, komt van Vroem. Weer uit bed, gordijntjes open en het wegje oprijden, waar stevige struiken voor beschutting zorgen. Nu staan we rustig. 

Dààrom stond het plein in het centrum van Porto Covo vol met campers! 
Dààrom staan enkele andere campers ook verder van de zee af......

"Goede Morgen!", roept de zon, alsof er niets gebeurd is.  We bedanken de struiken voor de nachtelijke bescherming maar willen liever ontbijten met zicht op zee.
We rijden daarom terug naar "ons" plekje op de klif, dat we herkennen aan de rots met het gat erin.  We plaatsen Vroem met het zijraampje op de zee gericht.
Tja, als je het zo kan hebben, en als Vroem akkoord is, waarom niet?

We trekken onze wandelschoenen aan voor het pad 'Rota Vincentina".  Deze 300 km lange route werd pas eind vorig jaar opengesteld en loopt van Sines tot Sagres.
Ze bestaat uit een "visserspad" en een "historisch pad". 

Vandaag lopen wij over het visserspad van Porto Covo tot Villa Nova de Milfontes.  Deze route is 19,5 km lang.  Uiteraard kunnen we de hele route niet doen, want we moeten ook nog terug. 
We zien wel hoe ver we geraken.  We parkeren in Porto Covo.  Eens op de route is het verrassend rustig.  Je ziet amper enkele wandelaars, gelukkig blijft de aangekondigde regen achterwege.

Weer staan we versteld van de pracht van de natuur.
We vorderen maar langzaam.  Na zowat iedere stap staan we stil en kijken we  rond en trekken foto's.  Wanneer we ons omdraaien zie je weer niewe dingen die te mooi zijn om zomaar voorbij te lopen.  We worden verwend met mooi weer en een aangenaam briesje.

De ondergaande zon verbergt zich achter donkergrijze wolken aan de horizon.  Maar wat stellen die wolken voor?
De zee lijkt uitgeraasd, op de klif is het zoveel mooier dan achter de struiken.  We wagen het erop!
Het zachte maanlicht, dat tussen de wolken door op het dakraam schijnt, brengt ons snel naar het land van de dromen.