Archief

In Praia de Quiaios kunnen we wandelen langs eindeloos uitgestrekte stranden. Maar we hebben al de Portugese kusten nu wel gehad.  Dus begeven we ons naar het bruisende Coimbra aan de Mondego rivier in het binnenland.  Wat een tegenstelling met het levenloze Perdragao.

De camperplaats is ook al heel apart. Tussen de twee rijen mobilhomes die zijspiegel aan zijspiegel opgesteld staan is slechts 1 meter afstand.
Zelfs kleine Vroem heeft het moeilijk om zich tussen de anderen te proppen.  Onze buurman vraagt om hoe laat wij morgen vertrekken, zodat hij dan meer ruimte heeft om ook te vertrekken.

We bezoeken de universiteitsstad Coimbra.  Het is er feest! De studenten vieren uitgebreid gedurende de week die volgt, het einde van de lessen. Daarna starten de examens...

Het is mooi weer en de uitbundige vrolijkheid van de jongeren is overal aanwezig.
's Avonds pikken we nog een terrasje mee alvorens we ons in Vroem te ruste leggen. 

De nacht is rustig... zouden de studenten dan nu toch gaan studeren?

Vandaag rijden we de bergen in, van Cavilha over Torre naar Seia.  Op 1950 meter hoogte ligt er nog  hier en daar wat sneeuw.  Nooit gdacht dat we dit in Portugal nog zouden tegenkomen.

De rotsformaties zijn indrukwekkend.  We vragen ons af hoe sommige blokken nog op elkaar blijven staan.

We parkeren in Seia.  De zachte avondzon nodigt uit voor een terrasje.  Naast de vele winkeltjes die ambachtelijke schapenkaas verkopen, ontdekken we twee terrasjes in de wind en in de schaduw. We zijn te verwend om hiermee genoegen te nemen...

We kammen elke vierkante meter van de 200 m² grote parking af, maar krijgen Vroem niet horizontaal geplaatst. Ook andere plaatsjes en dorpjes liggen op een helling.  We zien hier ook geen andere camperaars.

We rijden daarom terug richting Torre, de bergen in, om helemaal boven te overnachten. We vinden een plaatsje aan mysterieuse rotsen. 

De ondergaande zon werpt een vuurrode gloed op de steenmassa's.

We worden wakker onder een diepblauwe hemel.  Het landschap is uniek: we zien een dik wolkendek ipv een  dal.  Het dorpje Sabugaira daar beneden moet wachten tot de zon erdoor prikt.

Als we dichter bij de stenen komen zien we dat er een plakaatje hangt waarop staat dat onzichtbare gedaantes - geesten - en buitenaardse wezens - deze plek komen bezoeken.  Tja... we hebben in elk geval goed geslapen.

We rijden via Torre naar Monteigas.  De N338 loop helemaal langs een vallei onstaan door een vroegere gletsjer.  Vlak voor Vale de Zézere slaan we een bosweg in om te picknicken.

Een heerlijke geur van bloeiende brem verwelkomt ons.  Het bord bij het wandelpad is gedeeltelijk vernield.  We kunnen nog lezen : 1.5 km Poios Brancos.  De omgeving lijkt een uitgestrekt "bos" van brem en een paarse variant die erop lijkt.

Hier en daar steken rotsen boven de struiken uit. Enkele zeldzame boomskeletten en het verbrand hout op de bodem getuigen van een bosbrand.

Na enkele uren keren we op onze voetstappen terug.  We ontdekken nog verschillende andere wandelpaden.  We schrijven alle wegwijzers en bordjes over.

Zo hebben we een groot deel van onze volgende voorjaarsreis al gepland.

We rijden naar Guarda, een stad in de bergen die gelegen is op 1097 m en hiermee de hoogst gelegen stad in Portugal is. 

De historische gebouwen zijn niet gerestaureerd. Spijtig, want vooral de twee kerken zien er onder hun grauwe laag mooi versierd uit.

We willen overnachtn in het bergdorpje Castelo Mendo. Een oude man wandelt voorbij.  "Wil je sla?", vraagt hij in gebrekkig Frans. Hij toont twee frisse kroppen sla recht uit zijn volkstuintje.  Ze zien er uitnodigend uit als groentjes bij ons avondmaal.  We vragen hoeveel het kost.
"O, geef maar wat je wil. Ik heb ook wijn, zelfgemaakt. Kom eens kijken.  Proef maar."  Ja hoor, die kopen we ook.

"Wil je brood?", haalt een oude vrouw ons aan.  "Ik maak zelf brood, kom toch mee kijken en proeven."

Spijtig dat we zelf nog zoveel brood over hebben.  We geven ons geld liever aan deze eenvoudige mensen, dan aan een warenhuis.  Zij kunnen het echt gebruiken.

Het vrouwtje komt terug en vraagt of ons brood al op is. We kopen broodjes. Bij een ander, die ons staat op te wachten, kopen we zefgemaakte geitenkaas en confituur.

Vandaag rijden we Spanje binnen.  In de Spaanse bergdorpjes is er geen mogelijkheid om onze modem te activeren.  Onze blog zal dus voorlopig niet meer kunnen worden bijgewerkt.

Onderstaande foto's zijn genomen in Castelo Mendo waar we vannacht geslapen hebben.

Van Castelo Mendo is het slechts enkele kilometers tot Spanje.  Eens op de Spaanse wegen gaat het vlot wegens de auto-via die tolvrij is.

We rijden tot in Palencia.  Hier is een zeer mooie en grote parking met afgebakende staanplaatsen voor campers.  Alle voorzieningen, met uitzondering van stroom, zijn aanwezig.

We wandelen de stad in en op een van haar rustige pleintjes blijven we plakken voor een biertje en een avondmaal.  Heerlijk !

Na een heerlijke nacht rijden we richting Pamplona.  Hier doen we onze laatse aankopen alvorens de grens met Frankrijk te overschrijden.

Vanuit Pamplona kan je ofwel via San Sébastian, de tunnel de Somport ofwel over de pyrenéen via Orreaga.  We kiezen voor deze laatste weg.

Net over de grens vinden we een heerlijk plaatsje langs de N135 bij een kapelletje waarlangs menig Compostella pelgrim passeert.

De afstand van Pamplona naar St Jean Pied de Port is aanzienlijk korter dan te rijden via de tunnel de Somport.  Alleen is de col zo'n 1000 m hoog en als je vroeg in het voorjaar passert kan hier nog wel wat sneeuw liggen.

We rijden richting Marmande en in Caumont sur Garonne vinden we een mooi plaatsje langs de Garonne in de schaduw van reusachtige platanen.

De rust wordt enkel verstoord door passerende roeiers.  Er is ruim plaats voor ons en bovendien nog service voor de campers ook.  Op enkele plaatsen kan je zelfs electriciteit nemen.

Een haan van een nabij gelegen boerderij roept ons tijdig uit de veren.  We zijn niet meer zover van de Belgische grens, doch we kiezen om noch een nachtje in Frankrijk te blijven.

In Haybes plaatsen we ons langs de Maas.  Hier is plaats voor enkele campers.  Het is heel wat frisser dan we gewoon zijn maar wandelen toch nog door dit kleine dorpje.

Aan de overkant van de Maas ligt een drukke verkeersweg.  Misschien zit de wind niet zo gunstig voor het geluid en daarom beslissen we om toch nog maar verder te rijden tot Givet.  Hier vinden we een plaats aan een sportcentrum en vlakbij een camping.  Hier staan heel wat campers naast elkaar, maar we kunnen er nog wel bij.  Eens dat de drukte van het sportcentrum is uitgestorven blijkt dit een prima plek om te overnachten.

We verlaten België rond de middag. Tegen de avond strijken we neer in Grossenkneten, op een parking achter een schoolgebouw.  Het is hier 32° en heel wat warmer dan in België.

Dreigende wolkenmassas doen ons besluiten om in plaats van eerst onze benen te strekken ons te installeren op het terras van het nabijgelegen restaurantje. Terwijl we genieten van een fris biertje wachten we af welke richting de onweerswolken zullen kiezen. 

Enkele minuten later krijgen we onze welkomstbui.  We vluchten naar binnen en geven ons over aan de lekkere Duitse keuken.

Wanneer we naar "huis" lopen - 300 meter tot bij Vroem - in onze short en op onze sandalen, krijgen we meteen letterlijk onze reisdoop.

De nacht is zwoel met gekletter en gerommel als achtergrondgeluid.

Tot onze verrassing is het vanochtend op de parking erg druk met auto's die kinderen aan de school komen afzetten.  Is de vakantie in dit deel van Duitsland dan nog niet begonnen, of komt hier zoveel volk naar de buitenschoolse opvang?

Zodra we de grens met Denemarken overschrijden kunnen we meer ontspannen rijden.  Geen duwers en trekkers meer, die om ter eerst op hun vakantiebestemming willen zijn. Bovendien rijden er verrassend weinig vrachtwagens.

Op de brug naar Zweden zien we donkere wolken die in de verte de horizon vullen. Maar wanneer we ons plaatsje in Malmö aan de zee bereiken is de grijze massa alweer voorbij getrokken.

De diepe plassen en de natte wegen naar onze camperplaats getuigen nog van een flinke regenbui.