Archief

De ochtend is verrassend zacht en het is windstil.  Zelfs de onstuimige Atlantische Oceaan ligt er spiegelglad bij.  De dag kan al niet meer stuk!

Gisteren hadden we al een deel van de Rota route gedaan. Als we nu eens de Rota Vincentina verder bewandelen richting Villa Nova de Milfontes vanaf de plaats waar we gebleven waren?  Dat stuk hebben we nog niet gelopen . 
We vinden er zowaar een mooie rustige staanplaats voor Vroem achter het kasteel aan het "Ilha de Pesseguires". Dus trekken we hier weer onze wandelschoenen aan.
Zowel aan het strand als in de beschutte duinen worden we getracteerd op een uitbundige lente.  De talrijke verlaten strandjes, de soms steile klim op de kliffen, de mooie vergezichten, de klanken van de branding alles ontvouwt zich als een onvoltooide symphonie. 

De meeuwen komen heel dicht bij ons zitten of vliegen rakelings over ons heen, alsof ze erom vragen om ook op de foto te mogen. 

Maar, eveneens op het strand, tegen de duinen vinden toch wel heel veel afval.  Je houdt het niet voor mogelijk wat daar allemaal ligt. Dit kan niet alleen door toevallige feestvierders achtergelaten zijn.  Zou deze rommel hier aangespoeld zijn door de schepen?
Een schip kan toevallig iets verliezen.  Maar een sliert van puin dat zich over enkele km uitstrekt, kan er alleen maar liggen als schepen hun afval in zee dumpen.

Schrijnend!

's Avonds koelt het snel af. De rustige plek achter het kasteel wordt iets drukker.  Blijkbaar was er een mountain bike wedstrijd in de buurt,  dus besluiten we om maar weer terug te keren naar ons "gat in de berg"  
Het wordt hier wel iets te fris om buiten te eten, maar binnen met het prachtige zicht op de golven is toch ook leuk!

Welke beelden zullen we kiezen uit onze tientallen foto's om op de blog te plaatsen? Om ons verhaal vlot op het web te zetten kunnen we er slechts 9 selecteren. 

Tevreden kruipen we onder de wol.  We kijken terug op de zoveelste dag vol geschenken. Terwijl de zware regenwolken hun hemelwater zacht over Vroem laten druppelen genieten wij van een verkwikkende nachtrust.

Wat zijn we toch weer verwend!
Zwijgend ontbijten we in onze stoeltjes aan de rand van de klif, terwijl we luisteren naar het ritmisch geluid van de branding.
We kijken geboeid naar het nooit eindigend spel van de golven die hoog of minder hoog tegen de rotsen uiteenspatten.  De zon tovert een kleurenpracht op het water, van diep blauw to helder groen.

We willen naar Sierra da Arrabida. Op een rotonde in Sines vergissen we ons van afrit.  De weg is perfect afgewerkt. Met een gekleurd fietspad in twee rijrichtingen en met een dito voetpad lijkt deze weg op een straat in de volgend eeuw.
Maar waar wij afslaan stop de weg plotseling, hij is gewoon niet verder doorgetrokken.  Dit is een van de talrijke wegen, bruggen en onafgewerkte gebouwen die we al regelmatig in Portugal gezien hebben.

In Troia nemen we de boot naar Setubal.  We wandelen door de stad.  Eerst langs het haventje met zijn indringende visgeur.  Hier wordt de vis geselecteerd en onmiddellijk in de handel gebracht.
In de binnenstad is het gezellig wandelen.  Kleine straatjes met talrijke restaurants en winkeltjes, alles zeer uitnodigend.  De stad leeft, dat voel je.
Wat vliegt de tijd, het is al na 18u en we willen  nog naar Sesimbra rijden.  Boven de oceaan zien we dikke onweerswolken die mooi voorbijglijden zonder iets te laten vallen.

We rijden door het prachtig berglandschap met bijbehorende haarspeldbochten.  Enkele km voor Sesimbra stuurt een wegwijzer ons naar een parking met zicht op de zee.  De wegen zijn hier zeer steil. Een helling van 20% is hier geen uitzondering.  Maar Vroem kan het hoor!

Wij verkiezen het uitzicht op het stadje in een straat die - alweer - niet af is.   Aan de onafgewerkte ruwbouw van een appartementsblok stoppen we, hier komt niemand.  Ideaal om ongestoord te slapen.

We worden verleid door een visrestaurantje. Je kan je keuze maken in het gekoelde uitstalraam. Vervolgens wordt de vis vakkundig buiten op de grill gebakken.
Opgedient met gestoomde groentjes : lekker!  De ober kent zelfs enkele woorden nederlands! Mooi van hem hoe hij met zijn klanten omgaat!

De steile klim terug naar Vroem zorgt voor een pittige avondwandeling.

We rijden vanuit Sesimbra verder langs de kust op zoek naar een plaatsje om te picknicken.  De weg stopt in Cabo Espichel, het uiterste punt van dit schiereiland.

Wat we hier ontdekken is niet zomaar een picknickplaats maar een pareltje.  Hoog op de kliffen, aan de uiterste rand, staat een klooster en een vuurtoren .  Het gebouw dateert uit de 13de eeuw en was een bekend pelgrimsoord.
2 bewoners kregen onafhankelijk van elkaar een visioen.  Ze zagen de heilige maagd die op een reuze-ezel naar de top van de kliffen reed.  Er werden later ook inderdaad enorme voetafdrukken gevonden die in de rotsen gegrifd waren.

Door deze legende werd het "sanctuaria de Nossa Senhora de Espichel" druk bezocht door pelgrims.  We zien dit aan de vele rijen kamertjes die loodrecht op het kerkje, en op 2 verdiepingen, opgetrokken zijn .   
Later stelden wetenschappers vast dat het hier ging om voetafdrukken van dinosaurussen.  Er zouden ook fossielen gevonden zijn die dit staven.

Je kan verschillende wandelpaden volgen om ze allemaal te bekijken.
Het pelgrimsoord is een ruïne geworden, maar de kerk is nog steeds in gebruik. Heel de omgeving werd in zijn oorspronkelijke staat bewaard.

Een bonte verzameling van wilde bloemen verdringt het gras wat het geheel een sprookjesachtige sfeer geeft.

Eigenlijk zijn we op doorreis naar de Serra de Mamede, maar we blijven hier heel de namiddag hangen.  Het is gewoon veel te mooi en te indrukwekkend.

We overnachten op een binnenpleintje in Couço, een kleind pittoresk dorpje.  Zo'n afgelegen dorpje heeft echter maar een weg waar iedereen door moet. We vrezen de drukte, maar na 22u komt alles tot rust.  Zelfs de blaffende honden beëindigen hun dagtaak en beginnen aan een welverdiende nachtrust.

We Picknicken even voorbij Ponte de Sor, aan de rand van de Ribeira de Sor.
Een piepklein vogeltje geeft ons een solo concert tijdens onze lunch. 
We bewonderen de brug over de rivier die dateert uit de Romeinse tijd,  2de eeuw AD.  Ongelooflijk dat die zich nog steeds in dergelijke staat  bevindt.  Echte kunstenaars die Romeinen!

We blijven -letterlijk- in onze stoel hangen tot we het echt niet meer kunnen uithouden van de warmte...34° in de schaduw, zegt Vroem. 

We willen een kasteel gaan bezichtigen in Marvao. Als we aankomen in het dorp zien we een camperplaats aan een klooster.  Dit kan blijkbaar ook bezocht worden.  Als we naar binnengaan valt ons onmiddellijk de leuke aankleding op.  Allemaal oude werktuigen die tegen de muur hangen... In een klooster... nee hoor.  Het was ooit een klooster maar nu is het een  ouderlingentehuis.  Tja, daar zijn we nog wat te jong voor.... Toch maakt het binnentuintje met mooie orchideen en talrijke bloemen wel indruk.   

Dit fraaie dorpje kunnen we bezoeken na een zeer steile klim naar boven... puf puf...maar wel de moeite.  Het is in zijn oorspronkelijke staat bewaard gebleven.  De zeer bescheiden huisjes zijn bijna allemaal bewoond, al moeten de bewoners zich bukken om binnen te geraken of... ze zijn allemaal veel kleiner dan René? 

Het dorpje werd gebouwd boven op een rots omringd door een imposante stadsmuur.  Buiten één restaurantje en één terrasje is er nauwelijks leven te bespeuren. 

We overnachten aan het ouderlingetehuis op die gloednieuwe camperplaaats met alle voorzieningen. 
Samen met een bonte mengeling van Europeanen kijken we vanop  de rots uit op een prachtig panorama in het dal.

Tussen al die verschillende nationaliteiten ontdekken we zowaar een Vlaams koppel. Indien we hun verhalen willen waar  maken moeten we minstens een jaar onafgebroken reizen.

Raad eens waar we nu picknicken?  Vlak bij de hoogste Menhir van Portugal! Fantastisch toch, want dat gebeurt toch niet alle dagen? 

We bevinden ons in Povoa e Meadas in de streek Anda en bezoeken de Menir de Meada.  Het 7,5 m hoge monument is zictbaar boven de bomen. 
Op de open plek nodigen enkele banken ons uit om in stilte van dit meesterwerk te genieten.  Maar... de zon straalt zo uitbundig dat we na enkele minuten beslissen om verder te rijden.
41° zucht Vroem, blij dat hij weer kan vertrekken. 
De campergids beschrijft een camperplaats in Penamacor, zonder adres, met coördinaten.
Markske kan ons niet helpen.  In het stadje vinden we geen enkele wegwijzer.  Dus rijden we maar verder richting Sabugal. 

Halverwege in Benquerença, ontmoeten het bekende campericoontje.  Na een lange rit bereiken we een grote open plek temidden van een parkje, zorgvuldig aangelegd en met campervoorzieningen.

Wanneer de laatste zonnestralen verbleken gaan we naar binnen.  Op de achtergrond ruist de waterval en klinkt het scherpe geluid van de krekels.

We picknicken in een dal aan de rand van Castelo Mendo, dicht bij de Spaanse grens.  We zijn hier alleen, samen met een ezel en twee geiten, die vrij rondgrazen.  Maar niet voor lang.
Een blaffende hond komt aangelopen en pendelt heen en weer tussen ons en zijn baasje.   Een dame komt naar ons toe.  Me de weinige woorden Frans die ze kent, prijst ze haar zelfgemaakte geitenkaas, wijn en gebak, aan.
"Ja, die ezel is van mij, en die geiten ook en kom maar kijken hoor, ik woon in die straat op nummer 8. ." het klinkt zo verleidelijk,  maar we hebben al zo veel wijn bij en onze koelkast puilt uit van de kaas.
Even later komt een andere dame aangelopen met een stok jaagt ze de geiten uit haar tuin.  De dieren kijken ons beteutert aan.  Maar zodra we ze willen fotograferen draaien ze zich om en grazen verder met hun rug naar de camera.
De ezel laat zich wel fotograferen. Of overkomt het hem?

We willen in Vallodalid overnachten en morgen de stad verkennen.  Maar wat valt dat tegen.  Nog nooit ontdekten we een stad zo vol met blokkendozen. 
Nergens bespeuren we eeen kerkje of ander historisch gebouw.
De camperplaats is nog minder om over naar huis te schrijven.

Wat later komen we bij het klooster van San Bernando, dit geeft aan het dorpje een rustige sfeer.  Er zijn hier ook wandelpaden. 
De fraaie speeltuin en het parkje met vele bankjes, nieuw en pas aangelegd, zijn leeg.
We vinden hun bewoners met hun spelende kinderen op het dorpsplein. 

We overnachten op een pas aangelgde straat van wat een woonwijk moet worden.  Er staat 1 huis in ruwbouw.  Aan de overkant ligt een bos.
We brengen de nacht door in de schemering van de straatverlichting en de volle maan.

Brrrr! Wat is het koud! Vroem staat in de schaduw van een ruwbouwwoning, dus rijden we hem enkele meters verder om hem in de zon te laten opwarmen.
Ontbijten in de open lucht wordt een kille bezigheid want er staat een erg kille wind bij 12,5°. Dus blijven we lekker binnen zitten.

De prachtige kathedraal in Burgos zal op ons een blijvende indruk maken.  We zouden elk torentje, elk hoekje op de gevoelige plaat willen vastleggen.
Talrijke beeldjes liggen ingekerfd in de muren of staan op de randen van het gebouw.  Elke centimeter is een kunstwerk op zich. 

We vermoeden dat het deze avond feest is. Op elke pleintje is er wel iets in voorbereiding.  Vlakbij de kathedraal wordt de geluidsinstallatie uitbundig getest.  Op Place Major laat een attractie in voorbereiding ons een vleugje menselijke speelsheid en creativiteit zien.  Opvallend is wel dat de meeste winkels op zaterdagnamiddag gesloten zijn.  Toch zijn er heel wat bezoekers die ronddolen in deze prachtige stad.

's Avonds parkeren we Vroem in Navarrete, een voorstad van Logroño.
In deze welvarende stad lijkt de Spaanse crisis nog niet doorgedrongen.  Naast keurige parkjes en speeltuintjes vinden we een hypermodern sportcomplex met accomodatie.  Voor een klein stadje als Navarrete is dit eigenlijk wel opvallend groots... maar ja, waarom niet.
De plaats biedt ook overnachting aan pelgrims naar Compostella.  Onderweg zien we regelmatig stappers met pak en zak op weg.  .

In een van de restaurantjes kiezen we een pelgrimmenu. Voor 12€ krijgen we voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht en een drankje. (We verklappen niet dat we vandaag al een ijsje ophadden...)

De finale van de Champions League die uit de tv schalt, krijgen we er gratis bij.

Zeven uur.  De zon schijnt vrolijk naar binnen.  Het contrast met de vorige dagen is groot als we uit bed komen en de thermometer bekijken:  6° binnen, 5° buiten.  Enkele dagen geleden zochten we de schaduw op, nu moet de verwarming aan. Dat hadden we einde mei in Spanje niet verwacht. 
In geen tijd zorgt Vroem voor een aangename temperatuur. 

Rond de middag bereiken we het "Monasterio de Iranzu" in Abarzuza, ten noorden van Estella. De zon is ondertussen zo goed wakker geworden dat we weer buiten kunnen picknicken.  We bezoeken het oude klooster dat vredig tussen de bergen ligt.
De Spanjaarden zitten of liggen in de parkjes rond het gebouw, terwijl hun kinderen spelen. 

Eigenlijk zijn we op doorreis naar het natuurgebied Urbasa, waar we jaren geleden met de tent verbleven.
Maar we ontdekken dat hier ook wandelpaden zijn.  Opnieuw staan we versteld van de prachtige omgeving in Navarra.

Op weg naar Estella kruisen we de bedevaarders naar Compostella.  Estella lijkt ons ook een stopplaats van de Sint Jacobsroute.  We zien mensen met een rugzak, alleen of in groepjes moedig verder stappen.
Estella valt op doordat de binnenstad volledig autovrij is.  Zelfs de woonwijken zijn enkel toegelaten voor voetgangers en fietsers. 

We overnachten in de stilte van het klooster in Abarzuza.

Gisterenavond  deden de wolken nog zo hun best om hun water bij te houden. Maar sinds vannacht laten ze zich volledig gaan. 
We wilden eigenlijk nog langs het natuurgebied  "Urbasa" gaan, maar door het slechte weer voegen dit toe aan ons reislijstje voor zonniger tijden en we begeven ons naar ... Frankrijk.

In Pamplona houden we halt voor de laatste boodschappen in Spanje.
Vanop de snelweg zien we aan de bedevaarders waar de pelgrimspaadjes lopen.  Gehuld in hun kleurige lange regenjassen stappen ze voort, netjes in de rij,  net als mieren.En wij die dachten dat een bedevaart naar Compostella een eenzame reis zou zijn. 
Heel de omgeving is afgestemd op deze pelgrims.  Er zijn hier zelfs speciale waarschuwingsborden voor het verkeer om te vertragen op de goed aangeduide oversteekplaatsen. In ruil wil elke gemeente vermoedelijk een graantje meepikken van deze voettocht door een uitgebreide accommodatie aan te bieden.

Tussen Pamplona en Jaca ligt de Sierra de Peña.  Wat een prachtig gebied ! We fantaseren vaak over landen waar we met Vroem nog niet zijn geweest.  Maar op Spanje zijn we nog niet uitgekeken!
Via de tunnel de Somport rijden we Frankrijk binnen.  We overnachten op een camperplaats in Oloran, enkele kilometers voor Pau. 
Alhoewel deze camperplaats in het midden van de stad ligt blijft het toch opmerkelijk rustig. 

We hadden vandaag geen zin om in de regen rond te lopen, dus brengen we enkele foto's uit ons archief.

Vanaf nu gaat het richting België.  De zon laten we blijkbaar ver achter ons...

De stick voor de blog werkt niet in Frankrijk.  Vodafone vinden we niet bij de mogelijk providers en roamen gaat niet... Dus zullen we moeten wachten tot we thuis zijn om onze blog verder te schrijven.

Wat een zondvloed!  Vroem krijgt een uitgebreide frisse douche. De regen valt in bakken naar beneden en spoelt al het stof van stranden en duinen weg. 

Maar Markske toch! Waar ben je mee bezig ,!
We willen via Bergerac naar Périgueux rijden en merken veel te laat dat Markske ons naar Bayonne stuurt.  Vandaar uit leidt hij ons vrolijk naar Dax. Nu wil hij met ons naar Bordeau rijden maar daar steken we vlug een stokje voor. 
Vooruit Markske, we zullen je helpen : eerst naar Laugon, nu naar Marmande...
Rond 14h komen we aan waar we al om 10 u wilden zijn.

In Front de la Rivière, een klein rustig dorpje voorbij Périgueux, worden we verwelkomd door een regenboog.  De avondzon slaagt erin om de temperatuur naar 15 graden te brengen.
Vlug naar buiten om toch tenminste éen foto te maken. De ander foto's halen we met gemak uit onze uitgebreide voorraad.  We bevinden ons minder dicht bij huis dan we gehoopt hadden, maar Vroem heeft ons wel veilig naar deze plaats gebracht.