Archief

We pick-nicken op het idyllische strandje in Carvalhal.  "Als je dit stuk van de Rota Vicentina bewandelt, dan kom je in het paradijs.", lezen we in de brochure.
De werkelijkheid overschrijdt ruim deze belofte! 

Het pad lijkt soms op te houden, dan moeten we door de modder ploeteren en soms langs een afgrond klimmen en lopen.
Het resultaat is overweldigend.  Hopelijk kunnen de foto's hiervan getuigen.

Vroem beschermt ons tegen de frisse strandwind zodat we ons na de wandeling heerlijk kunnen overgeven aan de zachte avondzon.

Voor het verdere deel van de Rota Vicentina rijden we naar de camperplaats aan de baai in Odeceixce. Er staat een frisse onaangename wind.  Kamperen en naast je camper zitten is in de Algarve verboden, dus rijden we verder.

De camperplaats in Praia do Amoreiros, waar we vorig jaar graag verbleven, is opgebroken. 

In Aljezur vinden we een plaatsje bij een sloot aan de voet van het oude stadsdeel.  Tot onze verrassing horen we hier nauwelijks verkeerslawaai; enkel vogels, kikkers en af en toe een hond. 

We wandelen tot bij de ruïnes van het kasteel. 

Voor een terrasje buiten is het nu net iets te fris. De typische Portugese stamcafees komen ons wat grauw over. 

We zoeken niet verder. Vroem heeft ook bier... En de olijven de we onderweg kochten worden omgedoopt tot tapa's.

Voor het verdere deel van de Rota Vicentina rijden we naar de camperplaats aan de baai in Odeceixce. Er staat een frisse onaangename wind.  Kamperen en naast je camper zitten is in de Algarve verboden, dus rijden we verder.

De camperplaats in Praia do Amoreiros, waar we vorig jaar graag verbleven, is opgebroken. 

In Aljezur vinden we een plaatsje bij een sloot aan de voet van het oude stadsdeel.  Tot onze verrassing horen we hier nauwelijks verkeerslawaai; enkel vogels, kikkers en af en toe een hond. 

We wandelen tot bij de ruïnes van het kasteel. 

Voor een terrasje buiten is het nu net iets te fris. De typische Portugese stamcafees komen ons wat grauw over. 

We zoeken niet verder. Vroem heeft ook bier... En de olijven de we onderweg kochten worden omgedoopt tot tapa's.

We wandelen het historische pad richting Odeceixce.  Bij de splitsing na ongeveer 5 km kiezen we opnieuw het visserspad dat langs de rotskust loopt voorbij Praia do Amoreiro.

Naarmate de dag vordert breekt de zon door de wolken en wordt het lekker warm. 

Zodra onze pick-nick op is komt er weer plaats vrij in onze rugzak om alle overbodig geworden kledingstukken in te proppen.

Wanneer we in de vooravond weer bij Vroem aankomen vallen de eerste regendruppels. 

Maar wij kijken terug op een stralende dag.

We wandelen het historisch pad richting Praia da Arrifana.  Halverwege keren we wijselijk om.  Van alle kanten komen zwartgrijze wolken naar ons toe.
In de verte horen we het geroffel van de donder, telkens gevolgd door een koor van blaffende honden. 

Eens terug in Vroem gaan de hemelsluizen helemaal open. Oef! We hebben geluk!

Van het thuisfront vernemen we dat het niet zo duidelijk is om alles wat voorafging te kunnen lezen.  Klik voorlopig maar op het pijltje dat naar links wijst onderaan het blad.

Over enkele dagen als we op een camping verblijven en voldoende stroom ter beschikking hebben zullen we dit via het menu aan de linkerkant regelen.

Bij het verlaten van de camping wordt Vroem  mooi gewassen en dan weer op weg.

We rijden naar Monte Clérigo. Langs de verharde zandweg, die doodloopt in de duinen, vinden we een mooie en rustige overnachtingsplaats.

We slagen erin om Vroem zodanig te parkeren, dat we uit de wind in de zon kunnen zitten. 

We genieten van de zonsondergang en het zachte achtergrondgeruis van de zee beneden ons.

Zeven uur. De ochtendzon sijpelt uitnodigend door de spleten van de raamschempjes.  Vlug naar buiten!

Vandaag volgen we het Vincentina-pad van Monte Clérigo naar Arrifana.
Maar durven we wel vertrekken? Aan alle kanten zijn we omringd door opeengestapelde dikke donkere wolken.  Behalve in de wandelrichting, daar bespeuren we een opening.

Het pad loopt voor een deel in het binnenland.  Bloeiende struiken, bloemen en sierdennen wisselen elkaar af.  De planten staan zo dicht bij elkaar dat onkruid geen kans krijgt.

Tot onze verrassing blijft het de hele dag droog.  De omgeving van Arrifana is zelfs zonnig en windstil.

Terug thuis bij Vroem kunnen we nog net een kwartiertje buitenzitten.  Dan trekt het weer dicht en wordt het fris.

Niet slecht terwijl het in de rest van Portugal regent.

De zon wekt ons weer.  Maar tien graden met bijbehorende wind is wat te fris om buiten stil te zitten.

We wandelen tot Praia Amoreiro.  Het weer is erg wisselvallig.  De kustwind is koud.  In een inham aan het strand van Praia Amoreiro vinden we een hoekje uit de wind waar we onbezorgd van de zon kunnen genieten.

Een kwartier later waait een regenbui voorbij.  Terug in het dorp is het weer volop lente. 

"Thuis" op de klif steekt plots een storm op die Vroem heen en weer doet schudden.  Even snel komt de zon er weer door, gevolgd door een stortbui.  Daarna is het volop zomer in Vroem.  Maar owee als we de deur open doen : brrr ijskoude wind! 

Dus blijven we maar lekker binnen...

We rijden naar de rotskust in Carrapateira en plaatsen Vroem aan een inham van een verharde zandweg.  Om de paar honderd meter is er een parkeerstrookje alwaar je via een houten loopplank tot bij de afgrond in de zee kan kijken.

Deze weg zal de helft uitmaken van de 10km lange wandeling die we hier willen maken.  De kust is ontzettend mooi. 

Auto's rijden af en aan, van parking naar parking, om naar het zeelandschap te kijken.
We besluiten daarom om deze wandeling op z'n minst uit te stellen tot na het weekend. 

We overnachten aan de rand van Sagres.  Hier kijken we uit op een strandje en op de stad die we in de verte kunnen zien boven de kliffen.

We zullen geen zonsondergang in zee zien want we zijn nu aan de Zuidkust van Portugal (zelfs het uiterste zuiden van West Europa).

In ruil krijgen we wind vanuit slechs één richting. Met Vroem kunnen we die makkelijk de baas.

Goede deal, vinden wij...