Archief

We parkeren Vroem in her centrum van Cercal.  Omdat voor vandaag iets minder warm weer voorspeld werd, kiezen we voor het "cultuurpad" dat in het binnenland loopt.
We zien een Portugese versie van de Duitse Eifel.  Doordat de felle zeebries ons hier niet kan bereiken, is het erg warm.  De vogels zorgen voor het enige geluid.
We worden opgeschrikt door toeristen op moto's en quads, die spijtig genoeg hier zijn toegelaten.  Drie keer een stofwolk kunnen we nog net verdragen.

Ons plaatsje bij de kliffen in Porto Covo is nog vrij.  In het zonnetje bij Vroem bekoman we van de wandeling.

Vanuit Milfontes wandelen we langs de kliffen.  Onder een staalblauwe hemel laten we ons verwennen door de pracht van de natuur.  Een tochtvrije plaats om even uit te rusten is echter moeilijk te vinden, want de hevige frisse wind lijkt van overal te komen.
s'Avonds bekomen we bij Vroem in het zonnetje.  We praten weinig, we luisteren naar de branding die zoveel te vertellen heeft.

Vandaag geven we ons over aan een luie dag.  Het weer doet mee: de zon schijnt en er is zelfs geen zuchtje wind.  We installeren on bij de klif in de schaduw van onze strandparasol en met een boek.
We komen alleen nog uit onze stoel om drinken bij te halen. 

Bij een van de onderstaande foto's luidt de opdracht: zoek Vroem.

Terwijl Vroem geduldig op ons wacht in het centrum van Santiago do Cacem, wandelen wij naar de ruïnes van een klooster.  Het wordt een lange, steile en vermoeiende klim tussen olijfboomgaarden.
De warme bries geeft weinig koelte. 

Eindelijk bereiken we de top van het plateau, dat ons een 180° uitzicht geeft over de omgeving.
In de verte bij de zee zien we Sines, Porto Covo, en Santiago. 

Een drietal dikke lage muurtjes getuigen van wat eens een klooster was. 
Het maakt allemaal weinig indruk op ons, zo schandalig verwend zijn wij....
Anderzijds is het best wel eens interessant om een ander Portugal te verkennen dan de toeristische trekpleisters.

Ons plaatsje in Porto Covo werd ingenomen door een andere camper.  We stoppen 100m verder, hier staan we zo dicht bij de kust, dat het lawaai van de branding alles overstemt.

In stilte genieten we van een kleurrijke zonsondergang.

We willen overnachten in Almograve om vandaar een wandeling langs de kliffen te maken.  Bij aankomst op de camperplaats merken we meteen waarom we hier vorige jaren niet waren gebleven.

Het terrein is eigenlijk een brede hellende oprit richting rotskust.  Met onze keggen lukt het amper om Vroem horizontaal te parkeren.  Er ligt rommel en grof afval.

In een krot in de buurt, dat lijkt op een vervallen tuinhuis,  begint 's avonds een dieselmotor  begint te draaien om het gebouw verlichting te geven. Dit is voor ons de spreekwoordelijke druppel.

We rijden naar Cabo Sardao, een te winderige plek met opstuivend zand, maar we staan hier rustig en zullen goed slapen.  En morgen zien we wel weer.

X

De zachte ochtendzon streelt ons wakker.  Geen zuchtje wind! Koffie en ontbijt bij de ooievaars, die op de rotsen zorgvuldig hun ongeboren jongen warm houden.

We brengen Vroem naar het wandelpad in Almograve.  Picknicken op de klif voelt net iets te fris, maar we doen het toch. 
Dus drijven de weergoden het wolkendek dan maar langzaam uiteen  en laten ons genieten van de bloemenpracht en de schittering van de golven.

De tocht is vermoeiend.  Bij elke stap zakken onze voeten weg in het fijne losse duinzand.

Wat zijn we toch rijk, dat we met Vroem zoveel moois kunnen beleven.

En vooral... wat zijn we rijk dat onze gezondheid dit toelaat.

We parkeren Vroem aan de Rota Vicentina in Almograve.  We wandelen in de tegenovergestelde richting van gisteren.  Dit wandelpad werd verbreed en elke 300 m voorzien van een plaats om te parkeren.

De toeristen doen dus niets verkeerd als zij voorbijstuiven en ons in een stofwolk achterlaten.  Maar na een uur -eindelijk- loopt het pad weer de duinen in en wordt het mooi. 

In Cabo Sardao aan de vuurtoren is het nog steeds windstil en dus aangenaam om de avond door te brengen. 
Dagjesmensen komen af en aangereden om naar de ooievaarsnesten te kijken.

Tegen zonsondergang vertrekt iedereen naar huis.  Het zwaailicht van de vuurtoren, dat ritmisch ronddraait, kondigt de nacht aan.

Vandaag willen we wandelen vanaf Cabo Sardao, waar we geslapen hebben, tot aan de plek vanwaar we gisteren zijn teruggekeerd (Almograve).

Ja... we vallen in herhaling : "wandelen over de Rota Vicentina van hier naar daar en weer terug".  Maar wat we zien is allemaal zo adembenemend mooi !
Moest de hemel een plaats zijn, wel, dan hebben wij de hemel gevonden!  De hemel laat zich niet beschrijven in woorden, een foto van de hemel kan nooit helemaal lukken.
Hieronder laten we onze pogingen zien die een glimp weergeven van een paradijselijk oord.

Porto Covo is de enige plaats in de buurt waar we ons sanitair kunnen lozen en verversen. 

Onderweg picknicken we op het strand in Almograve en blijven daar hangen.

In Porto Covo is het erg druk.  De Paasvakantie brengt heel wat toeristen naar het dorpje.  We zien van ver de campers al staan, verspreid over de kliffen. Ook "ons plaatsje" is bezet.  Dus rijden we terug naar de eerstvolgende overnachtingsplaats : Cabo Sardao.  Andere campers vonden ook hun weg naar hier.

Tussen die grote witte "woonwagens" valt Vroem's tweelingbroertje onmiddellijk op.  Zodra we parkeren komen de bewoners lachend naar ons toe.  Grappig toch?
Nu kunnen we geen afscheid meer nemen zonder dan elkaars email adressen door te geven en een bezoekje beloven als we ooit in elkaars buurt reizen. 

We koesteren ons in de avondzon en gaan pas naar binnen als de laatste rode gloed boven de zee verdwenen is.

Vanochtend staat er wat volk - sommige met enorme lenzen - vanop een bepaalde klif in stilte te kijken.  Een van de ooievaars die gisteren nog op eieren zat heeft jongen.

We wandelen van Cabo Sardao richting Zambujeira do Mar. Dit stuk Vicentina-pad werd op een agressieve manier verbreed.
De struiken en planten aan weerszijden lijken haastig afgerukt.  De diepe kuilen, verzakkingen en brede bandensporen verraden de manier waarop door dit gebied geraast wordt.
Gelukkig voor ons waagt niemand het vandaag om met een motorvoertuig voorbij te spurten.

We picknicken op enkele meters van een fiere ooievaar die af en toe gaat rechtstaan zodat we haar jongen kunnen fotograferen.

Ook deze omgeving is bezaaid met uitgstrekte bloementapijten. Elke rots is uniek.  Elke golf die uiteenspat is anders.
We blijven in de ban van al dat moois. 

's Avonds vinden we Vroem als enige camper aan de vuurtoren. 

Absolute rust gegarandeerd.