Archief

Als uitvalsbasis kiezen we Mendig uit.  De camperplaats is zeer rustig en alle voorzieningen zijn aanwezig.  Bovendien heb je het restaurant ter beschikking in de brouwerij waar je heel lekker voor een goede prijs kunt eten.  Alleen is het er druk en moet je tijdig aanwezig zijn.

Vandaag willen we de Wachholderweg wandelen die in Langscheid vertrekt en zo 'n 9 km lang is.  Steeds door bossen met af en toe mooie vergezichten is dit een aangename wandeling.

Na zo'n mooie wandeling val je goed in slaap.  De omgeving nodigt er zeker tot uit.

Vandaag gaan we wandeling van het Nette-Schieferpfad doen.  Dit loopt door het Nettetal.  Je gaat hier ook door een 250m lange tunnel die gelukkig verlicht is en enkel door voetgangers en fietsers wordt gebruikt.

De tocht is zo'n 9,5 km lang en vertrket in Trimbs op het dorpsplein.

Vandaag staat het Heidehimmel Volkesfeld op het programma.  10 km lang en niet al te zwaar.  Alleen in het begin is het wat steil tot bij het "Riethelkreuz".  Daarna leidt het pad ons in een weide boog het rond het dorp met heel wat mooie zichten op het dorp en de omgeving.

Op het einde van de wandeling bereiken we een bronnetje waar je heerlijk bronwater kunt tanken.  Hier vullen we enkele flessen van dit heerlijke nat.

Na een zachte winter doet de lente flink zijn best om er zomers uit te zien.  Zowat alle struiken en bomen worden wakker en tonen fier hun bloemenpracht.  De berk spuit zijn stuifmeel gul en vrolijk in het rond.  Een ramp voor mensen die allergisch zijn voor berkenstuifmeel. 

Als klimaatvluchtelingen ruilen we dus het zonovergoten Vlaanderen met het - op dit moment - regenrijke Portugal. 

Als we nu last krijgen van de nattigheid, dan is dat een luxeprobleem.

Binnen in Vroem is het toch altijd een beetje vakantie....

We overnachten op de camperplaats in Mareuil s/ Aye langs het kanaal.

Het lijkt erop alsof hier enkel de vogels op maandagochtend aan hun werkweek beginnen.  Of zijn de Fransen het zomeruur nog niet gewoon?

De immens drukke en vermoeiende verkeersweg tussen Bordeau en San Sebastian willen we vermijden.  De keuze voor de alternatieve, schandalig dure tolweg, hebben we plechtig in ons taboe-doosje opgeborgen.
We kiezen ervoor om door de Pyreneen via Pamplona richting Portugal te rijden, rustig aan, want de reis mag toch even aangenaam zijn als het doel?

Om 17u bereiken we de rustige camperplaats in Chaon, in een groene omgeving.  Tijd genoeg om nog te kuieren en te lezen. We kruipen vroeg onder de wol, want we hebben nog heel wat km's voor de boeg.

De vuilkar en een stofzuigerwagen doen hun dagelijkse ronde op de camperplaats. 3.5 € is spotgoedkoop in ruil voor een standplaats dicht bij de stad en toch rustig. Bovendien kunnen we hier gratis ons water en toilet verversen, wat in Spanje niet zo vanzelfsprekend is. 

We rijden richting Vittoria Gasteiz, dwz, richting donkere opeengepakte wolken.  We komen van een 20° deze ochtend in een regenrijke winderige 11°. Maar in een warenhuis vinden we de lente terug : de eerste aardbeien, voor ons toch de eerste, in 2014.
En lekker dat ze zijn! Ze kosten 1.39€ voor een bakje van 500gr, een prijs die al even vriendelijk is als de vruchten. 

Via de A6 bereiken we  Avila, 10°. Als we de koude wind even vergeten is het hier wel mooi zonnig weer.

Het enorme plein bij het kasteel, dat dienst doet als een camperplaats, is ingenomen door een circus. Om zeker te zijn van onze nachtrust parkeren we verderop bij de woonwagens. De hond, die met veel enthousiasme de kameel en poneys beschermt tegen nieuwsgierige kijkers stopt rond 22u met blaffen. Zijn dagtaak zit erop.

In het verleden hebben we al mooiere afbeeldingen van ooievaars getoond, maar hier is de eerste die we dit jaar tegenkomen. 
Hij of zij mag op de foto, ook al is die van veel te ver genomen.

We rijden via Ciudat Rodrigo Portugal binnen.
Op de camperplaats in Villa Velha stoppen we om ons sanitair en water te verversen.  We zien een propere en aangename ruimte aan de rand van
een kleind dorpje dat door een prachtig landschap omringd wordt.
Deze plaats voegen we toe aan ons favoriete lijstje.

Een kilometer lange verharde veldweg leidt ons naar een van de drie camperplaatsen in Castelo de Vide.  We treffen een uitgestrekte en comfortabele parking, midden in de natuur, met uitzicht op een meer.
"Alle voorzieningen aanwezig," lezen we in de beschrijving, "met toilet en douche, alles gratis".
In een gloednieuw gebouw staan wastafels met handzeep en spiegels.  De deuren van de douches en de toiletten gaan  helaas niet op slot. Aan de waterleidingsbuis van de "douche", zit een slang, die bij het open draaien van de kraan een krachtige straal ijskoud water spuit. Leve het knusse badkamertje met heerlijk warm water in Vroem...

Toch is het hier heel aangenaam om te verblijven.  Er komen nog heel wat campers de parking oprijden, vooral Duitsers.
Van onze buurman vernemen we dat hier elk jaar een massa volk naar toe komt om de wintermaanden door te brengen.
Onze buurman aan de andere kant is een exacte kopie,  de identieke tweelingbroer van Vroem. Compleet dezelfde kleur, dezelfde gasinstallatie enz.
De bewoners zijn van onze leeftijd en kochten hun camper een jaar na ons. Net als wij willen zij nu die dingen doen dien zij nog wensen in hun leven.  Zij reizen op dezelfde manier als wij, bezochten dezelfde landen, hoeven geen tv maar gebruiken wel een ebook, en zo kunnen we doorgaan...

Zo de camper zo de baasjes?

Portugezen moeten toch veel kunnen verdragen.  In de zomermaanden klimt de temperatuur hier makkelijk naar 40°; nu zijn onze warmste kleren geen ovebodige luxe.
Castelo de Vide lijkt een knus en aangename stadje. Maar de ijskoude wind en de striemende regen kunnen zich vanop deze heuvel helemaal laten gaan.
De pleintjes en terrasjes liggen er verlaten bij.  Vanop de ruïnes van het kasteel kijken we neer op een mistig panorama.  Een foto nemen zonder dat het toestel nat wordt is een hele kunst.
Ofwel lopen we snel terug naar Vroem voor een sjaal en handschoenen, ofwel rijden we meteen verder? We kiezen voor het laatste. 

In Portalegre maken we van de gelegenheid gebruik om onze internetverbinding te activeren.  Ha ! Nu kunnen we vernemen dat het vanaf morgen mooi weer wordt...

We rijden naar een camperplaats in Barragem de Pego.  Het uitgestrekt terrein ligt in het groen aan een stuwmeer. We brengen de nacht door met een twintigtal campers, die zover uit elkaar staan dat het lijkt alsof wij hier alleen zijn met de stilte.

Na een uurtje rijden komen we "thuis" in Porto Covo, op "ons plaatsje" bij de rotskust.  We hebben een flink aantal wandelingen die doorheen dit gebied lopen afgeprint, maar willen hier altijd terugkomen om te slapen.
We genieten van onze eerste pick-nick en van het zicht op de zee op ons terrasje bij Vroem. 

We bewandelen hetzelfde pad dat we vorig jaar deden, maar de natuur is er nog altijd even facinerend.
Naarmate de dag vordert trekt de hemel meer open. 

De avond is zacht en windstil, dus weer een terrasje, nu met een lekker wijntje. 

De zonsondergang is betoverend.

Geluk is : van de lente genieten zonder achteraf de prijs te moeten betalen met eindeloze niesbuien...