Archief

Onze internet verbinding is plots uitgevallen.  Om onze blog te kunnen bijhouden moeten we naar een Vodafone winkel in Lagos. 

Daarna rijden we terug naar Sagres en overnachten bij de beroemde vuurtoren die zich op het meest Zuidwestelijke punt van het Europese continent bevindt.

In Sagres bevindt zich de hoogste rotskust van heel de Algarve. 

Het kustlandschap is niet alleen mooi maar vooral indrukwekkend.

Na onze dagtocht rijden we terug naar Lagos.  We schuiven met Vroem tussen de andere campers aan de rand van de stad.  De camperplaats ligt in een rustige omgeving en onze generatiegenoten reizen ook rustig.

Meer hebben we niet nodig om als een blok in slaap te vallen.

De rotskust is Lagos ziet er met zijn vele openingen en grotten heel speciaal uit. De strandjes zijn knus en ingesloten.
Het stadje is druk maar gezellig door de verkeersvrije straten en pleintjes.  We horen opvallend veel Britse vakantiegangers.

We ontdekken een wasserij in een Spar-warenhuis in het centrum.  Je kan er een wasmachine huren voor 4 Euro per machine of 6 euro voor 10kg was.
Drogen kost 1 Euro per 20 minuten.  Misschien gaan we daar ooit gebruik van maken. 

Overnachten op de camperplaats kost 3 Euro.
De parking grenst aan een sportstadion met atletiekpiste.  Je mag die gebruiken voor 2.5 euro van 9 tot 18 uur.  Douchen kost 2 Euro.
Wc gratis en geopend van 9 tot 22 uur.  Chemisch toilet en afvalwater kunnen we lozen.  Voor 2 Euro krijg je 100 liter vers water.

Sinds dinsdagavond verblijven we aan de kust van St-Andre.  Vorig jaar hebben we hier genoten van kilometers ver wandelen langs het eindeloze strand.

Vandaag (woensdag) zouden we ons goed moeten induffelen tegen de frisse zeewind. Daar hebben we geen zin in.  Uit de wind en in de zon is het echter niet uit te houden.

Onze strandparasol houdt de wind tegen en biedt tegelijkertijd een plekje schaduw, net groot genoeg voor ons beiden. 

Een fijne gelegenheid om te lezen, iets waar we thuis nooit een hele namiddag voor uittrekken.

Vandaag rijden we naar Sesimbra.  Ook hier hebben we al eens met de camper gestaan in de Rua José Alfonso, bij een onafgewerkt hotel en in een doodlopende straat. 

Sesimbra is een vrij heuvelachtige stad met kleine straatjes en is ook vrij druk bezocht door Portugezen en buitenlanders.  1 mei is een nationale feestag hier en bijgevolg extra druk.

We hadden wat moeite om ons plaatsje van vorig jaar terug te vinden maar na enkele pogingen en met wat angstige manoeuvers in enge straatjes zijn we er alsnog geraakt.  Zonder vebazing is het hotel nog in exact dezelfde staat als vorig jaar.  We parkeren onder een straatlantaarn, spaart ons nog stroom uit ook .

Na een kleine wandeling in de stad langs het strand en de vele terassjes keren we terug naar onze o zo rustige straat die er totaal verlaten bij ligt.

We rijden naar Cabo Espichel. 

We volgen hier het dinosaurus-pad.  Boven op een kloof krijgen we inderdaad stipjes te zien op de tegenoverliggende rots.
Wetenschappers hebben deze afdrukken vergeleken met skeletten van deze dieren. 

Het is bloedheet.  Hoewel we hier bijna volledig omringd zijn door de oceaan, is er nauwelijks wind.

's Avonds rijden al de dagjestoeristen naar huis. 

We blijven achter met een tiental campers, verspeid over de enorme parking bij het klooster.

We genieten van de avondzon tot de laatste straal.

We rijden naar Lissabon.  Tot onze verrassing vinden we hier een fraai plaatsje langs de Taag.

We nemen het treintje naar de stad en wandelen naar het station Rossio.
Van hier kunnen we naar Sintra met de trein.

Als we terug naar Vroem gaan besluiten we om de 7km te voet te doen langs de Taag.  De zon schijnt ongenadig op onze huid.

We zien reusachtige cruise schepen passeren en tot onze verrassing zit hier massaal veel volk op.

Terug bij Vroem genieten we nog na op een bankje langs de Taag.
Als we opstaan zien we naast ons een portefeuille liggen die achteloos achtergelaten is.  Wat nu...?  We vinden hierin een identiteitskaart van een Portugees.
Via google proberen we deze man te traceren, doch helaas.

Tja, het is al laat, dus morgen best ergens bij een politiebureel achterlaten... of .. ja, tegenover de bank waar we het gevonden hebben is een klein terrasje. We installeren ons dusdanig dat we die plaats in het oog kunnen houden en mocht er iemand komen zoeken dan zullen we zijn papieren teruggeven. 

Na een klein uurtje zien we inderdaad iemand zoeken en vragen stellen.  Dus ernaar toe en ja hoor .. de kerel is bijzonder opgelucht en overgelukkig, hij had nooit gedacht dat hij die nog zou terugkrijgen. 
Het blijkt een financieel directeur te zijn die in de buurt van Lissabon woont.
Hij tracteert ons op een biertje en vertelt honderduit over Lissabon.   Als we hem vertellen van onze plannen om Sintra te bezoeken raadt hij ons dit af.  Veel te druk  op zondag en veel te toeristisch. 

We nemen afscheid en wisselen ons email adres uit.. wie weet als we nog eens in elkaars buurt komen.

Na een lekker ijsje en een avondwandeling langs de Taag kruipen we onder de wol.

We willen de Portugese westkust boven Lissabon verkennen.

Cabo da Roca ligt op het meest westelijke punt van het Europese continent.
We willen daar wat wandelen en overnachten.  Maar op de overvolle parking is er amper plaats voor om te keren.

In plaats van een kustlandschap zien we honderden motorrijders die parkeren of af en aan rijden. Op de weg ernaar toe was het al oppassen geblazen met de talrijke voorbij razende motoren.

De westkust tussen Lissabon en Peniche is een Portugese copie van onze Belgische kust op een zonnige zondag van het verlengde 1 mei weekend.

Maar vanaf Peniche, aan de Cabo Carvoeiro is de rotskust heel speciaal. 

We parkeren Vroem in de duinen van Papoa, met zicht op zee.
Om 19h Portugese tijd (20 uur Belgische tijd) staat de zon nog vrij hoog en is het warm.  Met het lengen van de dagen begrijpen we steeds meer waarom Portugezen en Spanjaarden zo laat eten.

Het is niet moeilijk om even al onze kennis los te laten en ons voor te stellen dat we ons hier op een andere planeet bevinden.  De rotsformaties zien er uit alsof ze door een reuzenkunstenaar gecrëerd zijn.  Ongelooflijk hoe zee, wind en regen dergelijk landschap heeft kunnen vormen!

Spijtig genoeg treffen we tussen de dikke stenen vaak een ware ravage aan van wat argeloos werd weggeworpen. 

We bezoeken ook op de weg naar Cabo de Peniche het kerkje van "Nossa Senhora dos Remedios".De wanden in het kleine kapelletje zijn volledig betegeld in blauw en wit.

We stoppen in Coz, ter hoogte van Nazaré.  Op een pleintje bij een kerkje staan banken in het groen.  We kijken uit op boomgaarden.
Het verkeerslawaai sterft uit.  Het kerkklokje kondigt bedtijd aan.  Perfect om tot rust te komen?

Het kerkklokje klingelt onvermoeibaar elk half uur en neemt geen nachtrust.  Elk uur vertelt het ons hoe laat het is.  En 3 minuten later slaat het opnieuw het aantal uren.  Voor diegenen die niet van de eerste keer wakker werden of goed opgelet hebben?  Wij hoeven hier zeker niet terug te komen, want we kunnen nu tot 12 tellen...

We picknicken op het strand in Sao Pedro de Moel, bij Marinha Grande.  Nu we eens ter hoogte van de zeespiegel staan zijn we onder de indruk van de metershoge golven.De zonneschijn en de wind zijn net niet te hevig voor een strandwandeling.

We rijden naar de camperplaats in Pedrogao, bij Coimbrao.  Vlak achter de lage duinheuvels ligt een uitgestrekt terrein.  Er staat een bordje "enkel voor bussen, motorhomes en caravans". Samen met slechts 2 andere campers hebben we hier plaats zat. 

Maar het stadje maakt een vreemde uitgestorven indruk. De massa's apartementsblokken staan leeg.  Haast alle straten liggen er verlaten bij : rolluiken af, niemand te zien.

Zelfs geen kerkje met bijbehorend klokje zal ons deze nacht storen...